8. jan, 2019

Twee jaar en 224 dagen zonder Sunshine

Omdat ik nu met een schema werk, is het de bedoeling dat ik een deel ervan aan mijn boek zal werken. Tot nu toe was dat heel willekeurig, vorig jaar kon ik niet eens schrijven eraan. Daar was mijn hoofd te warrig voor en mijn energie te beperkt. Sinds vorige maand, de laatste van 2018, ben ik weer een beetje begonnen. Nu hebben zelfs de zes meelezers het eerste hoofdstuk al binnen en heb ik er al vier terug zelfs met suggesties en verbeteringen van taal- en/of stijlfouten. Eén van de meelezers vond de 'echtheidfactor' erg hoog. Eh ja, niet zo heel gek, dat komt omdat het ook helemaal echt is. Ik verzin er niets van. Ik laat wat dingen weg, je kan niet alles blootgeven maar ik heb eigenlijk niets te verbergen. Ik ben een open boek en heb niets waar ik me voor zou moeten schamen.

Gewoon eerlijk en open dus, voor zover dat kan in elk geval. Een andere meelezer suggereerde om er een heel stuk uit te halen maar ja, ze weet nog niet dat dit stukje wel essentieel is voor wat er verderop over komt. Dat van verderop zou stukken minder effect hebben als je dit in het eerste hoofdstuk niet gelezen zou hebben. Vandaar dat het erin moet, al lijkt het iets te zijn waarvan je dan denkt, goh, waarom legt ze dit hier uit. Het is toch een stukje essentiële informatie. Dat weet zij natuurlijk niet en zo los van alles, lijkt het een overbodig stukje informatie. Als ze dit leest, dan weet ze het nu wel. Ik heb al die mails met commentaar van de eerste vier, direct na binnen komen in mijn inbox, uit pure nieuwsgierigheid, doorgenomen natuurlijk. Toch ga ik er verder nog niets mee doen, tot ze alle zes binnen zijn. Anders blijf ik aan de gang met vergelijken.

Hoe ik het precies ga doen, geen idee maar dat komt wel goed. Wel is het leuk om te lezen wat anderen van je werk vinden. Dat was ook wel doodeng, het loslaten, maar daar ben ik nu wel overheen geloof ik. Tot ik het doorstuurde was het mijn baby, helemaal van mij alleen en nu heb ik haar de wereld ingestuurd. Eng hoor! Net zoals dat stukje over het weglaten van iets, dan wil je direct in de verdediging maar dat slaat helemaal nergens op. Je moet wel tegen kritiek kunnen natuurlijk, dat is precies waar je om vraagt. Met mijn taalfoutjes en te veel of te weinig aan komma's en dat soort dingen, valt het nog wel mee. Ze halen praktisch allemaal dezelfde foutjes eruit dus dat is wel goed. Zelf gaat dat niet, hoe goed je ook bent in taal, je leest er stomweg overheen. Mijn brein vult het zelf aan, ook al mag dat niet van mij. Mijn brein, dus eigenwijs, doe je niets aan.

Met het nieuwe schema ga ik twee keer per dag verplicht naar buiten. Dan ga ik een blokje om lopen, net als ik zou moeten als ik naar mijn werk zou gaan. Het is in elk geval geen strompelen meer, zoals een paar weken geleden. Tussen de middag op de trampoline. Lekker om even te ontspannen en alles los te gooien ook. Dan kan je er in de middag weer lekker fris tegenaan. Ik heb mezelf echt wel afgebeuld gisteren. Op zich, echt aan het werk van acht tot vijf, dat is best zwaar voor mij nog. Ook al is het thuis, dat kan gunstig zijn aan de ene kant maar ook ongunstig aan de andere. Ik heb gisteren aan één stuk door gewerkt, zonder pauze te nemen, behalve dan trampoline springen. Ik had er eigenlijk gewoon even af gemoeten. Even ontspannen.

Dat zal ik vandaag wel doen, eventjes koffiepauzes en ook lunchpauze nemen. Ik begon een beetje te krampen gisteren. Op zich viel het me nog goed mee, maar ik was wel doodop. Logisch, dat wel maar ik moet het niet gelijk overdrijven allemaal. Ik merkte dat ik vanmorgen moeite had toen de wekker ging. Ik wilde lekker blijven liggen en dacht bij mezelf dat het wel erg koud was om naar buiten te gaan. Dat ik niet hoefde. Nou, echt wel! Hup, aankleden en gaan met dat luie lijf. Goh, ik ben wel streng hoor. Ik heb maar wel geluisterd, ik wil het niet meemaken dat ik boos word op mij. Het was wel spannend vandaag.

Gisteren deed namelijk de sleutel het niet meer op de buitendeur beneden. Gelukkig deden de buren open en kon ik zo toch naar binnen. Ik ging vanmorgen tegelijk met de buurvrouw weg, die haar kinderen naar school bracht. Ik probeerde het slot voor ik weg ging en toen werkte het weer. Oké, dan kan ik weg. Stel je voor dat er niemand op de trap open doet, sta je mooi voor je eigen deur. Stom genoeg had ik ook de telefoon nog eens boven gelaten. Nadat ik terug kwam, lukte het wel, ik kon gewoon binnen. Het stormde lekker, ik vind het gek genoeg best fijn zo buiten lopen even. Even de woei door je hoofd.

Als eerste de pc aan gaan zetten en jas uitdoen. Dan lekker een shake als ontbijt en koffie, ondertussen is de pc startklaar. Documenten openen die open moeten en even mail doornemen. Dan ga ik schrijven, aan mijn blog of in mijn boek. Dat boek moet nu uit mijn vingers gaan komen. Het hele verhaal zit natuurlijk in mijn geheugen gegrift maar het moet er wel op de juiste manier op papier komen. Digitaal dan. In mei schrijf ik alweer drie jaar een dagelijks blog. En geloof me, daar heb ik echt niet altijd zin in. Soms moet ik me er toe zetten, een beetje onder dwang. Ik kan dat wel, ik heb die zelfdiscipline wel. Helaas niet bij alles wat ik onderneem. Maar wat me altijd toch zover krijgt, is de gedachte aan Sunshine.

Ik kan al lang niet meer hele dagen rondlopen en dat heeft ook allang geen zin meer. Hij kan ondertussen weet ik veel waar zitten en ik kan nu geen gerichte zoektocht meer ondernemen. Maar wat ik wel kan doen, zoals ik het in het begin ook al zag als ik een dagje niet buiten kon lopen zoeken, ik kan schrijven. Het is mijn lijntje met Sunshine en dat stapje blijven zetten, dat is belangrijk. Voor mij in elk geval wel. Het is voor mij een soort teken, dat ik niet opgeef en dat ik blijf hopen dat hij terug zal komen. Het gebeurt bij anderen ook en ik doe er nog zoveel aan. In al die tijd heb ik maar een paar dagen in totaal een keer niet geschreven. Dan was ik zo ziek dat ik echt niet op kon staan. Maar alle andere dagen, hoe beroerd ik me ook gevoeld mocht hebben, dan kwam er toch een blog. Ik moest wel van mezelf, voor Sunshine. Daarom hou ik het vol, speciaal voor hem. Ik mis hem vandaag gewoon heel erg...