25. dec, 2018

Twee jaar en 210 dagen zonder Sunshine

Het was vandaag wel een erg luie dag. Ik heb zelfs even een middagdutje gedaan. Mijn kerst was gisteren natuurlijk al, vandaag had ik alle tijd aan mezelf en dat heb ik dan ook lekker zo genomen. Al hebben San en Kim gisteren al veel weggeruimd, er was nog rommel genoeg over en dat heb ik tussendoor in etappes opgeruimd zo'n beetje. Het is nog niet zoals het moet zijn maar ik had vandaag even een rustdagje nodig. Dat voelde ik en daar heb ik braaf naar geluisterd. Ik heb heerlijk zitten lezen en ik heb naar wat opgenomen afleveringen zitten kijken van Wil & Grace. Daar lig ik vaak zo dubbel om en dat is ook dubbel genieten. Menig ander zou ervan gruwen maar voor mij was dit een fijne dag.

Gistermiddag ben ik Kim vast op gaan halen, die was er al lekker vroeg. Ze had al haar spullen al meegenomen. Daan was later uit zijn werk en die heeft Ben, San en Benjamin opgehaald. En dan heb je opeens een huis vol. En allemaal in een foute kerstoutfit! Zo leuk was dat. We zijn begonnen met de cadeautjes uit te delen. Jeetje zeg, ik heb opeens weer plek! We zijn allemaal wel verwend geloof ik. Ik heb zulke leuke en mooie dingen gehad. Nog leuker vind ik het als mijn cadeautjes in de smaak vallen en dat deden ze volgens mij ook wel. Zelfs onze diertjes hebben allemaal van iedereen cadeautjes gehad. Dat zijn in totaal zes katten en twee grote honden.

Daarna zijn we het eten gaan voorbereiden om te gaan gourmetten. Er was weer voor meer dan een weeshuis. We hebben allemaal diezelfde afwijking met als gevolg echt genoeg eten om half Rotterdam te voeden. Bizar is dat toch! Terwijl je zit te eten, zie je dat wel maar als je in de winkels loopt, dan denk je dat je echt enorm tekort gaat komen. Slaat helemaal nergens op, dat blijkt wel als je aan tafel zit. Er waren dus bergen vlees over, de salade kregen we ook niet op, de groenten niet, kortom er was van alles veel over. Gelukkig hebben we nog een eerste en een tweede kerstdag. De tafel stond al afgeladen vol en we gebruikten kasten en tafeltjes om ons heen om de dingen op te zetten.

Natuurlijk moesten we wel op de katten letten, maar die waren ongelofelijk braaf. Ze houden niet van zoveel drukte. Behalve Skylar dan, die vindt dat helemaal geweldig en blijft er ook altijd bij. Omdat de tafel toch al vol stond, keken ze allemaal gek op toen ik met een lege schaal aan kwam zetten en die op het enige nog beetje vrije plekje zette. Waar is dat voor, vroeg San. Ik zei, ja ik heb daar al veel over gehoord, dat is weer helemaal in. Dit zijn de vergeten groenten, dat is hip. Ze keken me allemaal aan of ik een beetje gek was en daar hebben ze dan ook helemaal gelijk in. We hadden wel gelijk mooi een schaal om de garnalen resten in te doen. Had ik toch mooi geregeld zo.

Ik eet geen vis, iets wat iedereen altijd raar vind. Het is niet dat ik het niet wil lusten hoor, ik vind dat juist erg jammer. Het beperkt je keuze enorm, zeker in een restaurant. Ik ben ook niet een echt vleesmens. Ik heb liever kip of kalkoen of gehakt maar dan heb je het ook wel een beetje gehad. Ik moet eens een keertje uitzoeken hoe ik lekker vegetarische gerechten kan maken, dan kan ik dat net zo goed gaan eten. Ik zal er niets aan missen, voor de diertjes ook beter. Er zijn alleen nog genoeg mensen, die nog vlees nodig hebben. Dat is een kwestie van evolutie, al lijkt dat raar. Neem het maar van me aan. Ooit eten we geen van allen vlees meer maar daar zal nog wel een tijd overheen gaan, voor het zover is.

Het was erg gezellig, met leuke kerstmuziek en een haardvuurtje op de tv, gezellig kletsen en lol maken. Natuurlijk ging om half negen de Sound of Music op en Sandra kon eindelijk haar trauma een beetje kwijt door te vertellen hoe dat toen voor haar was. Mijn broer en ik zaten natuurlijk keihard mee te zingen. We voelden ook alle twee de emotie omdat onze moeder er niet meer was en die heeft ons met die film groot gebracht. We schelen wel elf jaar maar dat heeft ze toch op de één of andere manier voor elkaar gekregen. Mijn broer en ik zingen allebei ook net zo graag, en dan ook zeker deze liedjes. Daan had er een deel van op zitten nemen en daar hebben we later ook weer zo om moeten lachen.

Op een gegeven moment, we zaten nog aan tafel, ging de wekker voor de katten: SNOEPIETIJD. Omdat ze allemaal boven lagen, klonk het alsof er een heel regiment van de trap af kwam stormen. Het waren mijn vier harige, normaal zachtpotige, lieverdjes maar. Ook al vonden ze het te druk beneden, de roep van de snoepjes wekker, kunnen ze niet weerstaan. Wel stonden ze vreemd te kijken dat er nog zoveel mensen waren. Vooral Moonlight treuzelde, steeds afgeleid om te loeren of er niet iemand opstond om hem te pakken. De gekkies. De rest moest er wel om lachen, dat een wekker zoiets tot stand kan brengen in een stel katten. Ja, die snoepjes, daar doen ze bijna een moord voor.

Laat in de avond ging Daan eerst Ben, San en Benjamin weer wegbrengen en daarna kwam hij Kim halen en toen werd het weer rustig in huize Los Gatos Asustados. We hebben niet eens Vertellis kunnen doen. Vorig jaar hadden we al het eten al klaar en daarom had je een heel andere avond, met allerlei hapjes en spelletjes. Nu was iedereen bezig met eten maken en eigenlijk was dit wel leuker. Nou ja, die Vertellis komt vast nog wel een keertje van pas. Die heb ik vast niet voor niets gekocht. Daar kom ik vanzelf wel een keer achter, waarom dit was. Jammer want ik was wel benieuwd hoe dat zou gaan. De gsm's waren dit jaar geen probleem, die waren er alleen om foto's te nemen of gek te doen met Snapchat. Vertellis, ach ja, volgende keer misschien?

En als ik dan toch aan vorig jaar denk, wat een hemelsbreed verschil en wat ben ik van ver gekomen. Vorig jaar verging ik van de pijn en verstijfde ik zo, dat ik er meer dan een week van bij heb moeten komen. Ik had er een soort terugval van gekregen. Nu ben ik vandaag dan erg moe geweest maar morgen of hoogstens overmorgen, gaat het gewoon weer. En ook al lijkt dat niks, voor mij is het zo'n verschil. Vorig jaar dacht ik nog dat het nooit beter zou worden, het leek alleen maar slechter te gaan. Nu weet ik dat ik weer heel wat aankan. Ja, ik moet voorzichtig zijn, dat wel maar toch, het gaat allemaal weer komen. Na de kerst ga ik mijn nieuwe leven beginnen, inclusief een hele andere dagplanning en alles wat daarbij komt kijken. Komt helemaal goed met mij, in tegenstelling tot vorig jaar, ben ik daar nu van overtuigd. Mooi kerstcadeautje toch?