20. dec, 2018

Twee jaar en 205 dagen zonder Sunshine

Wat heb ik weer gelachen om mijn twee jongste harige heerlijkheden gisteren! Ik heb al eens verteld dat Skylar, als hij het balkon op wil, echt gaat roepen, het lijkt zelfs op gillen, bij de keukendeur. Soms, als het in de winter niet aan het stortregenen maar wel koud is, doe ik de deur even voor ze open. Probleem is, zij hebben een bontjas aan, eerste hands, en voelen de kou niet zo. Maar voor hier is het niet zo handig. Ik heb het al niet snel koud en door zo eventjes de deur te hebben open staan, schiet de ketel aan en gaat de verwarming vanzelf omhoog. Met als gevolg dat ik het na een tijdje benauwd krijg van de hitte als ze al lang weer binnen zijn. Daarom heb ik ze het liefst zo snel mogelijk weer binnen.

Meestal komen ze braaf als ik dan aan de deur ga staan met een gezicht dat zegt dat die deur weer dicht moet. Een enkel keertje willen ze nog niet naar binnen. Dat was nu ook weer het geval. Dan stap ik het balkon op en dan vliegt Skylar langs me naar binnen. Dit keer ging dat even anders. Hij dacht echt duidelijk, jij bekijkt het maar, ik kom gewoon nog niet naar binnen. Hij vloog het gras op en de manden op en ging pontificaal op het muurtje zitten. Daar stond ik dan, in mijn pyjama. Dat was echt wel koud! Ik weer naar binnen en hij zat me met grote ogen vanaf het muurtje aan te kijken. Ik deed de deur dicht want dat is meestal wel genoeg om hem van gedachten te doen veranderen.

Zeker na zijn laatste avontuur, toen hij mazzel had een broer als Moonlight te hebben, die net zo lang bleef blèren tot ik de deur had open gedaan. Ik had geen idee dat ik hem had buiten gesloten maar toen nam Moonlight het stokje in handen, of pootjes eigenlijk. Zo werd hij gered van een nacht in de koude buitenlucht. Nu zat hij dan op het muurtje demonstratief te laten zien dat hij echt niet naar binnen kwam. Ik deed dus de deur dicht en ging naar binnen, ik dacht, ik neem even een foto van hem op de muur en dan weet je het al, dan gaat hij er natuurlijk direct af. Hij ging toch maar eens even poolshoogte nemen bij die deur. Kon hij nou verdorie weer niet naar binnen? Ik ging maar even naar hem toe, met een grijns op mijn gezicht. Toen ik de deur open deed, kreeg ik wel een koppie, toch lief.

Voor Rainbow was dat het teken, dat hij ook weer naar buiten kon. Ja hoor, fijne gozert, nog zo eentje! Nu kwam Skylar naar binnen maar wilde Rainbow weer niet. En het was toch echt koud genoeg zo om die deur dicht te willen en verder te gaan waar ik mee bezig was. Eerder kon ik toch niet rustig gaan zitten, tot die twee allebei binnen waren. Ook bij Rainbow deed ik de deur dicht, ook voor hem meestal het teken om toch naar binnen te willen. En ja, ook hij had daar nu totaal maling aan. Stelletje! Pas toen hij zag dat ik hier ging zitten, had hij zoiets van, ja maar nu wil ik toch wel naar binnen. Ik wist het wel! Hij kwam heel zielig voor de deur zitten. Ik heb hem maar binnen gelaten. Echt hoor... Op de foto's zie je het hele verhaal in het kort, met eerst Skylar en daarna Rainbow.

Ze zijn lekker bezig, mijn viervoetige vreetzakjes. Aurora komt ook helemaal los. Dat ze al bij Karina kwam, was voor haar echt al heel wat. Maar, zo kon Karina ook zien, ze eist tegenwoordig haar rechtmatige plek bij het eten weer op. Niet alle dagen maar wel steeds vaker, gaat ze bij het plekje staan waar ik ze altijd eten geef. Vanaf de jongste twee erbij kwamen, vond ze dat niks meer. Zeker toen Skylar begon met haar aan te vallen steeds, bleef ze ver uit de buurt. Ik ben het haar zelfs boven gaan brengen maar daar ben ik mee gestopt omdat ze helemaal niet meer naar beneden kwam. Ik dacht, dat moeten we niet hebben. Dan kwam ze de ene keer wel en de andere keer niet. Niet dat ze niet kon eten hoor, ze eet brokjes genoeg boven ook.

En de laatste paar weken viel het me al op, eerst in de huiskamer wachten op haar bakje. Dat was al een stuk dichterbij dan normaal. Daarna kwam ze onder de tafel zitten, dat was al helemaal dichtbij. Tegenwoordig zit ze dus precies aan de zijkant van waar de bakjes staan, alsof ze wil zeggen, zet hier maar neer joh, ik eet gewoon mee vandaag. Wat eerst een uitzondering was, wordt zo'n beetje regel nu. Ik ben trots op mijn witte diva. Eergisteren lagen ze ook weer met zijn viertjes op de bank. Dat was wel heel lang geleden. Oké, zij dan wel aan de linkerkant en de jongens rechts van mij. Maar toch, ze lagen er wel. Heerlijk vond ik dat!

Ze plagen elkaar allemaal wel eens en dat mag, maar niet elkaar pijn doen, daar kan ik niet tegen en wil ik niet hebben. En ja, ik mag dan personeel zijn maar dan grijp ik toch echt in! En dat loont, als je maar geduld genoeg kan opbrengen. Niet mijn sterkste kant maar als er niets anders opzit, dan moet je wel. Het is gelukt, er is weer vrede in huize Los Gatos locos. Het duurt even maar dan heb je ook wat! Net als mijn schoonzus, die is jarig vandaag, die moet nog maar even afwachten of ze wat heeft! Gefeliciteerd Sandra!

De kabel van Ziggo, zou gisteren tussen 14u45 en 16u45 komen. En dan moet je weer wachten natuurlijk. Volgens mij heb ik afgelopen jaar meer wachturen gehad dan slaapuren. Kan je nagaan! Er stond bij de Track&Trace al dat ze het zo druk hebben dat ze misschien niet alle pakjes zouden kunnen bezorgen. Daarom moest je de T&T in de gaten houden. Oh jee, daar gaan we weer, dacht ik al. Ook toen de uiterste tijd verstreken was, geen pakketje. Ik dacht, ik kijk later wel weer een keertje. Ik ben hier toch dus het maakt niet uit. Even later kijk ik toch. Nou ja zeg! Staat er dat het pakketje is afgeleverd en in de brievenbus zit! Ja, als ik dat had geweten, dan had ik er niet zo op zitten letten. Ik had gewoon weggekund ook. Daar zakt toch zo je legging van af?! 

Ik wilde stofzuigen maar dacht, dan hoor ik de bel niet. Ik moest er wel om lachen hoor, maar kunnen ze dat niet even anders doen en erbij zeggen dat het door de brievenbus past? Ik wist heus wel dat het maar een kabel was maar wel vijf meter én ik heb geen idee hoe ze dat daar dan inpakken bij Ziggo. Dat kan dan in net zo'n doos zijn dat het niet in de brievenbus past. Het zat in de bus, ja hoor... Het was al laat en ik had geen zin meer om het te gaan pakken helemaal beneden. Ik had mijn pyjama al aan ook, laat maar, morgen weer een dag. Ik durfde dan ook niet te mopperen elke keer dat de tv wegviel. Dan had ik die kabel maar moeten gaan pakken. Eigen schuld, dikke storing. 

Ik heb vanmiddag de kabel toch maar even vervangen, ondanks dat ik heel moe was. Ik moest wel weer, voor de tachtigste keer, die hele box resetten maar tot nu toe is de tv nog niet weg gevallen. Eigenlijk is het wel een beetje korte kabel, het ging net. Die oude was veel langer, wel het dubbele en de aansluiting waarmee het ding in de box zat, was er eentje uit de middeleeuwen of zo. Die nieuwe ziet er stukken beter uit. Ik begon het een klein beetje te begrijpen. Toch de kabel dus? Het lijkt er wel op, al wacht ik het nog even af. Gistermiddag ook de hele middag geen last gehad en de rest van de avond alleen maar, dus we gaan het beleven. So far, so good, ik zal blij zijn als dit het blijkt te zijn. Zelf opgelost met iemand die zijn werk goed doet, geen monteur en geen kosten maar wel tv met de kerst. Het is weer eens een hele goeie dag geweest! Me liky!