29. dec, 2018

Twee jaar en 214 dagen zonder Sunshine

Oh hemel, ik verzin nog eens wat! Het zal veelbelovend ingepakt. De palen met een leuke kalender erbij en de stof kwam tegelijkertijd binnen en had iemand op het plastic zakje heel enthousiast geschreven "fijne jaarwisseling". Daar werd ik vrolijk van maar van de rest niet zo erg. Alle drie de krabpalen zijn uit elkaar nu maar tenzij ik ze weer exact zo in elkaar zet, kunnen ze niet eens meer in elkaar. Die stoute rakkers van de krabpalen fabriek zijn namelijk zo gek nog niet. De losse nieuwe palen, krijg je inclusief van die schroeven, of waarmee je kan afdichten of waar je de ene helft in kan doen terwijl de andere helft dan uitsteekt zodat daar ook weer een paal of iets dergelijks op kan. Het punt is, dat er in de uit elkaar gehaalde krabpalen, paaltjes zitten met een klein stukje uitstekend schroefdraad, waar dan een mandje of plankje op rust.

Als je denkt dat je dat er dan even uit kunt halen, zodat je dat opnieuw kunt gebruiken in de nieuwe paal, dan kom je bedrogen uit. Het zit muur en muurvast. En daar raak ik dan ontzettend geïrriteerd door. Bovendien is het nog best zwaar werk dus moet ik tussendoor wel even uit gaan zitten puffen. Dat komt dan toch weer een klein beetje goed uit want dan schrijf ik hier direct de frustratie van me af. Dan ben ik in elk geval niet totaal schuimbekkend paaltjes aan het passen. Ik kan het nu nog een klein beetje beheersen. Of dat straks ook nog zo zal zijn, als ik ze ga proberen weer op te bouwen, dat durf ik niet te zeggen. Uit elkaar was al hel maar er is één voordeel, er hoeven er maar twee weer in elkaar. Ik twijfel alleen nog of ik die ene boven in elkaar zal zetten, wat betekent dat ze er beneden nog maar eentje over hebben, of dat ik die gewoon nog even beneden zal laten staan.

Daar moet ik nog even over nadenken terwijl ik de grootste weer ga proberen in elkaar te zetten met zoveel mogelijk nieuwe paaltjes. Ik heb al gezien, op sommige stukken, met dat korte draad, zal het niet lukken. Maar wie weet, kom ik dan zelf wel weer met een oplossing. Zo irritant dit, dat doen ze er natuurlijk om en dat vind ik best een beetje lullig. Maar ik laat me nooit zomaar even tegenhouden. Het is wel echt een werkje waar niemand op zit te wachten en ik voel me dan ook een beetje alsof ik straf heb. Maar wie weet, ben ik straks wel hartstikke trots op het resultaat. Voor nu moet ik dat nog even afwachten en tot het zover is, voelt het als straf. Ook zijn het allemaal andere formaten schroeven en schroefdraad, ook zo irritant. Ik had dus wat kortere paaltjes en dat zou allemaal precies lukken. Alleen nu blijkt dat schroefdraad net een millimeter te dik te zijn. Ik begin al lichtjes te schuimen ondertussen, het zet nog net niet door. De frustratie eruit typen doet het 'm geloof ik wel. Ik heb de grootste al weer bijna in elkaar. Al moet die nog heel goed gestofzuigd worden eerst, voor ik hem als 'klaar' verklaar. Hij zit ook ietsje anders in elkaar en is zo opeens een hoekpaal geworden en neemt net even iets minder plek in door een ingenieuze inval van mij.

Hij had plankjes naar buiten met daartussenin een hangmat. Die laatste werd alleen maar gebruikt om los zwervend speelgoed in te gooien want Rainbow was de enige die er op zijn hoogst twee keer in gelegen had. Oké, geen succes, kan gewoon weg. En de halfronde plankjes heb ik naar binnen laten wijzen en hup, een stuk meer ruimte. Van het stuk stof van het hangmandje kan ik het ene plankje weer netjes maken, ook weer geniaal. Dat ben ik echt, bij vlagen geniaal waar het vaak windstil is. Komt er een zuchtje van wat dan ook, dan profiteer ik daar gelijk van. Oké, rug voelt weer enigszins normaal aan, ik ga nog even het gevecht aan met nummer twee. Het ging niet zoals ik het had gewild maar goed, die moet straks toch naar boven, als ik geld heb voor die grote.

Geen kat overboord dus en ik heb het mandje van deze nog op een stuk grotere paal gezet ook. Dat vinden ze leuk, hoe hoger hoe leuker. Moonlight lag er dan ook direct in, zodra het erop zat. Dat deden ze ook toen ik nog lang niet klaar was met als gevolg dat alles om donderde en ze allemaal weg stoven alsof de duvel ze op de hielen zat. Eigen schuld! Moeten jullie me maar even laten gaan hoor, stelletje ongeregeld. De grootste daar ligt Aurora al in het mandje al ligt het daar horende kussentje er nog niet eens. Nou ja, ook goed, die leg ik er morgen wel in, als hij goed is gestofzuigd. Daar heb ik nu toch echt geen puf meer voor hoor. Wat een gedoe was dit. De krabpaaltjes die over zijn, die hou ik, daar ga ik in het nieuwe huis of in het trapgat wat mee doen. Daar moet ik alleen nog even over nadenken. Bovendien kan ik die kapotte sisal eraf halen en ze dan weer gebruiken voor als het nog een keer nodig is. 

Al spaar ik dan denk ik wel even door tot ik een nieuwe kan kopen want dit kost ook geld en bovendien nog eens een enorme berg moeite. Ik ben er verdorie echt heel de dag mee bezig geweest en dan staat er boven niet eens meer iets nu voor ze. Ja, er staat genoeg hoor alleen geen krabpaal meer. Alleen die hele grote die ook uit elkaar valt. Ik kan de nog goede paaltjes ook tegen de muur schroeven, ik weet alleen niet hoe dat spul heet, waar je dat mee kunt doen. Soort van ijzeren band waar gaten in zitten, zo kan je dan bijvoorbeeld links van de paal er een schroef in doen, dan om de paal heen buigen en dan rechts ook een schroef maar dan zo dat het strak zit en niet kan zakken. Dat kan ik ook nog doen. Kijken wat ze zeggen bij Gamma of Praxis als ik het zo uitleg. Zouden ze eruit komen? Anders kan ik het altijd nog tekenen. Dat heb ik ook al een hele tijd niet meer gedaan.

Ik heb er wel zin in maar niet echt tijd voor en ik heb geen opdrachten, dat scheelt. Het witte paard hangt al weken nog lang niet af te zijn. Het kriebelt wel maar ja, prioriteiten moeten nou eenmaal gesteld worden. Dat waren de feestdagen maar die zijn al bijna voorbij. We gaan wel zien hoe dat in het normale leven ingepast kan worden. Als ik niet teveel word opgeslokt door mijn eigen schema, dan zal het vast wel goed komen. Voor nu is het een beetje aan kant, ik ga mijn blog plaatsen en dan kan ik neerploffen en bijkomen van dit gedoe. Morgen doe ik de rest wel en boven. Gaat heus wel lukken. Een uurtje of drie a vier terug dacht ik dat ik er nooit meer uit zou komen maar dat is me dan toch gelukt. Beetje logisch denken, organisatie talent en doorzettingsvermogen, dan lukt eigenlijk alles wel. Er zijn er veel die me dit niet na zouden hebben gedaan, daarom ben ik moe maar wel voldaan.