30. jan, 2019

Twee jaar en 246 dagen zonder Sunshine

Ik had echt verwacht vanmorgen wakker te worden in een winterwonderland met minstens acht centimeter sneeuw op straat. Maar alles was nog net zoals altijd. Pas rond twaalf uur is het hier echt gaan sneeuwen. Al die heisa van gisteren was dus weer behoorlijk overdreven. Ja, oké, het gaat sneeuwen en we moeten allemaal de groeten hebben van Co de Geel en later ook nog van Co de Rood. Ja, ik heb maar niet mijn boodschappen besteld bij Picnic. Ik heb nergens meer een hekel aan dan ergens op rekenen dat op het laatste moment niet door gaat. Ik had, zoals ik het nu bekijk, best wel kunnen bestellen gisteren. Dan had de buit binnen geweest voordat het wit zou zien. Maar goed, het waren geen dringende dingen en water haal ik dan wel bij de Lidl hoor. Een stukje lopen in de sneeuw kan zo lekker zijn.

Misschien ga ik dat morgenochtend ook wel lekker doen. Vroeg in de morgen een flink stuk wandelen kan heel lekker zijn. Nu kan het nog, wie weet wat voor baan ik ga krijgen en welke tijden dat dan zijn. Ik heb me ingeschreven bij de Nationale Vacaturebank en ik kreeg in de middag al bericht van een bedrijf dat mensen zoekt die in het buitenland willen gaan wonen waar ze in de Nederlandse taal zullen werken. Oké, leuk, in Portugal of in Griekenland. Als ik geen vier katten had rondlopen dan had ik er nog op gereageerd ook. Voor nu, nou nee, laat maar. Ik heb zekerheid nodig voor mijn vier, of eigenlijk vijf, bloedjes van katkinderen, oftewel cits.

Verder heel veel vacatures in alle uithoeken van het land. Nee, ik ga niet naar Limburg of Groningen of zo. Zelfs niet naar Utrecht of Hengelo. Brabant wil ik over denken maar dan zou ik daar ook heel snel een woonruimte willen vinden. En ik zag een vacature bij de belastingdienst in Den Haag waar ik waarschijnlijk wel op zal gaan reageren. Een opleiding van zestien weken, vanaf 4 maart. Dat is op mijn verjaardag. Bij de overheid is het niet verkeerd werken volgens mij. Maar toch, die beginsalarissen. Daar ga ik het toch niet van redden? Ik krijg wel aangevuld tot die 70% de komende twee jaar geloof ik, door het UWV maar toch. En daarna dan? Ik vind wel veel van die vacatures klinken alsof ze een zeventien jarige willen hebben met jarenlange ervaring.

Bij sommige vacatures denk ik, nou, hier zou ik niet eens op durven solliciteren. Dat je met je 57 jaar zoiets in je hoofd durft te halen, zo’n mail verwacht ik dan terug. Of met alleen: HAHAHAHA of zo erin. Maar misschien is dat nieuwigheid? Dat ik daar na een aantal sollicitaties zo overheen ben? Ik zal het wel gaan merken. Ik hoop alleen eigenlijk dat ik er niet al te ervaren in hoef te worden. Dat ik, ruim voordat ik ervaren ben, een baan heb. Je weet maar nooit. Wat ik ook niet had verwacht is dat ik in best een beetje een stinklucht zit. Ik heb die schimmel op die ene keukenmuur en dat stuk van die muur in mijn huiskamer, ingespoten met schimmel-bestrijdingsmiddel. Dat ruikt niet echt lekker.

Voor planten en vissen is het niet zo goed maar er staat niets over mensen en katten. Nou ja, als we beroerd worden dan weet ik waar het van is. Ik krijg in elk geval geen schimmel meer. Ik heb nog wel zwarte muurverf voor in de keuken maar die zachtgrijze van de woonkamer heb ik niet meer. Misschien heen heel klein potje halen of zo, ik weet het nog niet. Ik ben niet van plan hier het hele huis weer te doen. Dat bewaar ik wel voor in het nieuwe huis, zodra ik dat gevonden heb. Al zou het zo ondertussen wel weer een beetje nodig zijn eigenlijk. Maar goed, als je toch ergens weg wilt, dan ga je daar geen moeite meer voor doen. Ik niet in elk geval. Kost geld en tijd voor iets waar je niet gaat blijven. Ik hoop alleen dat dit geen tien jaar meer zal duren, anders wordt het wel lastig.

Toen ik me van de week opeens realiseerde dat we alweer in 2019 zitten, heb ik even een nieuw mapje gemaakt voor mijn kunstwerkjes. Wat heb ik eigenlijk een berg gemaakt zeg in 2018! Dat merkte ik al met het doorbladeren als ik naar iets op zoek was. Dat is altijd zo lekker als je weer een nieuwe map voor een nieuw jaar maakt. Die eerste zes maanden zit niet alles zo overvol. Of ik dit jaar ook zoveel ga maken, dat weet ik nog niet. Vorig jaar was het ook omdat het me bij mijn ziekte hielp met ontspannen. Nu is het ondertussen meer een flink uit de hand gelopen hobby geworden. Ik krijg straks de Dewberry opleiding binnen, waar ik nog steeds op zit te wachten. Ik heb het even uit zitten rekenen maar ik zou dat zo vanaf 7 februari binnen kunnen krijgen. Stel dat ik snel een baan vind, dat zal al mijn vrije tijd in die opleiding gaan zitten. Als ik slaag, en daar ga ik vanuit natuurlijk, ben ik een gecertificeerd One Stroke Instructrice. Volgens mij de enige in Nederland. Wie weet wat ik daarmee ook nog kan gaan doen.

Ik betaal voor deze website dus ik dacht, dan moet ik er ook optimaal gebruik van maken. Daarom heb ik een pagina in 2018 gemaakt, met daarin alle foto’s van mijn kunstwerkjes van 2018. Tot mijn grote verbazing zag ik net dat daar al bijna 1.000 mensen op waren wezen kijken. Oké, wat leuk! Dat betekent wel dat de mensen over mijn website wandelen, om het maar zo te zeggen. Voor diegenen die daar niet zo onderlegd in zijn, wil je al die foto’s zien (en het zijn er nogal wat), klik dan hier . Ik ben wel wat foto’s vergeten om te draaien. Ik had er al heel veel gedaan maar ik heb er toch nog een heel stel gemist. Zolang je met het album bezig bent, dan kan dat nog wel. Erna niet meer. Iets wat ik wel stom vind hoor. Ik zou het alsnog moeten kunnen aanpassen maar dat kan niet. Ik kan ze deleten en opnieuw plaatsen maar daar heb ik geen trek in. Dat is veel te veel werk. Dus dan moet je maar je hoofd even schuin houden, dan zie je het ook rechtop. De volgende keer doet ik het wel in kleine gedeeltes. Ik moet er gewoon op letten dat ik elk kwartaal de weer nieuwe foto’s plaats, die ik eventueel gemaakt heb. Dan heb ik die ellende niet.

Dan heb ik nog een rare vraag. Weet iemand in hemelsnaam wat ik kan doen om geen stroom meer te krijgen als ik mijn katten aai? Het lijkt wel steeds erger te worden. Het ergste is het als ik op de bank zit. Als ik er eentje langer dan ene strook aai, dan gaat het knetteren. Laatst wilde Aurora aan mijn hand ruiken en ik zag zo een steekvlam in de schemer tussen haar neus en mijn hand schieten. Zij schrok zich rot en ik ook. Dat effect hebben we nu op elkaar, de cits en ik. Vonken en knetteren en stroom als er geaaid wordt hier en dat vinden we geen van allen prettig. Ik schrik me elke keer opnieuw en het doet nog zeer ook! Ik vraag me af hoe de cits dat voelen, ze springen er in elk geval van op! Nou zijn het toch rare gekkies hoor, zie foto. Je ziet een enorme kattenhoek, met van alles erop en eraan. Heerlijk zachte ligplaatsen, noem het maar op. Waar ligt Moonlight? Juist, op de harde planken van het kastje. Schiet mij maar lek… Die ga ik vanavond eens even flink aaien, hahaha! Weet je een oplossing? Dan hoor ik die graag!