2. feb, 2019

Twee jaar en 249 dagen zonder Sunshine

Bezig bijtje geweest vandaag. En zoals vroeger, heerlijk! Dat wil zeggen, veel dingen doen en veel van die dingen tegelijkertijd of om en om. Een paar maanden geleden zou ik van de vorige zin alleen al moe zijn geworden. Heerlijk om weer energie te voelen om alles te kunnen aanpakken waar je je toe wilt zetten. Dat is echt een heel verschil met op de bank zitten en nog vermoeider worden van het staren naar je vuile ramen die je zo graag wilt zemen maar waar je geen puf voor hebt. Zo duw je dan jezelf net weer even een stukje verder naar beneden. Heel irritant maar iets waar je echt niets mee kan. Ja, hard werken aan jezelf en geduld want tijd doet wonderen. Ook zo’n cliché dat niet voor niets een cliché is geworden.

Vandaag dus ook weer hard gewerkt. Was gedaan, stofzuigen was weer nodig, de keuken, de badkamer, de wc. En dan tussen de bedrijven door heb ik mijn muur geverfd. Daar ben ik de afgelopen weken mee aan de slag geweest, ook tussendoor. Schimmel behandelen en zo. Vandaag ook het gordijn aan die kant gewassen. Grote zware dingen zijn dat, die andere komt de volgende keer wel. Ze moeten toch apart en daar kan ik nu bijna niet eens bij. Daarom, ik vind het prima zo. Het staat gewoon echt weer netjes. En het heeft me praktisch niets gekost. Ik heb een tube zwarte acrylverf extra meegenomen bij de Action. Die is nog geen twee euro. Ik had eigenlijk 2 extra tubes maar ik had er maar eentje nodig en dat had ik niet verwacht.

Het is in elk geval stukken goedkoper dan wanneer ik een pot muurverf was gaan halen. Hoe klein ook, dat was veel duurder geweest. Zelfs van die ene tube heb ik nog een heel klein beetje over. Ik had er ook nooit opgekomen om die muur zwart te maken hoor. Het kwam meer omdat ik voor dat kleine stukje muur geen zin had om er weer verf voor te laten mixen. Ook niet met het oog op het feit dat ik toch graag zou willen verhuizen. Dan ga ik de boel echt niet meer een totale make over geven hoor. Omdat het grote gordijn daar van zwart fluweel is, dacht ik, dan maak ik dat stukje toch ook gewoon zwart?

De deurpost en deur zijn ook zwart. Dat valt er nu heel mooi in weg ook. Toen het zo afstak tegen het grijze van die muur, stond het ook erg goed. Alleen nu heb je een soort van groot zwart vlak en dat ziet er eigenlijk wel chique uit zo. Best een goeie beslissing geweest dit. Het zit er weer netjes op en ook aan de keukenkant is alles weer netjes en schimmelvrij. Weer een dagje nuttig geweest. Ik ben zo nuttig als de pieten! Het wordt nog eens wat met me, als ik zo doorga. Komende week heb ik ook weer van alles te doen.

Ik ga vanaf maandag ook echt eens rond kijken in banenwereld. Wie weet zit er iets leuks voor me bij. En eergisteren heb ik, als van ouds weer eens een uurtje of drie, ja drie, aan de telefoon gezeten met Bokkie. Zo noem ik haar altijd. Een oud collegaatje en we houden altijd een beetje contact. We hebben heel lang samen gewerkt op dezelfde afdeling en dan liep het allemaal altijd perfect! Dat werkte heel prettig. Ook omdat we altijd allebei echt hard aan het werken waren. Zo kreeg je geen irritaties ook en op een gegeven moment waren we heel erg op elkaar ingewerkt en daarom vloeide het dan ook zo lekker. Zo heerlijk als je samen met ook zo’n harde werker zit. Dat merk je echt. We hebben afgesproken om woensdag gezellig een bakkie te doen en te lunchen. Mijn oortje deed echt zo’n zeer, ik moest wel even wat anders afspreken.

Toen ik Kim gisteren die kandelaar ging brengen, heb ik nog zo gelachen met haar. We hadden het erover dat je binnenkort, als je appt in het verkeer, je een grote boete gaat krijgen. Ik vind dat een bijzonder goede zaak. ‘Ja’, zei ik tegen Kim, ‘als je appt op de fiets of in de auto, dan ben je een echte FlAppdrol’ (spreek uit flepdrol)! Met grote ogen keek ze me aan, een FlAppdrol?! Ja, zo noem je iemand die aan het appen is terwijl ze fietsen of rijden. Met een diepe zucht zakt ze in de bank. Zegt ze; ‘Heb ik weer. Daar heb ik nog nooit van gehoord. Zulke dingen moet ik dan van mijn moeder leren.’ Ik lag helemaal dubbel van het lachen. Het is echt een drama Queen hoor, die dochter van mij. Voor mij altijd erg lollig, dat is er het leuke van.

Verder heb ik weer een hele lading dingen liggen, die ik het zwartgemaakt. Die moeten ook allemaal geverfd worden. Vorige keer heb ik al die fases uitgelegd. Het is best veel werk en je bent behoorlijk bezig met een kunstwerkje. Daarom heb ik het eens uitgelegd. Kijk, bij de action kan je ook een ingelijst bloemetje halen. En die kosten dan geen drol. Maar ja, daar komen er miljoenen van, de lopende band af. Ik ga aan bepaalde dingen niet eens beginnen. Dat heeft gewoon geen zin. Als je een ontzettend bekende artiest bent, ja, dan willen mensen daar wel voor dokken. Maar als je beginnend bent, of maar een heel klein beetje bekend, dan gaan ze er echt niet zoveel voor neerleggen. Maar je hebt er wel veel werk aan. Je steekt er tijd en liefde in, dure verf een aanschaf van doek of glaswerk. Het zou veel en veel duurder horen te zijn, wil je eruit kunnen halen wat erin zit.

Maar ja, dat doe je gewoon niet. Toevallig stuurde mijn schoonzus me iets op, dat leek op de kandelaar met de foto’s van de baby’s die ik gemaakt had. Dat waren nog kleintjes ook en ze vroegen er 25 euro voor! Die van mij zijn een heel stuk groter en bovendien ook met een handgeschilderd raampje erbij. Kan je echt nergens anders krijgen. En dan vraag ik er net geen 40 euro voor! Bizar is dat hè. Hebben zij het bij mij gezien? Of hebben er weer eens een stel mensen hetzelfde idee? Ik heb in elk geval geen centjes voor grote reclame campagnes, ik moet het hebben van mond tot mond. En daar doen een aantal mensen erg hun best voor. Het is jammer dat alles op de foto’s zo’n stuk minder mooi is dan in het echt. Anders zou het echt een heel stuk harder lopen.

Daarom denk ik dat ik op een braderie een stuk meer zou verkopen. Maar goed, dat moet ik nog uitzoeken. Hoe vind je nou waar je dat soort marktjes hebt en hoe je jezelf dan in moet schrijven. Daar moet ik nog eens een keertje achteraan. Best leuk lijkt mij dat. Niet voor elk weekend hoor. Gewoon een keertje tussendoor. Kijk, die kerstmarktjes zijn vast geweldig maar dat vind ik dus echt vreselijk. Dat is veel te koud. Er even overheen lopen, ja dat gaat nog wel. Maar zoveel uur in de vrieskou doodstil staan? Nee, dat is niets voor mij. Dan maar in de zomer, dat lijkt me stukken beter. Zoveel dingen die ik moet uitzoeken en doen. Ik voel weer een lijstje aankomen!

Ondertussen ook nog een pot beschilderd, een paar schoenen, naambordje voor mijn broer en schoonzus. Je kan niet zeggen dat ik niets gedaan heb vandaag. Ik ga zo de cits eten geven, ik pak een lekker bouillonnetje en dan ga ik bankhangen want ik kan weer twee afleveringen Outlander kijken. Heerlijk! Morgen ga ik die stapel zwart proberen weg te werken. Tenminste, voor een gedeelte dan. Foto’s van de rest volgen nog. Hier vast foto’s van mijn muur en Kim haar lenteplateau. Allemaal spulletjes die ik gemaakt heb. Toch wel leuk dat zij ze ook leuk vindt. Ja toch? Die schoenen zijn trouwens ook wel grappig geworden. Ik vond de laarsjes van mezelf ook al zo leuk. En ik kwam een paar saaie ouwe bruine schoenen tegen waarvan ik dacht, zo draag ik ze niet. Maar ze liepen wel heel erg lekker. Of ik gooi ze weg of ik probeer er iets mee. Nou, dat is goed gelukt! Die ga ik nog wel een keertje aandoen zo. Leuk bij jeans of zo. Ja, ja, foto’s volgen nog een keertje.