15. jan, 2019

Twee jaar en 231 dagen zonder Sunshine

Zo grappig, ik had een vriendin gevraagd om mijn CV naar 2019 te tillen maar ik had zelf ook een poging gewaagd. Laten we het maar op onzekerheid houden, dat ik het aan anderen vraag terwijl ik het zelf ook best kan. Dat bleek wel toen ik het aan haar liet zien. Ze heeft hem gelijk voor zichzelf gepikt, zo goed vond ze hem. Ik heb hem naar Kim ook gestuurd, die gaat ook haar eigen CV erop aanpassen. Zo zie je maar, als je denkt dat je iets niet kunt, gewoon doen en dan merk je dat vanzelf wel. Wel heel erg grappig dat mijn moeder zich er ook weer eens mee moest bemoeien. Ik had een mail met mijn CV als bijlage gestuurd naar mijn vriendin. Met Kim had ik er eentje gedeeld via Onedrive. Zij had hem open geklikt en moest lachen. Zie maar op de foto, 1 / 3 en 1013 woorden.

Voor zij dat zo liet zien heb ik daar voor geen seconde over nagedacht of naar gekeken. Zo gaat het wel vaker hier. Ma laat nog steeds regelmatig van zich horen. Wel zo prettig hoor, zo'n klein lijntje met boven. Er zou een knuffeluurtje moeten zijn of zo, of een soort van Hemel Skype. Dat zou helemaal geweldig zijn. Dat is echt het enige dat er nu aan ontbreekt want ik weet waar ze is, ik weet dat ze het goed heeft. Maar gewoon, haar af en toe eventjes kunnen zien, dat zou het echt geweldig maken. Dat komt wel, ooit, maar dat is nog wel ver van ons bed. Het is in elk geval al prettig dat ze laat zien dat ze alles in de gaten heeft. Daar zijn wij allemaal wel blij mee.

Vandaag weer veel gedaan maar toch ook meer op opruim en organiseer gebied dan op wat anders. Nou ja, ik heb eerst de hele ochtend aan die CV gewerkt om hem te perfectioneren. Hij is nu klaar en voorlopig hoef ik daar niets meer aan te doen. Het is wel een groot bestand, 8 MB of zo. Maar goed, dan heb je ook wel wat. Ik vind hem zelf ook wel mooi. Ik weet eigenlijk nooit wat je erin moet schrijven en zo maar dit keer ging dat aardig snel. Natuurlijk heb ik ondertussen ook best veel ervaring opgedaan in het schrijven. Al was het alleen al door dit blog elke dag. Dat werpt toch zijn vruchten af, op schrijfgebied in elk geval wel. Dat is alleen maar gunstig. Vooral in dingen uitleggen ben ik blijkbaar behoorlijk goed. Al vond ik zelf altijd, dat ik daar geen geduld voor had, vroeger. Toch is dit nu iets, waar ik vaak complimenten over krijg. Vooral over de ingewikkelde materie van de Rulof boeken. Dat is al pittige kost maar het wordt ook nog eens door verschillende mensen, verschillend geïnterpreteerd. En dan gaan er dingen langs elkaar heenlopen en dan gaat het mis. Of mis, maar dan krijg je onnodige discussies. Als ik iets niet weet, dan geef ik dat echt direct toe. Ik weet verdorie enorm veel, dus voor de dingen die ik niet weet hoef ik me echt niet te schamen. Maar als ik iets wel weet, echt weet, dan ga ik daarvoor door het vuur. Maar gelukkig kan ik me goed uitdrukken en dingen verwoorden en dan komt de boodschap meestal wel zo over, als hij bedoeld is. Toch komt het nog steeds voor, dat iets totaal anders wordt begrepen dan de bedoeling is. Lastig is dat en je zult het nooit kunnen voorkomen. Zeker met dingen typen, of zoals de appjes of de smsjes, daar gaat het vaak mis mee. Je hoort de intonatie niet, je ziet geen gezichtsuitdrukking en je voelt geen emotie in woorden in beeld. Daar zit hem nou juist de kneep.

In een groep op Facebook, zal je het ermee moeten doen. Maar bij appjes bij familie of vrienden, kan je maar beter even bellen als je ziet dat het mis gaat. Dan krijg je gelijk een heel andere reactie, als het goed is dan. Ik merk het al hier, dat niet iedereen het op dezelfde manier leest. Grappig is dat toch. We zitten eigenlijk stuk voor stuk allemaal in ons eigen kleine wereldje en we vinden het raar dat niet iedereen zo is als wij zijn. Al leer je daar wel veel over, als je opgroeit, toch, je blijft erdoor op het verkeerde been gezet worden. Of je wordt erdoor in de maling genomen, als je verwacht dat iedereen zo eerlijk is als jij. En al leer je dan door schade en schande, toch zal je door zo te denken nog vaak genoeg op je gezicht gaan. Niets is moeilijker dan iets begrijpend te lezen, of te voelen wat de schrijver bedoelt.

Vandaar dat ik die meelezers gevraagd heb voor mijn boek. Redigeren, oké daar heb je er niet zoveel voor nodig. Maar hoe wordt het gelezen, hoe wordt het verwerkt, vinden mensen het spannend of saai? Vinden ze het langdradig en gaan ze erbij zitten gapen? Allemaal dingen die je graag wilt weten als je een boek aan het schrijven bent. Het schrijven zelf gaat zo vlot even niet. Maar ja, ik ben ook opeens zo actief als de neten. Ik heb gewoon geen tijd om te zitten schrijven. Echt hoor, ik word gewoon moe van mezelf. Vandaag ook, ik ging naar de Action, om te zien of ze nog van die afsluitinkjes hadden, voor die dozen. Ik had er een paar zonder meegenomen zondag blijkbaar. Nee, die hadden ze niet meer maar wel een groter formaat doosje. Die nam ik dan maar mee, en de doosjes zonder sluiting weer mee terug want ik wilde ze wel hebben.

Kom ik terug, krijg ik het weer hoor. Hup allerlei andere dingen op mijn bureau, veel weer leeg en opnieuw inruimen. Die dozen of boxen zijn heel fijn want ze zijn doorzichtig en dan zie ik tenminste wat erin zit en waar alles is. Voor een warhoofd als ik heel prettig. Oh jee, toen kwam ik opeens nog wat van die grotere dozen te kort. Ze konden namelijk heel gunstig gestapeld worden. Oké, ik weer terug en de rest van de middag weer verder daarmee. Tot ik weer weg moest. Later, toen ik richting huis ging, dacht ik, goh, ik ga hier eens rechtsaf. Oké, notitie voor mezelf: nooit meer doen! Ik heb ik weet niet hoe lang midden in de stad vast gezeten. Daar werd ik echt niet vrolijk van. Nu ben ik weer thuis gekomen net, voor de derde keer vandaag.

Ik vind het niet erg hoor, van dat schema af te gaan, als het om zo'n reden is. Ik heb het afgelopen jaar dit helemaal niet meer gehad en daardoor is ook niet meer alles zo strak georganiseerd als het altijd was. Dat begint nu lekker weer helemaal terug te komen dus daar moet ik maar gebruik van maken. Het is niet dat ik zit te luieren op de bank, dus dat mag. Nu kan het nog, straks niet meer zoals nu. Ik heb nu een tafel vol lege dozen staan, waar alles eerst in zat maar die niet zo handig waren. Daar ga ik morgen wel wat mee doen, of niet, overmorgen kan ook. Morgen heb ik al een beetje volgepland eigenlijk. Nou ja, maakt niet uit. Die aanval van werklust die gaat voorlopig nog niet weg! Best lekker eigenlijk, ik heb dat wel gemist. Zo zie je maar, als er een last van je schouders is gevallen, dan trekt de rest ook snel weer op... Je moet het alleen even durven!