26. jan, 2019

Twee jaar en 242 dagen zonder Sunshine

Ik krijg tegenwoordig elke vrijdag van het team van Vertellis, mijn nog steeds niet gespeelde spel voor de kerst, een vraag. Ze doen die vragen zo stellen, dat ze je stimuleren je te focussen op goede en leuke momenten. Dat doen ze natuurlijk niet zomaar. De reden dat ze dit soort ‘positieve’ vragen stelden, is omdat we als mens ‘cognitieve vooroordelen’ kennen. Eén van deze vooroordelen is, dat we ons van nature focussen op dingen die niet goed gaan op een dag. Waarom doen we dat? Nou gewoon omdat ze zo in elkaar zitten. Vroeger, en dan bedoel ik veel vroeger zoals in de prehistorie, was het handig om heel snel te leren van gevaren en fouten om zo meer overlevingskansen te hebben. Daarom was het toen wel handig om je op die fouten en miskleunen te focussen. In de huidige maatschappij is dat niet meer zo erg noodzakelijk. Maar omdat je het automatisch en van nature doet, kan dat resulteren in een minder hoog geluksgevoel. Vandaar dat je, door die positieve vragen te beantwoorden, dit een beetje om kan draaien.

Dit keer was de vraag; ‘aan welk moment van de afgelopen tijd denk je terug met een glimlach?’ Ik zou zeggen, doe vooral mee. Voor mij was het niet zo heel moeilijk en het heeft meestal wel te maken met mijn cits als ik ergens met een glimlach aan terug denk van de afgelopen tijd. Dit keer kreeg ik direct de kleine Rainbow op mijn netvlies. De kleine dief was weer eens bezig. Mijn eigen schuld hoor, ik had het laatje met daarin de blikjes voer ook weer dicht moeten schuiven. Dat was ik vergeten blijkbaar. Die blikjes zijn zo erg nog niet maar er zitten ook de kuipjes voor Rainbow ’s lunch in. En dat weet hij maar al te goed. Het liep dan ook wel een klein beetje tegen lunchtijd voor hem. Ik denk dat hij dacht; ‘ik pak het vast even, ik heb trek.’

Hij heeft het al eens eerder gedaan en hij had het achterste bakje wat gaten gegeven door zijn scherpe tandjes erin te steken. Dit was gaan lekken in de laden eronder en bovendien was het niet meer vacuüm en ging het stinken. De lummel en hij weet dat zulke dingen echt niet mogen. Terwijl hij op zijn buik over de blikjes scharrelt, zulke scherpe tandjes heeft hij gelukkig niet, is hij bezig om een kuipje te pikken. Ik kom de keuken inlopen en zeg streng; ‘wat doe jij nou Rainbow Niemeijer?’ Heel schuldbewust vliegt hij de grote la uit, ik hoor hem een geschrokken kreetje slaken. Hij houdt er zo niet van om op zijn kop te krijgen, dat vindt hij echt vreselijk. Hij komt heel snel voor mijn voeten zitten, slaat heel netjes zijn staartje om zijn pootjes en kijkt mij op zijn allerschattigste manier aan. Alsof hij de onschuld zelf is doet hij ook nog even zijn koppie helemaal schuin.

En daar moet je dan boos op worden? Dat kán toch helemaal niet? Dat weet hij volgens mij ook wel hoor. Eigenlijk is het omdat ik zelf een rotbui heb, dat ik kwaad wordt, áls ik al eens kwaad wordt. Of als ze door een domme actie in gevaar komen of zo, dan schrik ik zo dat ik kwaad word. Maar ik ben niet zo heel snel kwaad te krijgen. Daarom schrikken ze hier altijd zo als dat wel zo is. Dat had ik op mijn werk ook eigenlijk. Ik was zo zelden kwaad, dat als ik dat een keer wel was, dan wist iedereen dat het wel goed mis moest zijn. Dan schrikt iedereen zich gewoon rot. Dat geldt precies zo voor de cits. Vooral het tere hartje van Rainbow is zo gekwetst. Skylar ben ik zo vaak boos op moeten worden, doordat hij de anderen aanviel en geobsedeerd was door eten, dat hij me zelfs al ontwijkt op voorhand.

Dat vind ik ook niet leuk hoor, dat vind ik juist erg rot. Vooral voor hem. Daarom probeer ik hem continue te prijzen en te knuffelen. Alleen is het niet zo één, twee, drie weg. Maar het gaat al beter en het begint nu langzaam zijn vruchten af te werpen. Ik heb er lang over gedaan voordat hij niet van iedereen het eten liep te stelen. En dan zo, dat ze allemaal bang voor hem waren. En ik heb er zowat nog langer over gedaan om hem niet meer zo gemeen tegen Aurora te laten zijn. Er zijn nog wel eens kleine terugvallen maar toch, dat is nog maar heel af en toe. En heel vaak zie ik het al van te voren. Dan zeg ik alleen zijn naam maar, heel zachtjes. ‘Hmmmm’, geeft hij me dan, en ik doe dat terug. Hij kijkt zo eens om en ik zie dat zijn aanval modus wordt uitgezet. Dat heb ik dan weer mooi voorkomen.

Moonlight is altijd al verbaal geweest, hele verhalen mauwt hij bij elkaar. Maar echt de meest luidruchtige van het stel is Skylar. Ik kan daar ook helemaal van in een deuk liggen. Zoals die tekeer gaat als hij in de middag, of zelfs midden in de nacht, op het balkon wil. Jeetje zeg, dat is echt bizar. Het lijkt wel alsof hij loopt te gillen. En net als mijn heerlijke Casper vroeger, maakt hij de meest idiote geluiden. Het klinkt ook als praten, heel hard praten dan wel, schreeuwen eigenlijk wel een beetje. Ik ga dan altijd terug praten tegen hem. Ik weet eigenlijk wel wat hij zegt. Hij wil gewoon naar buiten, het balkon op. En hij klinkt exact als een zeurend en drammend kind.

Nouhouuuuuu, hoor ik hem roepen. Neeheeeeee, roep ik dan terug. Jamanouuuuu! Hij wordt nu een beetje pissig. Nee Skylar, het is koud en nat en je wil helemaal niet buiten zijn. Zo gaat het dan een tijdje heen en weer en uiteindelijk win ik altijd. Hij geeft het na een tijdje ook wel op hoor. Hij kan zo ook wel eens tekeer gaan als hij ergens anders is in huis maar meestal is het bij de balkondeur. Volgens mij vindt hij gewoon die hele conversatie erg leuk. Dat merk ik gewoon. Hij klinkt ook ongeduldig als ik niet direct reageer. Hij pikt het ook op als ik er geen zin meer in heb, dan jengelt hij nog ene keer en dan is het klaar. Dan komt hij de kamer maar weer in. In de zomer, als de deur al open is, dan vindt hij wel iets anders om bij te jengelen. Hij vindt het gewoon te leuk. Ik ook wel eigenlijk. Dat waren voor mij dus een aantal dingen waarvan ik moest glimlachen. Welk moment tovert bij jou die zo belangrijke glimlach op je gezicht?