23. dec, 2018

Twee jaar en 208 dagen zonder Sunshine

Ik las van de week een artikel over schrijvers en dat er maar een handje vol zijn, die ervan kunnen leven. Nou, daar gaat mijn hoop op een bestseller, poef weg. Nee hoor, ik schrijf dat boek omdat het geschreven wil worden en ik heb nooit echt het idee gehad dat je van schrijven rijk kan worden. Ja ho, het kan wel als je een Stephen King bent of noem even een paar van die echt grote schrijvers. Sidney Sheldon, Virginia Andrews, Nicci & French, Harry Mulisch. Dat je zo je boeken schrijft, dat ze met smart op de volgende zitten te wachten, ongeacht waar dat over zal gaan. Stephen King heeft in zijn schrijverspinkje zitten, wat ik in mijn hele lijf heb. Daar kom ik echt niet bij in de buurt, die man is echt briljant.

Als ik geen uitgever kan vinden, ik weet echt nog niet hoe zulke dingen werken, dan zal ik het in eigen beheer moeten uitgeven. Daar heb ik niet eens geld voor dus dan komt er ook een crowdfunding of zo bij kijken. Ik heb het nog lang niet af, dus dat ga ik verder in het proces allemaal wel bekijken. Zou het goed verkopen, dan kan het nooit meer worden dan een leuk zakcentje erbij, als je tenminste al uit de kosten komt. Maar ik moet het nou eenmaal schrijven, dat zit van binnen. Ik ga de mensen die hebben aangegeven te willen 'meelezen' in januari een mailtje sturen hierover, als alle feestdagen drukte voorbij is.

Ik heb nogal wat te regelen in januari zeg. Bovendien, dan ga ik mijn dagen helemaal omgooien. Daar moet routine in gaan komen en er moet veel in gebeuren, elke dag weer. Op woensdagen en in het weekend mag ik van mezelf 'vrij'. Zo blijf ik een beetje bij, terwijl ik dan ondertussen moet zoeken naar een nieuwe baan. Als ik die vind, dan zit ik al in een ritme, dan valt dat niet zo rauw op je dak. Normaal heb je dat ook altijd al, als je een paar weken vakantie hebt gehad. Dan ben je die eerste paar dagen doodop. Laat staan hoe dat bij mij zal zijn, na al die tijd. Daarom, routine en structuur. Uitkijken dat ik niet té streng ben voor mezelf, dat kan ik nogal eens hebben. Ik weet zeker dat het goed komt. Deze maand heb ik gewoon nog even vakantie. Hij is wel voorbij gevlogen hoor, december. Gelukkig gaan de dagen weer lengen, heerlijk, daar geniet ik elk jaar van, elke keer als het me opvalt dat het weer langer licht is.

De krabpalen beginnen ook een beetje uit elkaar te vallen hier. Of nou ja, ze hebben de sisaltouwen weer helemaal aan gort. Het zijn er natuurlijk wel vier keer tien is veertig nageltjes die zich er dagelijks aan scherpen. Boven een grote krabpaal maar die lijken ze niet zo te gebruiken, die is nog redelijk heel. Dan hier beneden twee hele grote en een krabton en een kleintje in het zijkamertje. Je zou denken, dat moet voldoende zijn. Ja, dat is het ook wel, alleen die scheermesjes hebben die touwen zo uit elkaar en dan heb je een hoop vlas dat niet meer voldoet om de nagels te laten slijten. Ik heb wel een site gevonden waar ik die palen los kan kopen. Maar ik ga eerst die van boven uit elkaar halen. De goede palen, als die tenminste de juiste hoogte hebben, kan ik dan hergebruiken.

Het mandje en de plankjes ervan, die bewaar ik. Die ga ik opnieuw bekleden, met een andere stof dan die erop zit, want met kattenharen is dat echt vreselijk spul. En als ik dat gedaan heb, dan komen ze langs de muur als een soort trap voor ze, in het trapgat. Ik heb een aantal hoge katten, die willen dus graag omhoog klimmen. Maakt niet uit hoe. Dat kunnen ze dan via die plankjes en ze kunnen er dan eventueel ook lekker op gaan liggen, hoog in de lucht. Als ik ze tenminste goed opgehangen krijg. Anders gaan ze een grote doos in met de plankenhouders, voor in het nieuwe huis. Dat kan ook. Dat wordt natuurlijk een paradijs voor katten maar dan moet ik het eerst vinden, dat huisje. Hopelijk zijn ze dan allemaal al grote vrienden want het gaat, ook zonder de Feliway, best goed zo tussen ze.

Het is nu zelfs Moonlight die het vaakst lastig doet tegen Aurora. De boef! Het is fijn als ze elkaar hebben als ze in een totaal vreemde omgeving komen. Dat is al stress genoeg en daar moet geen vecht stress bijkomen dan. Maar, knock on wood, het gaat prima. Vanmorgen wilde Skylar haar even pesten, ze lag naast me op de bank, en ik zei alleen, 'doe even lief joh'. Hij loopt mopperend verder, ik moest zo lachen. Hij weet het heus wel. En dan kan je je blijven afvragen, was het nou door de Feliway, of zou het sowieso toch wel goed zijn gekomen. Irritant hè. Zeker weten doe je het zo niet. Ik ga er maar vanuit dat dit uit zichzelf is goed gekomen. Ik ben het ook anders gaan aanpakken en ik denk dat daar net even wat meer de kneep zit.

De afgelopen dagen heb ik alleen maar op pakjes moeten wachten maar het ging allemaal vlekkeloos. Dat mag dan ook wel eens gezegd worden. Al had ik een klein beetje mot met de bezorger vrijdag. Die riep op de trap, dat ik moest antwoorden door de speaker want hij vroeg me wat. Tja beste man, dat kan je wel willen maar die is stuk, denk ik toch. Dat ga ik morgen weer eens even testen met Kim of Ben. In elk geval, hij had een pestbui en bleef maar zeggen, je moet reageren, behoorlijk boos. Nou ja zeg, ik roep hard tegen hem HIJ DOET HET NIET!!! Hij bleef een beetje bozig. Maar gisteren, weer een pakket, nu weer zoals vroeger door Zooplus, de volgende dag netjes al binnen, deed hij zo overdreven aardig, dat ik denk dat hij zelf ook vindt dat hij een beetje te ver ging over iets waar je niets aan kunt doen.

Zo gaat dat wel vaker. Als je verwachtingen hebt en daar wordt niet aan voldaan, dan krijg je automatisch teleurstelling. Daarom kan je maar beter helemaal geen verwachting hebben. Dan heb je die teleurstelling ook niet en dan voel je je een stuk gelukkiger. Dat wist Shakespear ook al en dat schreef hij ook op. Ik ben het helemaal met hem eens want bijna iedereen heeft bepaalde verwachtingen die de andere helemaal niet kent of ervan weet. En als die het dan op zijn eigen manier doet, die misschien tegengesteld is aan die verwachting, dan is die ander eigenlijk helemaal om niets teleurgesteld, ja door hun eigen verwachting. Hoe je dat afleert, weet ik ook niet want ik heb zelf ook wel verwachtingen. Gelukkig kijk ik meestal eerst naar mezelf als er iets mis gaat en als dan blijkt dat het komt omdat ik een bepaalde verwachting had, dan heb ik eigenlijk mezelf teleurgesteld. Dan maar beter geen verwachtingen meer, al is dat makkelijker gezegd dan gedaan.