3. feb, 2019

Twee jaar en 250 dagen zonder Sunshine

Heerlijk avondje gehad gisteren en het was niet eens vijf december! Lekker met de poezenkindjes om me heen, Outlander opgezet, koffie en languit op de bank. En dan ook nog omdat je zo moe bent omdat je zoveel gedaan hebt. Dat is totaal anders bankhangen dan wanneer je nergens puf voor hebt. Half uitgeput is heerlijk! Dat was ik een beetje vergeten. Maar het begint allemaal wel terug te komen. De therapeut zei tegen me, ‘je wordt nooit meer zoals je was.’ Nee, oké en dat hoeft ook niet. Daar komt niets goeds van, als je teveel wilt doen. Maar gewoon energie hebben, voor wat dan ook, dat is wel heel erg prettig. Vooral als je dat dan ook omzet in nuttige dingen. Ik ben er erg blij mee en ik hoop dat het nog flink zal toenemen.

Ik merk wel dat ik niets met stress te maken wil hebben. Dat schrikt me een soort van af. Daarom wil ik ook niet zulk werk meer. Als het stress gerelateerd is, dan wil ik er niet aan meedoen. Dan pas ik. We gaan het wel zien. Morgen ga ik alles eens goed bekijken en in elk geval een goeie standaard sollicitatiebrief schrijven. Ik weet nog niet wat ik doe als dat het enige is waar ik werk in kan vinden. Ik denk niet dat zoiets goed zal gaan. Is het trouwens nog wel ‘brief’ of  is het alleen nog maar via de mail? Tegenwoordig gaat er, buiten pakketjes en bestellingen van dien aard, nog maar weinig via de post. Ik vind het wel iets hebben, hoe ouder je wordt, als je dan terugblikt, dat er dan zo ontzettend veel is veranderd. Echt bizar en hoe verder we komen, hoe harder het lijkt te gaan.

Al die technologie die er eigenlijk voor zorgt dat alle technologie nog harder kan gaan. Ik kan me er al eigenlijk niet eens een voorstelling van maken hoe het er dan over, pak hem beet, 50 jaar zal zijn! Ik zal wel graag even een blik willen werpen in die nabije toekomst. Gewoon even kijken, even rondlopen als een stiekeme tijdreiziger. Proberen je gezicht in de plooi te houden als je iets ziet wat je gewoon niet kunt geloven dat het bestaat. Als je denkt dat ik dan teveel fantasie heb, want zoveel zal er toch niet veranderen, ga dan zelf maar even een klein stukje terug. Of zet in je fantasie, je oma van 50 jaar geleden eens eventjes een dagje bij je.

Ik dacht daar altijd over na omdat ik een overgroot oma heb gehad die bijna 106 is geworden. Dat scheelde maar een paar dagen geloof ik. En daar zat ik dan als kind wel een over te praten met haar. Dat vond ik zo geweldig. Toen zij klein kind was, had de mens nog nooit gevlogen. Dat heeft ze allemaal zien ontwikkelen. Ook hadden ze geen televisies en toen zij overleed, Kim was toen een jaar of vier denk ik, hadden ze al kleurentelevisies met afstandsbediening. Dat moet dan toch heel wat lijken. En zij was erin meegegroeid. Dan gaat het eigenlijk een soort van ongemerkt. Alleen als je haar had omhoog had gestraald in haar jeugd en een blik had laten werpen in de toekomst, dan had ze zich echt wel rot geschrokken en niet kunnen geloven dat al die dingen konden bestaan.

In de boeken van Rulof staan ook veel voorspellingen. Ergens staat er, en ik weet echt niet meer in welk boek, dat ze een communicatiemiddel hadden, dat eruit ziet als een lapje stof. Het zit opgevouwen in de zak van een Meester in het licht. Beeld en geluid en de verbinding werken vlekkeloos. Dan kan je het weer opvouwen en in je zak stoppen. Daar moest ik een paar jaar geleden om glimlachen. Nee, zover zijn we nog niet. Nee logisch ook, alle uitvinden komen van boven, want daar worden we door geholpen. Ik dacht nog dat zoiets nog wel even zou duren. Zie ik van de week alleen bij iemand een filmpje voorbij komen van de eerste opvouwbare tablet. Zodra je hem opgevouwen hebt, kan je hem gebruiken als gsm. Ik moest dus direct denken aan dat kleine lapje stof van uit de boeken! Dat was geen echt normale stof natuurlijk, waar je kleding van maakt. Het werd ook nog een beetje uitgelegd, ik weet alleen niet meer waar het nou stond. Anders zou ik dat hele verhaal wel verteld hebben. Ik kom het nog wel een keertje tegen, of ik krijg een tip van een andere Rulofiaan. Wil je zelf die opvouwbare tablet even zien op Facebook? Klik dan hier .

Vandaag heb ik me alleen bezig gehouden met schilderen. Rechtstreeks uit de douche aan mijn bureau gaan zitten. Ik heb heerlijk zitten fröbelen en weer wat van mijn eigen huisstijl dingen gemaakt, die ook hier bij mij zullen blijven. Op de foto zie je dingen waar ik gisteren mee bezig was geweest. Als het strak mooier weer wordt weer, dan moet ik ook nog het kattenhuisje een lik verf geven. Er zat een stokje los van het hekje dat er omheen zit aan de bovenkant. Ik wist gelijk wat ik met dat stokje wilde doen. Het naambordje van broer en schoonzus in eerste vorm. Dat is ondertussen ook weer gelakt en afgewerkt verder. En wat vinden jullie van mijn saaie bruine schoenen? Leuk geworden toch? Ze lopen zo lekker en zijn nu weer redelijk in de mode.

Misschien vind ik nog wel meer ouwe schoenen. Wat ik met al die hoge hakken moet, waar ik niet meer op kan lopen sinds de operatie, weet ik echt niet. Ik krijg het niet over mijn hart om ze weg te gooien. Ik hou van ze en zij van mij. Alleen werden we wreed gescheiden door lichamelijke defecten. Sinds de operatie kon ik er niet meer op lopen. Rechts wel maar links, dat ging niet meer. En op dat ene been, vooral met daar een schoen aan vast, met een vijftien centimeter hoge hak, kan je niet lopen. Maar ik denk er nog even over na. Er zijn er nog een heel stel zowat splinternieuw van ook. Wist ik veel dat ik er niet meer op zou kunnen lopen. Helaas, ik zie het er ook niet beter op worden. Ik word alleen maar ouder en niet jonger. Lullig hoor, zulke dingen. Ik kan er gewoon nog geen afstand van doen, in de hoop dat het nog een keertje beter zal gaan. Voor als ik straks weer helemaal genezen ben en de kilo’s eraf zijn. Dan ga ik het nog eens een keertje proberen en lukt het dan nog niet, dan gaan ze weg.

Vandaag is het alweer de derde februari en ik doe het al drie dagen verkeerd. Ik plaats namelijk alles in februari steeds. Over vandaag valt ook genoeg te vertellen maar dat komt morgen dan wel weer. Voor nu heb ik het even gehad met typen en het internet. Het is alweer tijd voor eten voor de cits en ik ga er lekker vroeg in vanavond. Ik ben bek af. Maar ik heb goed werk verricht, als was het dan ook maar denkwerk! Maar goed, dat is op de één of andere manier nog veel vermoeiender geweest dan het bewerken van een stuk land, volgens mij. Ik heb eigenlijk niets gedaan maar toch heel veel. Ik heb diep en goed moeten denken en toch, dat is best lekker. Vooral als je er dan nog uitkomt ook. Heerlijk!