16. dec, 2018

Twee jaar en 201 dagen zonder Sunshine

Het was echt even gezellig bij Kim en Daan. Dat was voor Daan zijn verjaardag en vanavond gaan we het nog even dunnetjes over doen, dan gaan we met zijn viertjes wat eten bij de Boulevard. Gezellig en altijd lekker eten daar, dat komt helemaal goed. We hebben gisteren in elk geval al veel gelachen met mijn broer en schoonzus en Dré en Angel en Mike, die waren er ook allemaal. Kim had me toch een geweldig mooie taart gebakken, echt bizar mooi! Daar kwam mooi haar toch aanwezige creatieve aard enorm bij naar boven. Ze had er al een foto van gestuurd via de app maar eerlijk gezegd, dacht ik dat ze zomaar een plaatje van het internet had gestuurd. Ik had niet verwacht dat zij die echt zelf gemaakt had.

We kregen koffie en toen zette ze toch echt dezelfde taart als van de foto voor onze neuzen. Ik was altijd de taartenbakster van de familie maar ik draag het stokje heel graag over want zoveel tijd heb ik er nog nooit aan besteed hoor. Ik vond het een waar kunstwerkje! En hij zag er niet alleen uit als een plaatje, hij smaakte nog eens heerlijk ook. Prachtige cake van binnen, zacht en luchtig en niet droog. Precies alsof je een taart hebt gekocht bij een hele goeie banketbakkerij. Zalig! Hij was eigenlijk te mooi om aan te snijden maar ik was wel blij dat ze dat toch gedaan had. Ik ben trots op mijn bakkende dochter, dat kan ze echt heel goed.

Op een gegeven moment voelde ik mijn lijf opeens beginnen te verstijven en we zijn niet al te laat weggegaan daardoor. Jammer want ik vond het wel gezellig maar ik voelde, nu naar huis anders gaat het niet goed komen. Ik denk dat het stuk lopen en het verkleumd raken me gewoon teveel energie had gekost. Ik kan wel denken dat ik er al helemaal ben natuurlijk maar dit zette me weer eventjes in de realiteit. Ik moet blijven werken aan mijn totale herstel maar dat komt wel goed. Thuis heb ik aspirines ingenomen en Kim had mijn allerlaatste kerstpakket meegenomen van de zaak. Ik ben nog steeds gewoon in dienst natuurlijk. Pas vanaf de eerste maart mag ik mezelf werkloos noemen.

Dat gaat me niet weerhouden hoor, om al eerder op zoek te gaan naar iets maar het is zoals het is, ik ben nog niet werkloos op dit moment. Ik had eerst geen puf om het pakket open te maken maar mijn nieuwsgierigheid won het van mijn vermoeidheid. Altijd leuk een kerstpakketje. Ik ben benieuwd wat ik er voor eentje krijg volgend jaar. Ik ga er natuurlijk wel vanuit dat ik tegen die tijd al lang weer ergens werk gewoon. Dat kan bijna niet anders. Ik ben wel erg nieuwsgierig waar dat zal zijn. Ik weet in elk geval zeker dat het ergens gaat zijn waar ik het erg naar mijn zin zal hebben. Genoeg om naar uit te kijken in het nieuwe jaar in elk geval.

Wij keken er vandaag ook naar uit om onze potten van Ria's Art Corner gevuld met snoepjes te gaan doneren in het Sophia Kinderziekenhuis. Gelukkig was het niet meer zo in en in koud vandaag, vergeleken met gisteren. Er was hier ook sneeuw gevallen maar daar zag je niet zo heel veel meer van terug. Wel was het enorm mistig en dat vind ik nooit zo prettig maar je had nog redelijk zicht. De rit er naartoe was al een hele aparte. Ik had Google maps maar ingeschakeld. Ik ben vroeger met Kim wel naar Sophia geweest maar toen zat dat nog heel ergens anders. Later is het bij het Erasmus gekomen maar ja, er wordt elke keer weer verbouwd daar en ik wist ondertussen niet echt meer waar het Sophia zat.

Dan maar met Google en zijn maps. Maar ik weet niet hoe verouderd dat is want we werden compleet verkeerd gestuurd. Eerst was ik al direct verkeerd gereden op de Westzeedijk. Ik had ergens secundair moeten gaan maar ja, daar was ik toen al voorbij en ik kon gelukkig keren. Nog een keertje en daarna secundair gaan rijden. Maar eh, geen parkeergarage Sophia hoor. Allemaal verlaten en afgesloten daaronder. Ik reed er weer uit maar ja, was ik wel mooi de afslag naar de parkeergarage van Erasmus al voorbij. Toen zijn we weer helemaal een blokje om het Erasmus zelf heen gereden, en dat is een enorm blokje want Erasmus met zijn universiteit en weet ik het allemaal, dat is bijna een stad op zich.

Uiteindelijk kwamen we er dan toch en konden we, na wat informatie te hebben gevraagd, zo doorlopen naar Sophia. De in- en uitgang waar ik in 2016 en 2017 zo vaak met mijn moeder was geweest, daar is het totaal afgesloten zelfs en konden we door het glas zien dat ze daar aan het verbouwen zijn. Als je een jaar niet geweest bent, dan is het weer totaal anders blijkbaar. Maar goed, wij bij de balie van Sophia zeggen wat we kwamen doen. We hebben cadeautjes voor de zieke kindertjes en die willen we graag afgeven. Met grote ogen werden we bekeken. Degene die daar altijd over gaat, die is er nooit in de weekenden. Nee, wij hadden daar geen afspraak over gemaakt. Daar hadden we niet eens over nagedacht.

Dit was een spontane actie van Karina en ik had net zo spontaan meegedaan. Nou ja, dan is dat maar zo. Of we contactinformatie hadden dan konden we het daar achterlaten en dan zouden ze nog contact met ons opnemen. Er zaten visitekaartjes bij van Ria's Art Corner en daar hebben we er dan maar eentje van gegeven. We hebben nog uitgelegd, kijk, dat zit er in de potten maar we hebben ook zoutjes en halal snoepjes en potten met bloemen die niets met kerst te maken hebben voor kindjes die dat niet vieren of leuk vinden. Ja, aan alles was gedacht. We gaven de tassen vol potten af en liepen weer terug.

We hebben er even geluncht ook maar gelijk, we vonden het wel jammer dat we het niet even bij de verpleging af hadden mogen geven of zo. Maar goed, het ging om onze intentie en die was in elk geval goed. We begrepen ook wel dat we ook echt niet zomaar bij de kindjes het af hadden kunnen geven maar dit was een heel klein beetje jammer. Toch, we hebben iets leuks gedaan waar we allebei plezier van hadden. Meer moet dat ook niet zijn, het was wel goed zo. We hebben lol gehad onderweg met het vinden van die parkeergarage die er helemaal niet meer was. Lekker een broodje gegeten en koffie gedronken. Nu gingen we weer eventjes naar huis, uitrusten tot we straks lekker gaan eten met Kim en Daan. Karina ligt lekker te lezen op de bank, terwijl ik dit blog schrijf en wat dingen op de pc doe, gezellige kerstmuziek op via Youtube want de Ziggo werkt nu helemaal niet meer, geen probleem, zo is het ook gezellig!