24. jan, 2019

Twee jaar en 240 dagen zonder Sunshine

Nou, ik weet wel wat ik me op de hals heb gehaald. Ik heb vandaag bijna de helft van de meelezers commentaren zitten verwerken. Dat is me toch een grote klus! Dat zou je zo niet zeggen in elk geval. Ik ben er van zeven uur vanmorgen, tot één uur vanmiddag mee bezig geweest. En dat zijn er dan nog maar drie van de zes meelezers die ik verwerkt heb. Ik moet er nog drie. Of ik het nou wel of niet eens bent met alles wat ze aangeven of veranderd willen zien, ik moet het toch allemaal doorlopen en dat neemt flink wat tijd in beslag. Vooral het steeds weer zoeken naar waar zoiets precies staat in je eigen document, is een dingetje. Je gaat er scheel van kijken ook volgens mij.

Het is wel heel apart om te zien zo, nee niet door die schele ogen. Zes mensen en alle zes zien ze andere dingen. Hou me ten goede, ze zien sommige foutjes allemaal als dezelfde fout natuurlijk. Gelukkig maar. Maar voor de rest geven ze me allemaal andere dingen om te veranderen of om over na te denken. Het is ook voor hen niet zomaar gesneden koek. Er zit toch echt ook wel werk in. Ik hoop dan ook wel, dat ze het me zullen zeggen, als ze het teveel vinden om aan te pakken. Ondanks dat ik er zoveel werk aan heb, wil ik ze geen van zessen missen. Juist omdat ze met zoveel compleet andere dingen aankomen. Echt, ik vind dat echt heel bijzonder.

Ik word wel eens op een foutje gewezen dat geen foutje is, dat kan ook gebeuren blijkbaar. Ik ben gelukkig wel aardig onderlegd in de Nederlandse taal, dus die sla ik dan ook gewoon over. Mocht ik twijfelen, dan zoek ik het op. Ik klink nu wel alsof ik in ‘tien voor twaalf zit’.  Soms is het voor mij dubbel lastig. Mijn hoofd document, zo zal ik het maar noemen, moet natuurlijk al de juiste verbeteringen krijgen. Nu heb ik geen oneindig geheugen, in dit leven dan, en als je toevallig vergeten bent, dat je door de vorige meelezer, al iets hebt veranderd of hebt weggehaald op die bepaalde plek in het verhaal, dan vind je het niet meer terug natuurlijk. Maar dat weet je niet meer dus je zoekt je rot! Misschien kan ik hier iets op vinden maar er schiet me even zo snel niets te binnen. Ik neem van iedereen iets mee in elk geval, uiteindelijk wordt het zo toch weer een totaal ander geheel. Dat zit dan wel in de kleine dingen, al kosten die ook veel tijd juist. 

Nou ja, de tijd die ik erin stop maakt het er alleen maar beter op. Zo moet ik het maar bekijken. Het is wel heel bijzonder om te horen hoe anderen jouw werk zien. Niet altijd even leuk hoor, ze vinden het niet allemaal om over naar huis te schrijven. Toch, je gaat er zelf ook anders naar kijken. Iemand stelde ook voor om het in een andere stijl te schrijven. Ik zou niet eens weten hoe. Ik schrijf het net zoals ik hier schrijf. Gewoon, zo schrijf ik nou eenmaal. Is dat verkeerd? Ik ben geen Hemingway en dat zal ik ook nooit worden. Ik zou bijna zeggen helaas maar ik ben toch echt het liefste gewoon mezelf. Dichten kan ik ook niet, anders zou ik graag zo dichten als Elisabeth Barret Browning. Ik denk niet dat ze dit ooit op de middelbare school ter lering ende vermaek verplicht moeten lezen. Het is geen literair hoogstandje, dat weet ik best. 

Het is gewoon mijn verhaal dat verteld wil worden en als ik het zou vertellen aan een andere persoon, dan zou ik het zo vertellen. Daarom zou ik niet goed weten hoe ik dat anders zou moeten doen. En al helemaal niet in een andere stijl. Dit is mijn stijl. Misschien is dat geen stijl maar het is op zijn minst wel de mijne. Mensen die al meelezen in mijn blogs herkennen me er ook in. Dat is op zich toch ook wel grappig. En ook dat is een bewijs dat het echt iets van mij is. Daarom laat ik het maar zo. Ik hoef daar nu in elk geval niet over na te denken. Dat lijkt mij pas een crime, als je over elke zin moet gaan nadenken, hoe je die precies zal schrijven. Hoe je die zo mooi en literair mogelijk maakt. Ik denk niet dat ik dan ooit nog ook maar iets zou schrijven, behalve mijn boodschappen briefje.

Voor vandaag heb ik wel genoeg aan mijn boek gewerkt. Ik wil ook nog schilderen. Eerst even de cits laten lunchen. Tenminste, Rainbow dan en dan moet Skylar ook als vanzelf. Anders wordt hij jaloers. De rest eet wel brokjes. Toevallig ging Moonlight gisteren, net nadat ik erover in mijn blog had geschreven, zo zitten eten. Al hengelend met zijn pootje in zijn etensbak. Ik ging het maar even filmen. Zo meteen eens even kijken of ik daar een foto uit kan halen, waarop je het kunt zien. Ik werd alleen gehinderd tijdens het filmen, door een orb. Die bleef hardnekkig proberen in beeld te komen. Het leek alsof er een stofje hing vlak boven de camera. Nadat ik geprobeerd had of dat het was en niets had gevonden, bleef het rare ding proberen in beeld te komen.

Moonlight at ondertussen al hengelend onverstoorbaar door. Tot hij werd afgeleid en hij er vandoor ging. Nu moet ik dus nog kijken of ik er een mooi beeldje uit kan halen. Door dat hengelen zit hier alles onder het voer steeds want ze lijken het allemaal te doen. Zouden ze dat van elkaar leren of zo? Hee joh, kijk eens, dat gaat veel makkelijker met je poot hoor. Zoiets? Het lijkt er wel op. Tja, ik heb nou eenmaal rare kostgangers. Dat is altijd nog beter dan mee-eters, dat kunnen weer puisten worden. En ik heb nou eenmaal nog steeds een hekel aan dr. Pimpel Popper, gatsie!

Ik ga maar even de bakken doen, dan mijn blog plaatsen en dan lekker bloemen schilderen. Als ik een beetje doorwerk, dan kan alles in het weekend wel af zijn. Morgen natuurlijk even verder schrijven aan mijn boek. Anders ga ik straks achter lopen bij mijn eigen meelezers. Dat kunnen we niet hebben natuurlijk. Ook nog leuk, ik had mijn verhaal over Picnic gisteren aan ze doorgestuurd. Kreeg ik vandaag bericht van ze, dat ze dit hadden doorgestuurd naar de mensen die daarover gaan. Omdat ze inderdaad vonden dat ik iets zei, waar ze nog niet over nagedacht hadden. Ik kreeg een bedankje daarvoor.

In mijn mailbox vond ik ook nog een excuus mail van ze. Daarin verontschuldigen ze zich, dat het niet vlekkeloos is gegaan. Dat ze beter hadden moeten communiceren maar dat ze er veel van geleerd hebben. Dat ze hopen het volgende keer beter te zullen doen, of we ze willen vergeven en klant willen blijven. Ze doen dat echt leuk, dat soort dingen. Complimenten aan hun PR afdeling, dat doen ze goed. Nu ga ik maar eens goed de bakken doen! Morgen weer een dag, ik ben wel klaar met typen. Ik maak te veel fouten, mijn vingers lijken wel ongekeyboardineerd. Ik moet die arme vingertjes eventjes rust gunnen. Morgen typen we moedig verder!