17. dec, 2018

Twee jaar en 202 dagen zonder Sunshine

Het logeerpartijtje is weer voorbij, Karina is weer thuis nu, denk ik toch. Er schijnt hier een heel fel zonnetje en de echte kou is gelukkig weer even weg. Gisteravond hebben we heerlijk gegeten met Kim en Daan bij de Boulevard. Die hebben best een lekkere keuken en het was echt hartstikke gezellig. Opeens begon het liedje, lang zal hij leven te spelen. Daan veerde op want die was dan ook jarig. Hij bleek alleen niet de enige te zijn daar, die jarig was. Dit was voor een kindje dat jarig was en er was ook iemand zijn 90e verjaardag aan het vieren geweest, voor wij er waren. We hebben de bediening dan ook maar getipt dat hij jarig was en het eten werd afgesloten met een liedje voor hem ook en daarbij kreeg hij een ijsje met vuurwerk erop.

Onder het eten hebben we zitten kletsen over van alles en nog wat en ook veel gelachen. Een hele leuke avond met lekker eten en goed gezelschap, meer moet je niet willen. Daarna zijn we naar huis gegaan en gingen we de film Bridget Jones' baby kijken. Echt weer een leuke film. Karina was moe en ze ging naar het toilet, dacht ik toch. Na een tijdje dacht ik, waar blijft ze toch? Ik kijken of alles wel goed was maar ze lag dus al op bed. Dat had ik even gemist of zo. Ik moest er wel om lachen, en heb het einde van de film wel gehaald.

Vanmorgen zei ze, dat ze wel gedag gezegd had maar ik heb dat echt niet gehoord of zo. Nou ja, maakt ook niet uit. Als je moe bent dan ben je moe. Voor het ontbijt is ze het gevecht aangegaan met haar koffer want daar moest erg veel in. Ook behoorlijk zware dingen en van hoeveel dat ding uiteindelijk woog, zou een grote kerel ook al moeten zuchten. Nadat we gegeten hadden en koffie hadden gedronken was het alweer tijd om haar naar het station te brengen. Ik moest nu wel een keertje opletten, want ik vergeet steeds ergens rechtsaf te gaan daar en dan moet ik weer helemaal terug. Dit keer had ik een keertje opgelet en ruim op tijd waren we op het station. Karina ging weer naar huis en ik ook. Vandaag is voor mij een soort uitrust dagje geworden.

Eerst maar eens even de mail bekeken. Ik krijg altijd mailtjes van the Universe, dit keer was het wel een erg toepasselijke. Er stond dat als je geeft met een blij hart met als enige reden om goed te doen, dat dit dan in veelvoud naar je terug zal komen. Ik heb dit nog niet gelezen of ik krijg een telefoontje, onbekend nummer maar niet geheim dus dan pak ik wel op. Het was de dame van het Sophia, die waren heel aangenaam verrast door de tassen met potten snoep die we gisteren hadden afgegeven. Ze wilde ons daar persoonlijk voor bedanken en het kwam ook nog eens zo mooi uit. Morgen hebben ze daar een of ander event en dan krijgt elk kindje dat daar komt, zo'n pot. We werden hartelijk bedankt voor ons lieve initiatief en ze waren er helemaal vrolijk van geworden.

Ja dat was wel even heel erg leuk. En toeval bestaat niet, alsof het zo moest zijn. Eerst die mail lezen en dan dat telefoontje. Het is zeker met twee blijde hartjes gegeven, en zonder enige andere intentie dan om iets liefs te doen voor kindertjes die het misschien wel heel zwaar hebben zo tijdens de feestdagen. En we willen er ook niets voor terug, alleen maar blijde gezichtjes! En over dat in veelvoud terugkrijgen, eh, ook dat hoeft niet hoor, het was snoep en de kilo's moeten eraf, niet bij! Laat me dat even duidelijk maken aan daarboven! Dat ik straks niet opeens een vrachtwagen vol snoep win of zo. Ach, eigenlijk ook niet erg, want dan weet ik in elk geval wel weer waar ik dat brengen kan! Maar dan krijg je zo'n heen en weer verhaal, win ik nog meer snoep en dan kan je wel aan de gang blijven.

Ik heb net weer een cadeautje uitgepakt. Karina mag dan wel weer thuis zijn maar ze had allemaal kleine pakjes voor me gemaakt. We hebben afgelopen weekend elke keer allebei een cadeautje uitgepakt en ik heb er nu nog twee die ik morgen open maak. Dan met de kerst nog eens eentje. Ja, ik ben behoorlijk verwend! Niet alleen omdat het zoveel pakjes waren maar ook door wat erin zat allemaal. Zo attent en zo persoonlijk, dat is echt Karina! Die zoekt met zorg naar iets voor degenen waar ze een cadeautje gaat geven. Ik kan dat weten want ook bij mij heeft zij veel van haar cadeautjes voor haar familie gekocht.

Karina is één van de klanten van Ria's Art Corner, die doorhebben hoe het kan. Ze geeft me de apartste opdrachten, soms best moeilijk. Dat vind ik dan als ze met iets komt waarvan ik denk, oh oh, hoe ga ik dat nu weer maken. Maar dat worden soms nog juist de mooiste ook! En voor degene die ze krijgt, zijn ze precies wat ze leuk vinden. Dat is voor mij zo leuk om te doen en voor haar zo leuk om te geven! Dat is gewoon dubbel pret. Ik heb nog een paar van die klanten, die dat weten, hoe een persoonlijk cadeautje te laten maken, en ik vind het geweldig zulke opdrachten. Mooier kan het eigenlijk niet! Alleen kan ze moeilijke een cadeautje voor mij, bij mij bestellen. Blijkt dat ze dat ook helemaal niet nodig heeft, want ze zoekt en ze vindt!

Nu weer een prachtig lieve tekst op een spiegeltje, om neer te zetten. Ik heb nog meer gekregen, dat zal ik van de week ook even allemaal op de foto zetten. Echt zo leuk allemaal. Ik heb van het weekend genoten in elk geval. Het is voorbij gevlogen, dat zegt al genoeg. Voor haar was het nu weer lekker om naar huis te gaan en voor mij om weer het gewone leven op te pikken. Vandaag heb ik er daarom lekker een uitrust dagje van gemaakt. Ik heb heerlijk op de bank gehangen en wat zitten lezen in één van de boeken die ik van Sonja te leen heb. Mooi ook, de boeken van Mevrouw Mulder Schalenkamp. Ik heb er drie maar ben al een stukje in Emed. Die boeken gaan ook over het hiernamaals en zijn ook zuivere boeken. Alleen kan er niemand tippen aan Jozef Rulof en de Meesters van het licht natuurlijk. Toch, net als wat andere zuivere boeken, fijn om te lezen. Dat ga ik zo dan ook lekker weer even doen. Morgen weer aan de slag met de normale dingen!