9. jan, 2019

Twee jaar en 225 dagen zonder Sunshine

Heel raar tegenwoordig, dat ze zo kort van te voren sturen dat je pakket eraan komt. Bij DHL was ik het al gewend en ben ik er dan niet, dan ben ik er niet. Klaar. Nu kwam de enorme krabpaal met DPD, daar had ik al goede ervaringen mee. Alleen ook zij sturen nu een half uurtje van te voren de mail, we komen er zo aan. Oké dan, mazzel dat ik thuis ben. Het was namelijk best een zwaar pakket, al wist ik niet precies hoe zwaar. Maar wetende hoe zwaar de 'normale' krabpalen waren, dan zal dit een graadje erger zijn. Ik was al bang voor het uitpakken beneden in de gang en dan 100 keer op en neer te moeten.

Maar de man van DPD was een echte lieverd, ik kwam hem helpen maar hij vroeg me of ik beneden wilde blijven om op zijn bus te letten die open stond. Hij had al een zwaar pak boven en zette de andere twee in de gang voor hij met de tweede naar boven liep. Monsters van dozen waren het, niet te doen. Ik heb de derde opgepakt en halverwege nam hij die van me over. Een echte behulpzame man dus. Ook hij heeft weer pech, ik heb gewoon nooit geld in huis meer maar hij had echt wel een fooi verdiend. Nou ja, het is niet anders. Ik ga er toch echt niet speciaal voor pinnen en je weet ook nooit wanneer ze precies komen al had ik dat wel gewild. De drie dozen wogen zo ongeveer 25 kg per stuk. Bizar hoor.

Het was half twaalf, bijna lunchtijd. Alleen was ik pas dik vier uur later klaar met het in elkaar zetten van de krabpaal. Niet dat deze zo moeilijk was hoor, dat viel echt reuze mee. Vergeleken met die ik al heb, was deze super eenvoudig. Ook fijn voor als hij ooit eens uit elkaar zal moeten. Deze zit heel logisch in elkaar. Die ingewikkelde tekening maakt het erger dan het is. Waarom ik er zo lang over deed was meer omdat het ding loei zwaar was maar ook enorm. Ik heb lopen schuiven en trekken aan meubels en kastjes om het een goed plekje te kunnen geven. Ik had hem overdwars achter de bank willen zetten maar hij was daar gewoon echt veel te groot voor.

De cits kregen ondertussen de kolder in hun kop. Dat is altijd zo als er 'iets' aan het gebeuren is, alsof ze al gek worden van het nieuwe alvast. Als een stelletje bezetenen renden ze door het huis en liepen ze mij in de weg. Een soort van rare baldadigheid valt er dan over hen heen. Vooral Rainbow heeft er een houtje van om me in de weg te lopen. Hij springt in dozen en verscheurt de verpakkingsplastic alsof zijn eigen leven er echt vanaf hangt. Hij gaat aan krabpalen krabben die gewoon los op de tafel staan. Ja, die vallen dan om inderdaad. Hij gaat in het hokje dat je probeert vast te schroeven. Heel fijn allemaal, niet handig maar wel erg grappig. Hij weet dat hij me pest en dat zie je aan zijn felle oogjes en de uitdrukking op zijn snoetje. Daar moet ik dan nog het hardst om lachen.

Eens ik het onderstuk met de vier grootste palen klaar had, zag je pas echt hoe enorm hij zou worden. Er moest wat met meubels geschoven worden, wilde dit allemaal kunnen passen. Bank meer naar het raam, plek zat. Ladenkastje weg, mijn grote zware rolluik kasten opschuiven en zo had ik dan net genoeg plek om dat enorme gevaarte kwijt te kunnen tegen de muur. Natuurlijk schoof gelijk het kleed bij de bank ook op in allemaal hobbels en bobbels. Dat moest ook weer allemaal geregeld en opgeruimd worden. Zo'n stuk opschuiven ging gelukkig nog net. Even weer alles in verhouding zetten en het kleed wat verder naar het raam schuiven en weer onder de bank krijgen. Erg zwaar werk ook. Dit had ik vorig jaar december niet eens voor elkaar gekregen, zo'n dag als gisteren.
Uiteindelijk kreeg ik het voor elkaar, het had maar vierenhalf uur geduurd. Hij zat in elkaar, ze konden hem in gebruik nemen. Nou ja, geen kat te zien! Ik riep maar daar komt eigenlijk altijd alleen maar Rainbow op af. Ik pakte hem op en gooide hem in de hoogste slaapplek. Oh, nou, dat was toch wel erg lekker liggen daar. Hij is er gelijk gaan slapen. Er konden wel drie Rainbows liggen. Later op de avond moest ik hetzelfde doen met Skylar. Durven ze dat niet of zo? Rare jongens! Hij lag dus met zijn grote lijf half uit het mandje van de krabton. Voor hem heb ik juist zo'n hele grote gekocht. Ook hij bleef er direct liggen, toen hij eenmaal door had hoe comfortabel dat wel niet ligt. Hij heeft er de nacht doorgebracht. Toch gebruiken ze hun oude krabpaal en -ton nu nog even liever, die kennen ze al.

Dat komt nog wel, ze moeten even wennen. Ik ook hoor, wat een gevaarte zeg maar wel mooi en van echt goede kwaliteit. Dat merk je met het in elkaar zetten al. Daarom ging mijn hele dagschema eraan, maar kijk, dit soort redenen zijn geoorloofd. Het was pas de tweede dag, ja oké. Ik had hem ook eigenlijk vandaag verwacht, mijn 'vrije' dag. Het gaat zoals het gaat. Vandaag de boel hier doen, wat boodschapjes halen en ik had de wekker niet gezet. Ik heb uitgeslapen tot half zeven. Niet echt uitslapen maar wel lekker, zo zonder gepiep. Alleen voor ik kon gaan stofzuigen zat ik nog met een ontzettend obstakel. De krabpaal die naar boven moet. Hij stond op het gangetje behoorlijk in de weg te staan. De cits zaten er wel regelmatig in, die zouden het wel goed vinden als hij daar bleef staan.

Ik niet daarom moest ik er iets aan gaan doen. Ik had geen puf om hem uit elkaar te halen. Zo maar proberen dan? Anders moest ik wachten tot Kim kon helpen maar ja, zo'n geduldig type ben ik gewoon niet. Oké, trede voor trede met een gillende rug, het ging. De draai was erg lastig. Ik zette hem, eenmaal wat hoger op de treden, op mijn dijbenen en tilde het gevaarte zo elke keer een trede hoger. Die draai was funest en toen wilde mijn rug ook niet meer. Ik kon alleen niet terug. Ik had dat ding zo kunnen laten liggen. Dan kon ik wel niet meer naar boven maar de cits konden er wel langs. Nee, daar kan ik niet tegen. Ik maakte me nog even kwaad en eens de lengte voor de helft over de bovenste tree was, schoof ik hem plat de gang in en kon ik naar boven.

Die staat nu op hun kamertje, dat heb ik weer goed geregeld. Pijn mijn rug, dat wel, maar toch voor elkaar gekregen in mijn uppie. Ik had al iets klaar staan waar ik het hier echt over wilde hebben maar dat komt morgen wel. Tenzij er weer zoiets raars gebeurt. Vandaag dus geen schema maar wel een lijstje haha. Ik ben en blijf onverbeterlijk daarin. Ik wil altijd zoveel voor elkaar krijgen. Ik moet het echt eens afleren om mezelf zo af te beulen. Dat is toch zeker een rare afwijking! Wie doet dat nou bij zichzelf? Ja ik, dat bedoel ik, gewoon gek dus. Nou ja, vandaag niet al te druk maken dan maar en toch proberen dat lijstje leeg te krijgen. Lukt het niet, schuiven we iets door naar het 'vrije' weekend. Het komt vast nog wel eens een keertje goed met me, heus!

Ik heb net nog even wat kattenspray op de nieuwe krabpaal gespoten en ja hoor, daar kwamen de cits één voor één aanhuppelen. Die komen echt op de lucht af, hoever ze er ook vanaf zaten. Een soort catnip in een flesje is dat en het werkt altijd. Binnen de kortste keren zaten ze alle vier in de nieuwe krabpaal. Zelfs Aurora al ging zij uitgekookt een beetje onzichtbaar in het onderste bakje liggen. Moonlight ligt er ondertussen nog steeds, al een uurtje of twee. Hij heeft zijn nieuwe favoriete plekje wel gevonden. Ook katten hebben soms een klein zetje nodig om over de streep te komen. Rainbow ligt hier achter me nu, maar daar ligt hij altijd, dat ligt niet aan een verkeerde krabpaal. Nee, dat komt nog wel goed en anders heb ik het flesje altijd nog. Al weet ik zeker dat dit niet meer nodig zal zijn, ze weten nu hoe hij op alle plekjes ligt. Met de krabpaal komt het ook goed. Al goed? Eind goed!