18. dec, 2018

Twee jaar en 203 dagen zonder Sunshine

Ik ben flink bezig geweest vandaag. Eigenlijk met niets wat ik nu nog zien kan. Of nou ja, wel een klein beetje. Ik ben aan het ruimen geweest met alles wat ik nog beschilderen wil. Ik heb nu een doos flessen en een doos potten. Laatjes uitgeruimd en weer ingeruimd, van hot naar her gelopen met flessen en glazen potten. Rommeltjes weggeruimd, planken afgeruimd en er weer wat anders voor in de plaats gezet. Ik heb me de tandjes gelopen zeg. Stom genoeg wel op blote voeten, dus nu doet mijn hiel weer een beetje pijn. Eigen schuld, dikke hiel. Ach ja, ik blijf een blondje natuurlijk. Die denken niet zo na altijd.

Het is namelijk best wel bijzonder, hoe goed die gympen helpen. Het is alleen zo jammer dat het geen gezicht is. En ook dat ze, als het waait, erg koud zijn door die stoffen bovenkant. Ik heb de speciale laarzen ook nog, ook gekregen en daar loop ik ook goed op. Die gympen moet ik dan wel aantrekken natuurlijk, beetje dom als ik dat niet doe natuurlijk. Want na ene dag kon ik al voelen dat er verschil was in de pijn. Ik heb ook nagedacht over hoe ik eraan gekomen ben, die hielspoor. In het normale leven loop je net zo vaak buiten, op schoeisel, als binnen, ik op blote voeten. En afgelopen jaar heb ik grotendeels binnenshuis doorgebracht en daar zit het hem in, heb ik zo het gevoel. Nou ja, ik heb de remedie, moet ik ze wel dragen!

Ik doe morgen braaf direct mijn trippies aan hoor, dat gebeurt me maar ene keer. Nu ga ik even lekker zitten schrijven, dan met een lekkere mok koffie even verder lezen, op de bank. Eigenlijk best een lekker dagje en weer wat plek gemaakt door beter te organiseren. Ik ben nog steeds mijn kerstbal haakjes kwijt, die ga ik donderdag maar even halen. Ik ga dan met Kim de cadeautjes naar Daisy brengen en gaan we gezellig even winkelen. Nah, gezellig, dat moeten we nog even afwachten. Ligt eraan hoe druk het is namelijk. Zowel Kim als ik zijn niet blij met overvolle winkels en dat kan je nou eenmaal verwachten zo tegen de kerst. Ik moet wel kerstbal haakjes hebben, want ik heb weer een cadeautje uitgepakt. Twee eigenlijk wel en daar zaten me toch schitterende kerstballen in! Ik heb ze op de foto gezet, want zien is beter dan dat ik het probeer hier uit te leggen. En die wil ik voor mijn raam hangen, maar ja, geen haakjes. Dan wil ik gelijk ook zo'n ketting erbij.

Die heb ik wel ergens boven maar ja, ook dat moet een keer allemaal uitgezocht worden. Want waar zijn al mijn kerst spullen gebleven? Alles staat door elkaar en dat moet ik toch echt even een keer enorm goed uitzoeken! Dat komt vanzelf als ik met de zolders zal gaan beginnen. Ik heb er in elk geval vijf bij, die ik nooit weg zal doen! Deze zullen in elk geval altijd worden opgehangen elke kerst, eerst even haakjes halen. En als ik nieuwe haakjes heb, dan vind ik vast die andere ook weer. Zo gaat dat hier tenminste altijd. Nou ja, de ballen, komt vast nog wel van pas een keer. Ik ben maar verwend door Karina, echt niet te doen! En zulke mooie persoonlijke cadeautjes allemaal ook. Daar krijg je een heel warm gevoel van, als je ernaar kijkt!

Een brilletje, dat ik mee kan nemen, omdat het zo klein en compact is, omdat ik altijd loop te mopperen dat ik de etiketjes niet meer kan lezen in de winkels. De ballen met namen van al mijn schatten, zelfs Sunshine is niet vergeten! De lamp en de lichtjes, kalender met agenda, het mooie gedichtje op het spiegeltje, de kattensokken, ik heb een paar aan nu, allemaal zo bijzonder. Ook nog het kattentasje, op de kerstmarkt en de wanten, het kan niet op! Als ik me nu nog niet geliefd voel, dan weet ik het ook niet. Maar ja, Karina is dan ook wel een bijzonder lief mens. Daar kreeg ik nog bewijs van ook.

Ik heb rare katten, dat is algemeen bekend. De twee jongsten die zijn in elk geval graag onder de mensen, dat komt omdat ze heel sociaal zijn opgevoed. Maar zowel Moonlight als Aurora zie je zelden beneden als er iemand is hier. Vorige keer waren ze ook heel voorzichtig toen Karina kwam logeren maar tegen de tijd dat ze weg ging, was Aurora toch al beneden geweest en ook Moonlight had zich laten zien. Nu dachten ze dit keer, oh, dat is zij weer, dat is goed volk en eigenlijk gedroegen ze zich nu precies zoals ze altijd doen. Dat klinkt normaal maar dat is juist heel bijzonder! Aurora kwam lekker bij me en was ook steeds beneden. Zo ging het ook met Moonlight, die er ook steeds was.

Ze kwamen zelfs allebei bij Karina snuffelen en dat is echt heel wat hier hoor. Geloof me maar. Rainbow en Skylar, die zijn frank en vrij wat dat betreft, bij iedereen. Als het heel druk is vindt Skylar dat zelfs leuk en die blijft er dan ook bij. Maar de andere twee, nee, die blijven dan echt weg en laten zich niet zien. En nu kwamen en gingen ze als ze daar zin in hadden, net zoals altijd. Ook met snoepie tijd, was het een bende zoals altijd. Gehavende en open gekrabde knietjes, omdat Rainbow dan over enthousiast is en van de tafel op mij springt en daarbij uitglijdt. Heel fijn altijd ja.

Moonlight nam ook zelfs de stokjes van haar aan, die ze voor ze had meegenomen. Nu is hij dan ook wel de enige die de stokjes lust want anders had de rest ze ook vast enthousiast aangepakt. Maar ja, nufjes zijn dat, die moeten geen stokjes. Die zijn van een soort vlees hoor, niet van hout, ik denk, ik zeg het er even bij! Je zou denken dat twee van die schrokops zoals Rainbow en Skylar daar ook bovenop zouden vliegen maar die vinden het niks. Wat ik al zei, ik heb rare kostgangers, net als onze lieve Heer. En ik geniet ook van ze, hoe apart ze ook allemaal zijn. Karina heeft nu ook een aantal van hun gekke dingen gezien, er valt hier echt altijd wat te lachen.

Ik ga eventjes mijn fotootjes bij elkaar zetten, dan mijn blog plaatsen. De pc kan uit, het wordt al weer donker. Ik eet lekker makkelijk soep opwarmen en een broodje kaas erbij. Lekker soppen tot de kaas zacht is. Heerlijk! Maar eerst nog even wat lezen op de bank, bakkie koffie erbij. Er zal wel een kat bij komen of misschien zelfs twee. Morgen weer genoeg te doen, de rest van de week trouwens ook. Voor je het weet is de kerst alweer voorbij. Nog even te gaan, en dan zie ik dat als het begin van de rest van mijn leven. Ik heb er zin in!