17. jan, 2019

Twee jaar en 233 dagen zonder Sunshine

Vandaag had ik me toch een mazzel! Ik wilde natuurlijk gelijk mijn nieuwe pc aanzetten om ermee te werken en nog wat persoonlijke instellingen maken. Gewoon leuk, zo’n nieuw speledingetje en ik ben er zo blij mee. Niet dat het om te spelen is hoor, maar toch leuk. Ik ben niet meer zo’n gamer, vroeger vond ik dat wel leuk. Nu is het echt meer om te werken en uiteraard om te schrijven. Ik opende alles en oh wat gaat het lekker snel allemaal. Ook opende ik mijn to do lijstje, en daar zag ik staan tandarts 10u15. Oh ja, jeetje zeg, dat zou ik totaal vergeten zijn. Wéér roet in het eten van wat ik van plan was. Niet erg hoor, het is er maar even tussenuit maar het is toch anders dan als je in ene keer door kunt gaan. Gelukkig vind ik het nooit erg om naar de tandarts te gaan. Ik ben er meestal zo weer weg, tenzij zij het in haar hoofd krijgt zo’n uitgebreide reiniging te gaan doen.

Daar ben ik nooit zo blij mee want dat is behoorlijk pijnlijk. Overal zit ze dan onder en tussen, ook mijn tandvlees. Met het gevoel flink op mijn bakkes te zijn geslagen ga ik dan weer richting huis. Hopelijk is dat dit keer nog niet nodig. Het enige dat ik niet zo prettig vind. Mocht er geboord moeten worden, neem ik ook geen verdoving. Dat is zo voorbij en met een verdoving heb je de hele dag een rotgevoel. Dan maar zonder, dat vind ik fijner. Mijn dochter is precies zo. In elk geval, ik ben er niet bang voor. Toch lig ik er altijd een soort van gespannen bij. Zou dat komen omdat ik er vroeger als de dood voor was? Bang of niet, altijd fijn als je weer met gereinigde bijtertjes naar buiten gaat.

Er wilde iemand een bakkie komen doen maar helaas, ik moest de deur uit. De tandarts zat vast al met smart op me te wachten. Het regende een beetje toen ik wegging maar even later kreeg ik me toch een hagelbui op mijn arme autootje! Wat een herrie zeg, al die steentjes op de auto. Ik had moeten zwijgen want de tandarts ging dit keer lekker mijn tanden die uitgebreide reiniging geven. Dat is best gemeen pijnlijk. Ze gaat dan namelijk ook ónder je tandvlees een beetje met een scherp iets. Of je nou wilt of niet, de tranen springen zo in je ogen. Gelukkig heb ik het ondertussen weer gehad. In juli weer terug en dan doet ze dit gelukkig niet, dat heb ik in elk geval al gehad dit jaar.

Onderweg naar huis regende het pijpenstelen. Ik was even dankbaar voor mijn autootje. Ik ervaar dat nog steeds als erg luxe. Ik heb meer dan tien jaar alles op de fiets gedaan. Alleen omdat mijn lieve Sam steeds naar de dierenarts moest voor zijn diabetes, werd ik gedwongen om toch maar een auto aan te schaffen. Anders was het teveel gedoe voor arme Sam en mij. Maar ik geniet er nog steeds van en was toen vergeten hoe fijn het kan zijn. In de winter op de fiets naar de tandarts, door zulk weer als vandaag. En ook zo koud nog eens, brrrr. Nee, dan mag ik nu wel dankbaar zijn voor mijn Christientje. Lekker hoor, ik ben er nog steeds blij mee ook.

Ik heb van de vijfde meelezer bericht gehad en het wachten is nu om nummer zes. Dan kan ik eens op een rijtje gaan zetten waar ik wat moet verbeteren in het eerste hoofdstuk van mijn boek. Wat grappig is, is dat ze allemaal met andere dingen aankomen. De een let erg sterk op de grammatica en een ander op zinsbouw. Weer een ander op hoe ik kortere zinnen moet maken. Niet alles klopt altijd, wat er gezegd wordt, maar dat zie ik zelf gelukkig wel. Het hebben van meerdere meelezers maakt het uiteindelijk wel tot een goed geredigeerde tekst omdat ze allemaal wat bijvoegen op hun eigen manier. Dat is volgens mij best goed zo, al betekent het een hoop werk. Zeker voor mij om van alle zes de documenten met commentaren één grote verbetering te halen. Maar dat komt wel goed, dat kan ik wel. Nummer zes zal binnenkort wel komen, als de griep is gezakt.

Het is een flinke griepgolf geweest hoorde ik in het nieuws. Ergens in het buitenland waren er zelfs scholen door gesloten geweest. Dat is dan weer een voordeel als je niet meer werkt en naar een grote groep mensen moet. Ik heb in elk geval nergens last van gehad dit keer. De laatste keer dat ik echt griep had, was in 2016 met de kerst. De laatste met mijn moeder en dat vind ik nog steeds erg dat ik toen gevloerd lag. Je doet er niets aan natuurlijk maar af en toe komt dat toch naar boven. Dat gaat altijd zo. Ik kan nog steeds de kriebels krijgen van toen ik mijn hond per ongeluk erg pijn deed. Dan heb ik het over meer dan 45 jaar geleden hoor. Erg hè. Zulke dingen blijven bij mij blijkbaar gewoon hangen of zo.

Toen Karina hier vorige keer logeerde had ik haar een verhaal verteld, over iets dat gebeurd was in mijn leven. Gelukkig had ik toen de film Gaslight gezien, van Hitchcock. Anders was ik er mooi ingetrapt, zeg maar. Karina had daar nog nooit van gehoord en die film ook nog nooit gezien. Het is echt zo’n zwart/witte Hitchcock klassieker, de moeite waard. Laat ik tot mijn grote verbazing van de week op tv zien, dat er iemand is ‘afgestudeerd’ in de psychologie met een proefschrift over ‘gaslighting’ en dat dit een ‘nieuwe term’ is nu. Oh? Nieuw? Nou, kijk dan eerst maar eens naar die film uit begin jaren vijftig. Daar komt die term namelijk vandaan. En ik heb het begin jaren tachtig ook al zo genoemd. Oké, op zijn Hollands dan, zo van ‘hij heeft me ge-gaslicht’ maar dat kwam op hetzelfde neer. Raar hoe zoiets dan kan lopen. Ik vond het wel grappig, zo gaat het met muziek en kleding eigenlijk ook. Opeens is iets ouds weer helemaal nieuw.

Vandaag zit ik in de rotzooi van het zijkamertje dat ik half op zijn kop heb gezet. Aan de kleding ben ik nog niet begonnen hoor. Het is zo al erg genoeg en ik denk niet dat de winterkleding al weer richting zolder zal moeten. Maar voor de rest heb ik alles op zijn kop gezet. Ook kom je dan van alles weer tegen waardoor je eigenlijk behoorlijk bent afgeleid. Echt snel gaat het daardoor niet. Nu zit ik met een halve huiskamer op zijn kop. Er staat van alles op de tafel en op de vloer is het ook een bende. Er moeten dingen naar boven en die staan weer in de gang op de grond. Jeetje zeg, ik mag wel op gaan schieten. Voor ik het weet is het weer donker en zit ik nog in de troep. Aan de slag maar weer. Je kan het maar gehad hebben maar wat ga ik heerlijk opgeruimd het jaar in. Heerlijk!