25. jan, 2019

Twee jaar en 241 dagen zonder Sunshine

Best goed als ik iets in mijn blog vraag of zeg. Soms krijg je dan van iemand een oplossing aangeboden. Soms zijn het ook oplossingen waarvan ik niet kan begrijpen dat ik daar zelf niet op ben gekomen. Dat had ik gisteren. Juist één van mijn meelezers kwam ermee aan zetten. Ik had gezegd dat het lastig is als ik al van één van hen wijzigingen heb ingevoerd in mijn hoofd document, en de volgende geeft ook daar ergens iets aan, dat ik het dan kwijt ben. Zij stelde voor om het uit te printen en dán van alle zes de meelezers de dingen die ik wil meenemen, met pen op het uitgeprinte hoofdstuk te noteren. Zo kan ik het dan later in ene keer digitaal invoeren.

Ja, natuurlijk! Zo simpel kan het soms zijn maar dat zie je dan zelf niet. Ik ben erg in mijn nopjes met deze oplossing omdat ik ook direct weet, dat dit gaat helpen. Dat zal me echt uren en uren schelen. Die van hen hoef ik niet uit te printen, die kan ik één voor één meenemen en weer wegklikken. Ik heb er ook eentje die is old school. Die print het uit en maakt op dat document haar aan- en opmerkingen. Daarom had ik dat zelf ook als oplossing moeten zien. Nou ja, het maakt niet uit, ik heb het hoe dan ook gekregen. Bedankt Simone, dit blonTje komt daar zelf niet op. Erg hoor, maar soms ga je echt te ver denken en dan kom je niet bij de simpele oplossingen. Maar dat geeft niet, gelukkig is het bij hoofdstuk één en niet hoofdstuk twaalf. Dat scheelt in elk geval vele uren werk voor niets.

Vandaag doe ik alles een beetje anders. Gisteren heb ik maar een klein beetje geschilderd. Daarna had ik er al de balen van. Gewoon geen zin meer. Daarom ben ik vandaag begonnen met schrijven, zolang het erg donker was. Even met Kim aan de telefoon gezeten, dat is ook altijd wel gezellig. Daarna ben ik wat gaan schilderen om daarna weer wat te gaan schrijven. Ik heb beloofd iets uit te typen maar dat is best wel veel. Dan ook nog eens mijn eigen schrijven, zowel in het boek als mijn blog. Daarom doe ik alles in etappes. Gaat het ene vervelen, dan ga ik het andere doen. Vooral bij het schilderen helpt dat wel. Soms heb je ineens geen inspiratie meer of zo. Dan lukt het niet maar na even wat schrijven gaat het wel weer.

Het is ook best wel veel hoor, wat ik voor mezelf heb gecreëerd. Daar ben ik zo goed in hè, teveel hooi op mijn vork nemen. Alsof ik mijn vorige levens een enorme boer ben geweest, zou je bijna gaan denken. Aan de andere kant, het wordt wel erg mooi, al zeg ik het zelf. Ik heb bij een aantal dingen de grove bloemen erop gezet en de grove bladeren ook. Fase één zijn grove bladeren, fase twee grove bloemen.  Dan moeten er nog de fijnere bloemen en bladeren op. Dat zijn fase drie en vier. Dat doe je met een veel kleinere penseel. Daarom doe ik eerst alles in de tint groen met de grote penseel, fase één. Daarna de tinten roze en paars, met de grote penseel, fase twee.

Als dat allemaal gedaan is, dan ga ik aan het fijnere werk beginnen. De fijnere bloempjes komen erop eerst, fase drie. Dan pas ga ik de fijnere blaadjes maken en stelen en dat soort dingen, fase vier. Als dat bij alle dingen die ik zo wil hebben gebeurd is, ga ik detailleren, fase vijf. De bloemen krijgen meeldraden of stipjes of kroontjes. Het groen en de stelen en de hele fijne blaadjes of dunne sierlijntjes worden gemaakt en daarna nog eventueel vlindertjes en andere vliegertjes die ik erop wil hebben. De laatste fase, de zesde, is een laklaag erop. Dus ik heb nog een lange weg te gaan. Ik ben nog niet klaar met het grove bloemwerk overal op. Maar ja, het zijn dan ook twee grote kisten, een soort theedoos, een tissue houder, drie kleinere dozen, een rekje, zes potten, een A4 bak en een paar schoenen.

Ik zal een foto van die eerste versie van de doos hierbij doen. Daar kan je aan zien dat het mooi gaat worden, vind ik toch. Er komen nog minstens twee fases na. Dan ziet het er nog veel mooier uit. Maar het zal erg leuk gaan staan, bij elkaar allemaal in huis. Het ladekastje en de grote krantenbak worden ook zo. Ik hou daar altijd zo van, als alles bij elkaar past. Niet exact hetzelfde maar wel in dezelfde stijl. Ook mijn kleding stem ik graag op elkaar af. Toen het colour blocken in de mode kwam, een beige outfit met knalrode schoenen of zo, raakte ik er bijna van in de war. Niets voor mij in elk geval. Een beetje neurotisch ben ik wel maar dat is algemeen bekend.

Het is weer zo erg met dat pesten en mensen zomaar in elkaar slaan. Bizar vind ik dat. En dat wordt dan gefilmd, niemand die een hand uitsteekt om het slachtoffer te helpen. Ik snap daar helemaal niets van. Alsof het allemaal maar steeds grover wordt en mag of zo. Ik vind het echt niet normaal in elk geval. Het is nooit leuk, zo gepest te worden of gehaat te worden. Maar wist je dat het nog veel erger is, als je totaal genegeerd wordt? Dat doet nog veel meer met je, dat raakt iemand harder dan gepest worden.

Je kan dat zelfs thuis zien in een experiment, als je dat mocht willen bekijken. Dat is helemaal zo moeilijk niet. Je pakt drie potjes en doet daar rijst in met water. Het eerste potje geef je liefde, die bedank je steeds ook. Het tweede potje geef je haat en woede, je scheldt het uit ook, vuile idioot! Het derde potje negeer je, je draait er je rug naar toe, je stuurt het niets, geen liefde, geen haat. Dit hou je zo’n 30 dagen vol. Dr. Emoto heeft dit experimentje al vaker gedaan en ook met water deed hij prachtige experimenten trouwens, zoek hem maar op.

Na die 30 dagen, zie dat het geliefde potje mooi aan het fermenteren is, het ruikt zalig. Het gehate potje is overdekt met zwarte schimmel. Het derde genegeerde potje ziet er nog veel slechter uit. Daar is de rijst zelfs daadwerkelijk aan het rotten. Ik denk dat ik niet uit hoef te leggen wat je daar wel niet uit kunt halen allemaal. Als dat bij een potje rijst met water al zo is, en wij bestaan ook grotendeels uit water, wat doet het dan met een mens? Zo ben ik vorig jaar ook zo genegeerd door een aantal mensen.

Veel mensen weten namelijk niet hoe ze met iemand om moeten gaan die een ziekte heeft. Dat vinden ze eng of zo? Of ze kunnen er gewoon niet mee omgaan, weten niet wat te zeggen of doen. Of, wat ook nog kan, die denken bij zichzelf, oh ja hoor, die faket het gewoon lekker. Daar waar je juist een beetje steun kunt gebruiken, vallen er opeens veel mensen af. Zelfs daar waar je het niet van zou verwachten en al helemaal, in mijn geval, waar het zeker niet zou horen. Wil je het experiment niet zelf doen maar liever zo even bekijken, klik dan hier 

Ik werd er ook ziek van, door de onrechtvaardigheid van het alles. Tot ik het in een Rulof boek tegen kwam, een mens enkel en alleen zal lijden, als het door zichzelf is veroorzaakt. Voor in dit leven, was het inderdaad erg onrechtvaardig, maar er zijn nog meer levens geweest waarin ik niet zo’n lieverdje was. Daar heb ik waarschijnlijk ook mensen zo genegeerd toen ze me nodig hadden. En ooit moet je dat terug betalen en dat doe je door het zelf te ondergaan. Toen ik dat las, viel er een enorme last van mijn schouders. Ik begreep het, vond het ook logisch en ook erg rechtvaardig.

Want dat is het ook, je betaald alleen maar wat je veroorzaakt hebt. Echt eigen schuld, dikke bult en een koekje van eigen, zij het erg oudbakken, deeg. Daarom wordt er ook altijd gezegd, doe goed. Daarom zeggen ze, alles wat je iemand aandoet, doe je eigenlijk jezelf aan. Hoeveel levens later het ook mag zijn, je krijgt het een keer zelf te beleven. Daarom, doe maar goed, aan iedereen, zelfs gedachten gelden daarbij. Want, dat is het fijne ervan, ook het goede wat je doet, krijg je terug. Dat kan alleen maar fijn zijn!