20. jan, 2019

Twee jaar en 236 dagen zonder Sunshine

Ook vandaag weer bizar bezig geweest. Nu met schoonmaken van alles. En achter elkaar, stoffen, stofzuigen, dweilen. De wc ook schoon, badkamer gedaan. En ondertussen mogelijkheden zien om nog wat meer dingen te organiseren. Want oh ja, dat kan daarheen en dan kan dat andere weer daarheen. Ik heb het zelfs opgeschreven voor ik het zou vergeten. Ik sta er zelf helemaal perplex van. Misschien komt het ook omdat ik van de week, na die eerste aanval, zat te wachten op de kramp aanval. Die kwam niet en ook ’s nachts niet. Daar was ik nog het meest verbaasd over. Want dan kan ik eigenlijk wel echt heel erg veel meer dan, pak ‘m beet, een maand geleden. Dat ging toen echt niet.

Niet zoals het afgelopen week is gegaan in elk geval. Niet normaal hoor, ik heb afgelopen week geloof ik meer gedaan dan het hele jaar daarvoor. En het kriebelt gewoon nog. Ik kan nog wat extra dingetjes doen hier beneden en als het dan nog niet over is, dan ga ik gewoon boven verder. Misschien moet ik me gewoon op die zolder storten. Nou ja, we gaan het wel zien. Het zijn maar een paar kleine dingetjes nog en het is niet zozeer het organiseren als herorganiseren. Soms zie je pas later dat er iets toch nog beter kan. Normaal zou ik dan denken ja dag, het is zo al een stuk beter, dat komt nog wel. Maar nu, met die rare bui, wil ik het gewoon direct nog beter maken. Laat ik er maar gebruik van maken. Voor hetzelfde geld is het volgende week over.

Nu is lekker alles schoon en ik ga ook zo even douchen. Dan sta ik in dubio over erna. Ga ik dan dat laatste loodje opruimen doen of ga ik heerlijk aan het schilderen? Hm. Wat een dilemma. Het is niet dat ik niet moe ben hoor, ik ben bek af. Dat is het rare er juist van. Ik snap er helemaal niets van maar ik geniet er wel van. Het is prima en het mag zo blijven natuurlijk. Als ik dan een totaal opgeruimd huis heb, inclusief de zolders, dan zal ik het heus wel op andere manieren kunnen gebruiken. Het is in elk geval niet iets dat schadelijk is of zo. Het is ook anders dan toen ik nog rookte. Dan neem je veel vaker even een paf pauze of zo. Dat deed ik in het begin met dampen ook nog wel, uit een soort van gewoonte. Dat dampen op zich doe ik ondertussen ook al een heel stuk minder. En als ik bezig ben, dan ben ik bezig en heb ik er helemaal geen behoefte aan.

Bizar eigenlijk dat een mens zoveel jaar kan denken verslaafd te zijn aan zoiets vies. Ja, ik durf het bijna niet te zeggen maar ik zou zo zo’n zeikerige ex roker worden. Het is dat ik erop let hoor. Anders zou ik er echt over gaan klagen. Van de week ook, in de hele vroege ochtend, stap ik naar buiten om te gaan lopen, ruikt het hele trappenhuis naar rook. Gatverdarrie zeg! Dat is even vies. Of ik heb er geen erg in, zoals de laatste keer bij mijn kleindochter. Dan roep ik in paniek dat ik ruik dat er iets in de fik staat. Mijn dochter zuchtte ‘ma, ze steekt net een sigaret op hoor’. Oh jeetje, is dat wat ik ruik? Nou ja. Ik ga er echt niet over zeuren, maar wat vind ik het smerig ondertussen. Ook iets dat ik nog steeds niet helemaal begrijp.

Nog iets waar ik niet vrolijk van werd, ga ik mijn mailbox ongewenst even opschonen, zie ik een mailtje; welke scootmobiel past er bij u? Nou ja zeg, het ís dat het bij ongewenst staat hoor, anders was ik nog bozer geworden. Beginnen dat soort dingen nu al? Hoe komen ze erbij om je zulke mailtjes te gaan sturen opeens? Zijn ze helemaal belatafeld! Als ik daar nou op google of zoiets, maar gewoon omdat je vlakbij de 60 bent, dat vind ik te ver gaan. Wat mij betreft is 60 het nieuwe 40 en dan heb je nog lang geen scootmobiel nodig. Als het allemaal goed is dan, dat is wel een vereiste. Als ze het nou vorig jaar hadden gestuurd maar nu? Nee, ik vind het niet kunnen hoor.

Kim en Daan zijn gisteren op kraambezoek gegaan. Voor Kim ook wel bijzonder om eindelijk het kindje in het echt te zien, die ze al maanden lang op de foto heeft gezet. Ik hoor je denken maar dat komt omdat Kim elke maand een foto nam van de moeder en haar buik. Een zogeheten groei-shoot.  Toen ze net zwanger was de eerste foto en zo elke maand een foto op de zelfde plek. Zo zie je langzaam maar zeker die buik groeien. Kim vond dat geweldig om te doen en nu was het kindje dan geboren. Ik had al zo’n kandelaar gemaakt voor een tweeling en die had ik aan Kim laten zien. Zoals met al mijn spulletjes, als je ze in het echt ziet zijn ze veel mooier. Toen de kleine meid geboren was, vroeg Kim gelijk aan mij; ‘mam, kan jij voor mij ook zo’n geboorte kandelaar maken?’ Ik zei natuurlijk direct ja, en zij zorgde ervoor dat ik alle gegevens in handen kreeg. En toen ben ik begonnen en van de week is ze hem komen halen en ze was er zelf ook helemaal weg van. Omdat het nu niet voor een tweeling was, zoals de eerste die ik gemaakt had, had ik een ruitje over. Daar heb ik een meisje op een schommel op gemaakt. Ik vond die wel fijntjes genoeg om bij het geheel te passen.

Ik heb er met veel plezier aan gewerkt en het is een idee dat totaal uit mijn eigen hoofd is gekomen. Ik zag die kandelaar en ik wist opeens wat ik ermee kon doen. Voor de tweeling had ik toen al een opdracht lopen, ik wist alleen niet wat ik kon maken. En toen opeens wist ik het, zo ga ik het doen. En al zeg ik het zelf, het is er nog veel mooier uitgekomen dan ik zelf had gedacht. Je hebt iets in je hoofd en dat wil eruit maar het komt er niet altijd uit zoals je gehoopt had. Soms heb je een mazzeltje en komt het er nog veel mooier uit dan je gedacht zou hebben. En zo’n mazzeltje had ik nu met dit idee. Bijzonder eigenlijk wel. Als je dan hoort dat de ouders van die kleine meid er echt heel erg blij mee waren, dan doet je dat echt heel erg goed. Een schot in de roos was het! Zoiets maakt je hele week gewoon goed.