6. jan, 2019

Twee jaar en 222 dagen zonder Sunshine

Grappig eigenlijk, ik zat er zo eens over na te denken. Dat het leven is zoals een grote spoorlijn, door heel je leven in plaats van door heel je land. Dat heb ik al eens gezegd hier geloof ik. Dat weet ik niet zeker meer. Ik zal wel eens in herhalingen vallen, omdat ik best wel veel bij elkaar klets hier. Dan ook nog eens blond en alzheimer light, dat maakt het plaatje compleet. Oh ja, treinen! Spoorwegen en netwerken. Als je geboren wordt dan stap je op je eigen lijn. Ergens ligt er een spoor al klaar dat helemaal naar het einde van je levensweg loopt maar dat zou behoorlijk saai worden. Als iedereen zomaar op kon stappen en dan door sukkelen tot het einde van de rit. Misschien wel een keertje lekker na een heftig leven daarvoor maar om dat nou altijd zo te doen?

Nee er komt veel meer bij kijken. Op een gegeven moment kan je kiezen, spring ik op dit gedeelde spoor met deze persoon of deel ik mijn reis een stuk met iemand anders? Zo krijg je een heel netwerk van rails en sporen die elkaar kruisen en allerlei stations. Voor je vrienden, familie, werk, noem het maar op. Overal kan je erop of eraf of blijven zitten tot de volgende. Maar soms, dan heb je geen keus. Dan is dat een eindstation, dan moet je er wel af en op een ander spoor een nieuwe bestemming pakken. Dat zijn van die levens veranderende beslissingen of gebeurtenissen, waar je niet onderuit kan. Een overlijden, een scheiding, een ontslag, dan wil je misschien wel helemaal niet op een andere trein stappen maar je wordt er wel toe gedwongen want anders sta je stil.

Vaak blijkt later dat je eigenlijk veel beter zit en je reis een stuk leuker is dan hij was toen je er bij je vorige trein uit moest. In het kort, heel veel kies je zelf voor, dat mag je allemaal zelf bepalen, ga je links naar een anders spoor of ga je rechts. Stap je uit, of blijf je nog even zitten. Allemaal eigen keuze. Maar die eindstations, daar kan je niks mee. Dan moet je eruit, of je dat nou wilt of niet. Dan zijn van die dingen die al vast stonden voor je, voor je geboren werd. Dan is iets gewoon klaar, hup, verder en anders. Nooit fijn, zulke gedwongen overstappen. Mensen houden niet echt van verandering, tenzij ze daar zelf voor mogen kiezen. Toch, je zal bepaalde dingen moeten leren in dit leven, anders sta je stil in je groei.

Ik ben dus uit de RMC trein gestapt en ik zal, hopelijk heel kort, op het boemeltreintje van de UWV moeten. Daar wil niemand al te lang inzitten want dan moet je er ook weer uit en in het Bijstandslijntje verder. Daar kan je niet eens zitten, dat moet je zeker niet willen. Ik ga dan ook goed uit mijn doppen kijken op die boemel van de UWV. Dan zie ik misschien een leuk tripje heel ergens anders naartoe dan waar ik gedacht had te zullen eindigen. Ik begin een beetje te vermoeden dat ik van dat reisje, dat in het vooruitzicht ligt, heel gelukkig ga worden. Ik moet alleen goed opletten dat ik het stationnetje zie. Komt vast goed, misschien zal één van mijn helpers me een duwtje uit de trein geven. Zodat ik het stationnetje niet eens kan missen. Zo'n gedwongen overstap is lang niet altijd verkeerd! Ik zal zelf ook wel opletten. Lijkt me niet onverstandig.

Gisteren lekker tv zitten kijken, ook in slaap gevallen maar ik was een vorig seizoen aan het herhalen. Toen ik naar het nieuwe wilde kijken, had ik zoiets van, eh, hoe zat dat ook alweer. Na de zesde keer dacht ik, oké klaar mee, ik ga wel even terug. Misschien ga ik straks, na het douchen nog wel even kijken of ik nu aan het nieuwe seizoen toe ben. Vanmorgen lekker met de cits om me heen, zitten lezen en ondertussen TLC aan. Met van die bouwprogramma's. Dat vind ik altijd leuk en leerzaam. Maar er was nu toch iets raars! Een gezin dat heel veel van lezen houdt. Helemaal niks mis mee, daar hou ik ook van.

Ze hadden heel veel boeken, leuk vind ik dat, ik barst er ook van. Alleen, nu komt het, die hadden ze allemaal achterstevoren staan! Dus niet de kaft, zodat je kan zien welk boek het is, maar de bladzijden naar voren. Huh?! Wat is dat nou voor iets raars? Schat, pak jij even dat boek van die schrijver voor mij. Waar staat het? Geen idee, ga er maar een paar honderd oppakken en kijken aan de andere kant, tot je hem hebt. Dat is toch idioot? Degene die het groots ging verbouwen, maakte twee enorme planken. Idee erg leuk hoor maar dan vol met van die boeken die, voor mijn gevoel, totaal verkeerd staan. Het zag eruit alsof er mensen woonden die helemaal niet lezen konden, maar wilden doen alsof. Kan aan mij liggen.

In Amerika zijn ze sowieso af en toe een beetje raar. Wat je ook vaak ziet, is dat ze alles schuin zetten. Een klein slaapkamertje, daar zetten ze een queensize bed in, maar dan wel schuin, zodat je nóg minder plek hebt. Of de hele inrichting staat onder een bepaalde hoek. Echt zo onlogisch en de ruimte kleiner makend. Ik snap daar helemaal niks van. Of nog zoiets geks, een grote slaapkamer, twee prachtig grote ramen en nog twee andere muren waar het bed kan staan. Of soms zelfs drie, als de deur flink aan de zijkant zit. Nee, dan zetten ze een enorm bed, met een hele grote ombouw, zo voor het raam. Dan ben je beide ramen zowat kwijt daarachter. Dat staat toch voor geen centimeter?

Daar zal die Chinees het ook vast niet mee eens zijn. Ken je die niet? Feng Shui heet ie geloof ik, ik hoor hem wel eens noemen. Het schijnt dat hij heel veel van inrichten weet, of kan een zij zijn ook natuurlijk. Dat hoor ik er niet aan. Het zal wel Amerikaans zijn allemaal, ik vind het maar raar. Ik ben er ook achter, dat je niet echt vol aandacht naar TLC moet kijken. Tenminste, dat vind ik. Er is nu een reclame voor Dr. Pimple Popper. Een arts die dus van alles uitknijpt. En dat vind ik me toch vreselijk goor. Ik weet, je hebt van die mensen die dat lekker vinden om te doen bij anderen. Voor mij is er bijna niets walgelijker! Ik moet daar van kokhalzen en zou dat bij een ander dan ook nooit echt doen.

Zelfs mijn eigen dochter, toentertijd in de puberteit komend, stuurde ik naar iemand anders. Ik doe dat echt niet, zo smerig! En in bijna elk reclameblok komt die dokter haar vieze gedoe laten zien. Oh wat in en in vies! Ik kijk gelijk weg of doe mijn ogen dicht en hoor wel als er andere reclame komt, dat ik weer kan kijken. Bah, bah, bah. Het opschrijven alleen al vind ik bijna vies. Ieder het zijne hoor maar dat is blijkbaar absoluut niets voor mij. Ik wilde vroeger dierenarts worden, tot ik de film Dokter Vlimmen zag. Ik was gelijk genezen, er zijn dingen waar ik voor op de loop ga. Ik ben al een heel eind gekomen, vergeleken met toen ik jong was maar toch. Ik ben een beetje vies uitgevallen en dat zal ik blijven. Bij zulke stationnetjes, voor banen waarbij je iets vies moet doen, blijf ik mooi zitten, als je dat maar weet. Ik zal morgen over minder smerige dingen schrijven!