18. jan, 2019

Twee jaar en 234 dagen zonder Sunshine

Hopelijk vandaag de laatste dag van die aanval van opruim woede. Ik heb er eigenlijk wel de balen van maar nu wil ik het afmaken ook. Ik ben nog even wat dozen bij gaan halen en dan moet het vandaag allemaal wel klaar raken. Dat hoop ik wel, in elk geval. Oh, of misschien komen dit weekend de grote kast hier en de keukenkastjes wel even aan de beurt. Al zijn die op zich wel netjes maar het kán ietsje beter nog. Oh echt vreselijk ben ik, ik word er zelf moe van ook nog. Aan de andere kant, dan is alles wel heel erg strak op de benedenverdieping. Dat is ook wel weer fijn natuurlijk. Als ik straks een baan vind, dan heb ik daar geen omkijken meer naar. Dan is het allemaal netjes en overzichtelijk hier. Dat is toch ook wel weer fijn.

Gisteren heb ik tot de late uurtjes zitten verven. Ik heb vorige week een paar van de door mijzelf beschilderde items bij elkaar gezet en dat stond erg leuk. Door die opruimwoede heb ik dingen efficiënter op kunnen bergen en hield ik ook weer doosjes en boxen over. Eentje met prints van New York, wat eruit ligt in het nieuwe huis. Eentje met zebraprint van de inrichting hiervoor nog. In elk geval, niet meer van deze  tijd voor mij. En omdat die drie dingen zo leuk bij elkaar passen, dacht ik, ik ga er meer dingen mee maken. Daarom moest er wel een zwarte ondergrond komen op die spulletjes. Dan kan je maar gelijk alles wat je zo wilt schilderen maar gelijk zo maken. Daarom zat ik gisteren met die spullen en de zwarte acrylverf op de bank en kreeg alles twee lagen zwart. Ik was er pas om half twaalf mee klaar.

Ik was er toch om zes uur alweer uit. Vanmorgen vroeg heb ik dat nog even een laatste laagje gegeven allemaal. Nu is het wel klaar om met bloemen en bladeren versierd te worden. Daar heb ik hartstikke zin in want ik heb al een hele tijd niet meer geschilderd. Toch moet het nog heel even wachten, die zijkamer moet klaar. Daar zal ik de hele dag wel mee bezig zijn en dan moet morgen de boel eerst gedaan worden. Anders zit je weer met haren die op natte verf komen en dat is niet prettig. Eerst maar stoffen en zuigen en dweilen morgen. Dan kan ik heel misschien in de middag nog even schilderen. Anders hou ik de zondag daarvoor gereserveerd. Dan wil ik het ook gelijk liefst gisteren al af hebben. Voor mij ook weer een teken dat echt alles weer een klein beetje terug aan het komen is. Nee, ik weet het, ik word nooit meer zoals ik was maar dat is maar goed ook. Dan kan dat ook nooit meer zo gaan als het nu gegaan is. Dat gun ik echt niemand, zelfs de mensen niet die het zouden verdienen. Daar zouden ze niet eens sterk genoeg voor zijn.

Waar ik gewerkt heb, is het weer hommeles. Erg eigenlijk hoor, dat zo’n enorm groot bedrijf in zo’n veertien jaar van bloeiend en groeiend en positief, tot krimpend en giftig kan omdraaien. Ik heb het zien gebeuren eigenlijk. Ik wist ook ergens wel waar het zat maar ik wist ook, als je dat zegt dan word je voor gek uitgemaakt en incompetent. Daarom zeg je maar niks want dat willen mensen niet horen, hoe het echt zit. Dat geldt zelfs voor elk gebied. Ze willen het gewoon niet weten. Een soort van over the top struisvogelpolitiek op internationale schaal. Daarom kunnen veel mensen de boeken van Rulof ook nog niet lezen. Dat vinden ze te hard. Het rare is, het is echt helemaal niet hard alleen maar waar. Je moet enorm naar jezelf kijken en wat jij fout gedaan hebt. Waar bij jou de foute karaktertrekken zitten. En ja, dat is behoorlijk pijnlijk soms.

Je krijgt zo’n grote spiegel voor je giechel, dat je je rot schrikt. Het lijkt wel een lachspiegel maar het is op dat moment een huilspiegel. Maar als je echt wilt, dan ga je nadenken over wat je leest en hoe verder jij zelf komt, hoe rechtvaardiger het allemaal blijkt te zijn. Je moet alleen eerst even het grote plaatje op je netvlies krijgen. Eerst lijkt het alsof je allemaal splinters in je ogen krijgt, dat doet pijn. Maar langzaam maar zeker, ga je een prachtig beeld zien en ga je die splinters interpreteren zoals ze zijn, lessen en groei. Groeien doet nou eenmaal zeer. Iedereen die in zijn puberteit ooit zo’n groeispurt heeft gehad, weet dat dit zelfs lichamelijk ook zo is. Daarom, tegen mensen die me lief zijn blijf ik de waarheid zeggen. Niet om ze te kwetsen natuurlijk, juist niet. Maar als ze echt luisteren naar wat ik zeg en proberen het grote plaatje te zien, dan begrijpen ze me wel.

Daarom, het hoger management wil van een medewerker niet horen dat ze iets fout doen. Jammer genoeg zijn daar uiteindelijk heel veel mensen de dupe van. Nu komen er ook weer van die rare veranderingen. Allemaal dingen waarvan je het jouwe wel denkt.Ik ben er in elk geval net op tijd weg. Ik heb daar meestal wel een groot talent voor, op de één of andere manier. En ik vertrouw zo op mijn uitgestippelde pad en daarboven, dat ik voor de toekomst geen enkele vrees heb. Ik ben uit diepere putten gekropen. Trouwens, ik zit voor mijn gevoel helemaal niet in een put. Ik zit hartstikke in het licht!

Soms, dan ben je klaar voor de verandering. Of dat nou in een relatie is, of in een baan of wat dan ook. Je weet het ergens wel dat het gaat komen maar je wilt er niet aan toegeven. Wanneer het dan toch komt ben je nog verrast ook en niet alleen dat, het doet ook pijn. Je bent dan vergeten dat je er eigenlijk klaar voor bent, daar moet je wel even aan denken. Er bestaat namelijk geen verandering dan verandering die voor jou je eigen groei en glorie zal betekenen. En het zal nooit gebeuren voordat je er daadwerkelijk en totaal klaar voor bent.

Daarom hoef je eigenlijk nooit wat te vrezen. Alles staat al grotendeels vast dus het gaat toch hoe het gaan moet. Het enige dat je moet doen is je deel daarin. Probeer het juiste te doen en dan komt het juiste vanzelf op je pad. Vertrouw er maar op, je zal zien dat het je zal helpen. Zo werkt het voor mij, puur vertrouwen, ook en zeker niet als laatste in mezelf. Verandering betekent groei. Pijnlijk? Ja, soms wel. Eng? Absoluut. Maar uiteindelijk kijk je terug en denk je, dat had ik veel eerder moeten doen.