19. jan, 2019

Twee jaar en 235 dagen zonder Sunshine

Ik had gedacht dat ik vandaag wel klaar zou zijn maar helaas, of niet helaas maar joepie, er is nog meer te doen. Wel het allerlaatste dan hoor. Ik moet dingen naar boven brengen en dan is het de beurt aan de kasten hier in de kamer en de keukenkastjes onderop. Die gaan we nog even stroomlijnen qua inrichting en dan is alles maar dan ook echt alles beneden helemaal perfect georganiseerd. Maar het neemt wel verdraaid veel tijd in beslag. Ik ben al bijna echt een volledige week aan het ruimen. Maar goed, je krijgt er dan ook wel iets voor terug. Het is geen verloren tijd die ik erin heb gestopt.

Vandaag dus nog een dagje ruimen en dan denk ik morgen de boel doen. Maandag weer strak aan mijn schema houden, als dat kan. Dan geeft dat ook weer een lekker gevoel, net als me goed aan mijn dieet houden. Als het kan wil ik lekker slank de zomer in, dat zal ook schelen als het weer een hittegolf wordt. Daar zit ik niet echt op te wachten hoor, zeker niet voor de cits en andere diertjes. Ik hoop natuurlijk op een mooie zomer maar dan niet boven de 25 graden alstublieft! Maar een flink aantal kilo’s minder scheelt ook al. Voor de cits niet, die lopen met een bontjas. Dat is van later zorg, eerst even de boel hier aan kant nog.

Gisteren zag ik op Netflix iets voorbij komen, tidying up met Marie Kondo. Ik zit midden in die opruim woede dus net iets voor mij. Ik ruim en organiseer eigenlijk al zo’n beetje zo als dit Japanse engeltje mensen het aan probeert te leren. Geweldig hoe zij dit doet en ik heb er toch weer wat dingen bijgeleerd. Mooi hoe ze ook het huis zelf bedankt en eert. Echt iets typisch Japans en iets dat ik zo aan hun cultuur kan waarderen. Al vind ik dat ze ook een hoop rare dingen hebben hoor. Ik hoop dat ik al de goede tips kan onthouden. Maar grotendeels doe ik al precies de dingen zo als zij het uitlegt. Dat zit blijkbaar gewoon in me. Niet verkeerd maar wel vermoeiend hoor.

Ondertussen, ik schrijf tussendoor vaak een stukje als ik even kom uitpuffen, heb ik de kast in de huiskamer gedaan. Ik heb opeens een volle plank meer plek. Die is ondertussen ook weer gevuld maar goed, het is dan ook gelijk meer opgeruimd. Bovendien staat alles netjes voor het pakken. De keuken heb ik ook al bijna klaar, alleen het laatje nog. Zo’n laatje leidt een eigen leven, je kan het zo netjes opruimen maar het is dan toch heel snel weer een rommeltje van van alles door elkaar. Ik blijf volhouden maar het laatje is erg eigenwijs en lijkt alles te doen om zo snel mogelijk weer zo’n rotzooitje te zijn. Het laatje is weer keurig nu hoor maar voor hoe lang?

Uit de blog van gisteren heb ik een stuk weggehaald. Het blijkt dat mensen het maar interpreteren zoals het ze uitkomt want wat ik schreef, ging over bedrijven in het algemeen maar dat schijnt niet te mogen want dat geloven ze toch niet. Ik interpreteer dingen ook op mijn eigen manier en van mijn dochter, krijg ik zelden iets te horen over het werk. Al wordt ze daar nu opeens van beschuldigd. Dat hadden wij vroeger al zo afgesproken, niks over de zaak graag, omdat we bij hetzelfde bedrijf werkten en dan heb je het straks over niets anders meer. Als ik tegenwoordig al iets hoor dat is dat juist van anderen die er nog werken of ze werken er ook niet meer maar die horen weer via via wat. Grappig is dat toch dat ze toch vinden dat het zit zoals ze zelf denken. Zoals de waard is... Op zich interesseert het me ook geen Jan Jota meer maar mensen denken van wel. Ik ben er weg, streep eronder en lekker op naar iets nieuws. De rest is ouwe koek en voor mij van generlei nut en of waarde. Lijkt mij heel duidelijk zo.

Er is weer eens een hoax op Facebook, ook zoiets. Ik heb ook een eigen pagina en ben dus beheerder maar ik had de melding nog niet gezien. Daarom zei ik, dat zal vast een hoax zijn. Ze zouden, van Facebook dus, mensen die lid waren van een groep maar daar niet veel reageerden, uit die groepen gooien. Dat leek mij niet mogen en daarom leek het mij ook een hoax te zijn. Maar ik kreeg direct weerwoord dat mensen, die ook groepen en pagina’s hadden, al direct 500 man kwijt waren. Nou heeft mijn pagina er niet eens zoveel hoor maar ik vond dat echt niet kunnen. Uiteindelijk, na een hele dag daarover emmeren en flippende mensen, ik deed ook mee hoor, bleek dus dat het een hoax is. Ze schonen de boel wel wat op maar verwijderen uit je groep, dat doen ze niet hoor. Er is genoeg over te lezen, dat ga ik allemaal niet uitleggen.

Waar ze echt een keer beter iets aan zouden moeten doen, zijn van die nepprofielen. Dat zijn mensen uit Nigeria of Ghana, die proberen dan zo je vriend te worden. Vooral single ladies zijn in trek want die kunnen ze dan misschien wat geld uit hun zak kloppen. Al jaren verwijder ik zulke vriendschapsverzoeken. Die zijn dan van Amerikaanse militairen, of artsen zijn ook in trek. Meestal een foto van een redelijk aantrekkelijke man en dan zie je bij zijn vrienden of nog niemand, want het is een splinternieuw profiel of je ziet er alleen maar vrouwen. Ik heb er een radar voor, ik weet altijd gewoon of iets klopt of niet, ik trap er niet in. Maar van de week heb ik toch zo gelachen.

Dit was er duidelijk eentje met humor. Ik kreeg zo’n vriendschapsverzoek en ik moet er al om lachen. Ik klik altijd voor de lol op het profiel, want dan verwijder ik het verzoek en kan ik het direct als spam markeren. Op die manier kan diegene je niet meer toevoegen en is een soort van geblokkeerd gelijk. Maar toen ik zag wat hij geschreven had, bij wat hij deed voor de kost, schoot ik echt spontaan in de lach. Hij was namelijk zelfstandige bij Chercheur d’Or. Ik spreek school Frans en wist gelijk, dat betekent goudzoeker. Hilarisch vond ik het, ja wel verwijderd hoor en gelijk spam van gemaakt. Maar ik heb er even een screenshot van genomen, dit keer was het een Italiaan trouwens. Ik wilde jullie ook even laten mee lachen.

De tv die ik ooit heb uitgeleend, had ik mooi als beeldscherm kunnen gebruiken voor mijn nieuwe pc. Daar was hij namelijk ook voor uitgerust. Helaas kreeg ik hem toen terug al zonder de handleiding maar goed, ik had wel gehoopt dat het ding het nog zou doen want ik had er zelf nog nooit plezier van gehad. Maar ja, zo ben je dan hè, dan leen je dat uit. Alleen jammer dat hij het helemaal niet meer doet. Ach, ik heb nog een goed beeldscherm maar deze was veel groter nog en met een speciaal scherm. Dat had wel heel mooi geweest maar ja, pech. Jammer dat ik er zelf nog nooit van heb kunnen genieten. Zo gaat dat, niks aan te doen. Op de foto, de onderste, zie je dat hoekje met mijn zelfgemaakte of beter zelf beschilderde dingetjes. Zo moet er nog aardig wat ook geschilderd worden. Morgen eerst echt de boel heel goed doen en daarna kan ik daaraan beginnen. Want tja, de kasten zijn echt allemaal perfect nu. Tijd om iets anders aan te gaan pakken!