22. jan, 2019

Twee jaar en 238 dagen zonder Sunshine

Gisteren was het weer blauwe maandag. Ja, dit keer had ik hem ook, blauw van de kou. Verder had ik er geen last van hoor. Ik ga goed, zo gezegd. Dat is hier in huis behoorlijk te merken en daar voel ik me dan nóg lekkerder door. Ik heb een paar zware jaren achter de rug en het is tijd voor wat lichters. Dat ik geen baan meer heb, kan wat mij betreft de pret niet drukken. Dat komt vast wel goed en dan voel ik me zelfs nóg beter. Best een fijn vooruitzicht. Slechter dan vorig jaar kan het echt niet en daar ben ik doorheen. Heerlijk is dat! En ik heb het verdiend, dat vind ik zelf echt. Ga maar eens twee jaar doorwerken met een burn-out, kijken hoe jij eruit komt. Uiteindelijk, niet voor niets cliché geworden, waar je niet dood van gaat daar word je sterker van. Dat geldt voor iedereen.

Behalve voor Emiel Ratelband. Die is gewoon gek. Wat is er toch met die man, dat ik me er zo vreselijk aan kan ergeren. Al vanaf de eerste keer dat ik hem zag, tot de laatste keer dat hij weer zo in het nieuws was. Nu weer om twintig jaar officieel van zijn leeftijd af te trekken. Wat een idioot zeg! Ja, zo voelt hij zich. Ja, ik voel me ook geen 57 maar ik ga er niet voor naar de rechter. Wat een aandacht hoer is het, als hij er maar door in het nieuws kan komen. Ik snap het ook niet helemaal, want als je nou 80 bent, en de mensen schatten je 60, gebeurt praktisch nooit hoor maar het kan, dan is dat toch juist iets om trots op te zijn? Goeie genen heb je dan. Hij maakt het hele verhaal volgens mij ook veel groter dan het is. Ja, hij kan dan meer, als hij officieel jonger is en ook met datingsites zou het makkelijker contact leggen zijn.

Eh, oké, stel dat hij het wel voor elkaar had gekregen en een dame op een datingsite krijgt contact met hem. Hallo Emiel, je bent dag en nacht in het nieuws geweest hiermee, die dame wéét het dan toch al dat je minstens twintig jaar ouder bent? Dan heeft dat toch ook helemaal geen enkele nut om die reden? Ik ben dus in 1962 geboren en stel, ik wil dat ook. Dan wordt mijn nieuwe geboorte jaar 1982. Oh wacht! Dan ben ik opeens net zo oud als mijn eigen dochter. Hoe moet dat dan? Ik ben van vier maart, zij van negentien april, net anderhalve maand. Of moet ik haar dan maar voor het gemak verloochenen? En dan ga ik straks dood, op mijn officiële 75e maar wat zetten ze dan op mijn graf? Zij werd tussen de 60 en de 80? En dan begrijpt hij niet waarom de rechter hem niet in het gelijk stelde. Stel je gewoon niet zo aan man. Ik moest het even kwijt, die man werkt enorm als het menselijk equivalent van kruimels in bed op mij.

Of ben ik nu aan het roddelen? Is iets ook roddelen als je alleen feiten vertelt? In de Rulof boeken, wordt het roddelen, kwaadspreken, als erger gezien dan een moord plegen. En dat is niet in die boeken dan alleen hè, dat is kosmisch gezien. Iemand die een moord pleegt, uit hartstocht, die is minder slecht van binnen als iemand die roddelt om zo bewust mensen kapot te maken. Het roddelen om iemand over de hekel te halen, het iemand naar beneden halen. En ik ken veel mensen die zo zijn. Gelukkig heb ik daar nu  niets meer mee te maken. Ik vind het heel erg om toe te moeten geven maar ik doe er wel aan mee soms. Ik zou nooit iemand gaan verraden of zo hoor, hoeof iets zeggen wat iemand kapot zou maken, zonder dat het waar zou zijn.

Er zijn mensen die dat zo doen hoor, vergis je niet, die verzinnen desnoods zelf iets om iemand te raken. Zo erg ben ik gelukkig niet, bij mij is het meer dat ik me mee laat slepen door een ander. Het is een verkeerde eigenschap die ik enorm graag kwijt zou willen. Maar ik trap er zelf steeds in. Ik zal alleen nooit iets zeggen, wat niet de waarheid is. Ik zal nooit bewust liegen over iets of om iemand kapot te maken. Het ergste, het laagste van het roddelen, die levens heb ik al achter de rug. Ik zit in het staartje maar ik wil er helemaal uit. Makkelijker gezegd dan gedaan. 

Wist je dat het zeven levens duurt om een slechte eigenschap echt uit je systeem te kunnen krijgen? Ik heb er dus al een paar levens van achter de rug. Het laatste restje moet er nog uit bij mij. Sommige mensen leven daarvoor. Zodra ze iets horen, zonder dat het ze uitmaakt of dat wel klopt of niet, trommelen ze gelijk echt iedereen op om het aan door te lullen. Ze voelen er een soort van adrenaline rush bij, zonder dat ze het doorhebben. Lekker sensatie, lekker gemene dingen zeggen, lekker roddelen. Alsof het mensen naar beneden halen, hen een soort van naar boven haalt. En dát, zo op die manier, nee, dat zit niet meer in me. Ik laat me er alleen altijd in meeslepen. Ik vind ook niet iedereen even lief en aardig maar ik ga uit mezelf nooit over iemand zo beginnen. Alleen als er dan iemand naar me toe komt en zegt, ‘heb je het al gehoord’, dan wil ik dat toch horen en klets ik zelf ook mee. 

Dat vind ik zo ontzettend irritant van mezelf want later denk ik, waarom doe je dat nou? Dat komt dan toch omdat er dingen zijn die je dwars zitten of niet lekker zitten. Of soms wil je terug slaan omdat anderen jou pijn gedaan hebben, dat kan ook nog. Alleen het roddelen om het roddelen, nee, ik heb er niets mee. En omdat je het bijna niet kunt ontlopen in de maatschappij, trek ik mezelf steeds meer terug en wordt het clubje om mij heen alsmaar kleiner. En dat vind ik echt helemaal niet erg. Ik hou van elke ziel, want we zijn alleen deel van een geheel maar sommige van deze persoonlijkheden ontloop ik toch liever. Daar doe ik mijn best wel voor, al lukt het niet altijd. En dat mag ook, dat mag je uit de weg gaan. Gelukkig wel!

Hier op aarde, in dit leven, hebben er zoveel mensen een masker op. Dat lieve gezichtje wat je ziet, dat is niet hoe zo’n iemand van binnen is. Dat kan je hier niet zien helaas. Dat is het mooie van hierboven, daar zijn er geen maskers meer mogelijk. Je ziet er dan uit naar hoe je van binnen bent. Ben je zo’n roddelaar, die mensen graag kapot maakt? Dan is je mond mismaakt, zo kan je zien dat die verkeerd gebruikt wordt. Al het kwade dat van binnen zit, zie je aan de buitenkant. Dag mooi gezichtje, dat heb je dan niet hoor, als je roddelt. En iedereen kan zien wat jouw slechte eigenschappen zijn. Niet erg hoor, je bent de enige niet. Dus elke keer als ik zelf iets zeg over een ander, voel ik even aan mijn lippen en zie ik in gedachte het mismaakte gezicht dat ik nu boven zou hebben. Nee, hier zie je het gelukkig niet maar boven wel. Daarom probeer ik het ook af te leren. Stoppen met roken was in elk geval stukken makkelijker. Maar ik doe mijn best. En alles wat je anderen aan doet, ook met dat roddelen, dat krijg je toch terug want je doet alles eigenlijk jezelf aan. Veel plezier ermee dus. Je krijgt het sowieso terug. 

Ik kijk naar buiten en het sneeuwt hartstikke hard. Ze hadden het wel voorspeld hoor maar ze zitten wel vaker mis. Ik ga daarom lekker vroeg mijn blog plaatsen, dan lekker schilderen tot Sandra komt. Ze komt een nieuwe agenda halen want die ze gekocht had, die bleek de maanden februari en maart te missen. Nou ja zeg, daar had ik niet naar gekeken. Wel was het reuze moeilijk om nu nog een agenda te vinden maar het is gelukt. Morgen kijk ik nog wel wat ik ga doen, ligt eraan hoeveel sneeuw er ligt. Misschien ga ik wel kijken of je kan zitten in een stacaravan. Of misschien lekker een stukje lopen of zo? De boodschappen zijn besteld, die komen morgenavond. Heerlijk dat Picnic, dat is toch zo makkelijk! Voor mij is het nu al weer een heerlijke dag, ondanks de sneeuw. Voor die mensen die er gek op zijn, geniet er maar lekker van! Ik geniet wel achter de ramen van de vlokjes of als de katten het balkon op willen. Brrr, de winter is begonnen. It giet aon!