21. dec, 2018

Twee jaar en 206 dagen zonder Sunshine

Ik heb zo gelachen van de week, het werd opeens heel onverwacht, wel een echt vrolijke wandeling door Memory Lane. Dat vind ik altijd wel leuk, vooral als je zo dubbel kunt liggen. Het kwam door de Sound of Music, de film ja. Die komt weer op kerstavond, als wij zitten te gourmetten of bijna klaar zijn, kan ook. Ik gooi in de familieapp dat die natuurlijk wel op zal staan. Al was het alleen maar om de liedjes. Mijn broer stuurt daarop direct: 'San zegt dat ze niet komt dan'. Ik schiet in de lach, want het is maar onze familie humor, ik weet dat ze heus wel komt. Mijn gedachten gingen terug naar een Kerst bij mijn moeder, toen Sandra nog niet zo heel lang in de familie was.

Sandra is een echte Fries, zij kijkt de kat niet uit de boom maar ze wacht tot die van ontbinding van de tak dondert en tot die tijd houdt ze zich echt heel erg op de achtergrond. Ik ben ook een kwart Fries, dat wil wat zeggen. Het duurde heel lang voordat we allemaal eindelijk echt eigen werden daardoor. San is nog verlegen ook, zeker als ze mensen niet kent en mij had ze maar een paar keer gezien. Meestal was ze met verjaardagen ook liever in de keuken, zo leer je elkaar dan ook niet echt kennen. Vooral toen moet ze zich een echte vreemde eend in de bijt gevoeld hebben. Maar dat was nog niets bij wat ze voelde toen de Sound of Music werd opgezet.

Deze film was de eerste film waar ik ooit naartoe ben geweest, in de bioscoop dan. Dat is dan een echte belevenis voor een klein meisje. Samen met mijn moeder heb ik zitten genieten en zitten gillen dat die Nazi's kwamen. Mijn kleine hartje stond bijna stil tijdens de spannende scènes, kortom, onvergetelijke gebeurtenis. Ook mijn broer werd het slachtoffer van onze moeders liefde voor deze film en we kenden allebei de liedjes allemaal uit ons hoofd. We zongen ze zo mee, stuk voor stuk. Zo ook die avond, dat San er ook was voor de eerste keer met Kerst. Met grote ogen zat ze naar ons te kijken en je kon zo van haar gezicht aflezen dat ze dacht dat we totaal krankzinnig waren geworden en zocht ze ondertussen naar een uitweg.

Oh wat moesten we lachen om haar. We hadden haar ook zitten pesten over het feit dat ze die film nog nooit gezien had. 'Dat', riep ik uit, 'is echt een gebrek aan je opvoeding!' We zouden wel eens even zorgen dat ze alle liedjes uit haar hoofd ging leren en meer van dat soort kreten. Wist zij veel dat ik dat voor de lol riep, wat zou ze nou echt gedacht hebben? Ik denk dat ik zelf zou zijn gevlucht, had de situatie andersom geweest. Ze moet wel heel gek op mijn broer zijn, dat ze er nog steeds is. Wij hebben dus eigenhandig ervoor gezorgd, dat de lieve meid een Sound of Music trauma heeft.

Vorig jaar kreeg ik zowat hetzelfde maar om een heel andere reden. De eerste kerst zonder onze moeder kwam eraan, ik was op dat moment denk ik wel op zijn aller ziekst ook nog eens. Ook op kerstavond werd deze film uitgezonden. Ik dacht, die ga ik kijken om mijn moeder te herdenken. Ik had alleen niet verwacht hoe ik daardoor geraakt zou worden. Nu moet ik er wel een beetje om lachen, tenminste, om hoe dat ging. Ik begon het eerste liedje mee te zingen en op de een of andere manier kwamen toen de tranen en die wilden niet meer stoppen. En elk volgend liedje dat ik mee probeerde te zingen, ging ik harder huilen of zo. Echt zo'n huilbui met snotneuzen en veel natte troep. Er is een hele keukenrol doorheen gegaan op zijn minst. En dan tijdens het huilen de slappe lach krijgen om jezelf. Af en toe voorzichtig een blik uit het raam werpend, verwachtend dat het blauwe busje eraan komt, en dat mannen met een trui met hele lange mouwen je op komen halen...

Nu best grappig, zo kijk ik erop terug, maar wel degelijk om een hele goede reden. Ik had echt niet verwacht zo los te gaan. Daar moest ik dan ook weer zelf om lachen want ik zat ondertussen met de familie te appen ook, dat ik weer zat te janken steeds. Ik werd zo overspoeld door alle herinneringen van dingen samen met mijn moeder, het was ook niet gek. Ook die laatste kerst dat ze er nog was, toen ik zo ziek was dat ik niet kon komen, kwam voorbij. Dat soort dingen zorgen op zichzelf al voor waterlanders, laat staan in dit geval. Dus toen ik hoorde dat de Sound of Music weer kwam op kerstavond, appte ik gelijk iedereen. En zo kwam die herinnering aan de eerste Kerst van San in ons gezin ook weer boven. En die is en blijft hilarisch!

In de app kwamen allerlei foto's en GIF's voorbij die enorm op de lachspieren werkten en Kim stuurde een filmpje met het liedje 'the lonely goatherd' en dat begon ik spontaan mee te zingen. Ik was omringd door mijn schatjes van katjes en die keken allemaal met van die 'ik ga vluchten' koppies en van die grote angstige ogen in het rond. Is het vrouwtje nou helemaal gek geworden?! Toen ik dat zag lag ik weer helemaal dubbel natuurlijk. Ik heb ze even allemaal op de film gezet, terwijl ik dat liedje er een beetje uit zit te gooien. Alleen was het grappiger toen het filmpje met de muziek erbij zat. Het bleef nog steeds ontzettend grappig! Nee, dat ga ik niet online zetten hoor! Ik zing het liedje er namelijk ook bij en dat wil ik geen mens aandoen.

Ik doe er wel een paar foto's bij van de aanbiddelijke manier waarop Rainbow altijd bij me komt liggen. Onmogelijk om te werken dan maar goed, dat maakt je dan ook niet uit als je naar hem kijkt. Uiteindelijk probeer ik dan wel verder te typen en ligt hij op dat ritme lekker mee te bewegen. Heerlijk ventje! Mijn mooie kerstballen hangen want ik heb haakjes en een ketting op de kop kunnen tikken. Alles kerstgerelateerd is bijna uitverkocht overal en bij de Action hadden ze zelfs geen haakjes meer. Gisteren weer heerlijk gelachen met Kim tijdens het winkelen en even naar mijn kleindochter geweest, die ziek is. Ze was heel erg blij met haar cadeaus voor de kerst en daar was ik dan weer erg blij mee. Weer een mooie dag gisteren. Hij gaat lekker! Ik zeg, houden zo.