4. feb, 2019

Twee jaar en 251 dagen zonder Sunshine

Gisteren had ik mijn blog al klaar en had ik geen zin meer om er iets aan te veranderen. Niet dat ik gelogen heb of zo, ik heb wel degelijk zitten fröbelen en schilderen. Alleen was dat maar heel eventjes. Moet ik gisteren nog met mijn grote bakkes zeggen, dat ik niets meer met stress te maken wil hebben. Nou, ze gingen me gelijk even uittesten. Nu is stress ook wel wat je er zelf van maakt natuurlijk. Mij krijg je al niet snel gek hoor, maar toch, soms komen ze er toch wel in de buurt. Wat was er nou aan de hand? Eigenlijk niets bijzonders maar mensen maken dingen graag groter dan ze zijn.

Ik heb hier al eens eerder verteld, die Rulof boeken, die zijn niet voor iedereen te lezen. Dat is niet rot bedoeld, het is gewoon zo. Aangezien we allemaal groeien, komt het ooit zover dat iedereen ze kan lezen. Gisteren had ik het nog over de voorspellingen die erin staan. Op zich zijn ze flink pittig, ook al ben je er honderd keer aan toe. En er wordt nogal eens iets verkeerd begrepen of verkeerd geïnterpreteerd. Ik ga er hier nu niet te diep op in, dat is nogal lastig uit te leggen met alle details uit boeken waar dan de meeste mensen niets van weten, die hier lezen en dan ben je al heel snel de draad kwijt. Maar ik let daarop, als iemand iets zegt dat niet klopt, dan corrigeer ik dat, zodat diegene er niet door in de war raakt. Door het zo verkeerd te zien en nog te zeggen ook, sleur je dan een hoop mensen mee in je eigen val. Die gaan dan dezelfde fout maken.

Dus ja, dan trek ik mijn bakkes open. Dingen zijn zoals ze zijn. En dan krijg je van die ego’s die ontploffen en boos worden en dan heb je de poppen aan het dansen. Tja, en daar ben je dan opeens gewoon de rest van de dag mee bezig. Niet alleen met je standpunt te verdedigen maar er komen meer en meer mensen bij en dan zit er maar één ding op, je moet ze proberen te laten zien, waar ze fout zijn gaan denken. Dan moet je net die kneep zien te vinden, zodat je die kan laten zien. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan maar met een beetje hulp van PeeT, heb ik het voor elkaar gekregen. Dan moet je die uitleg een keer of twintig herhalen, tot bij iedereen een beetje het kwartje valt. En dan is de dag zo voorbij hoor.

Ik ben heel makkelijk in het toegeven als ik het fout heb. Ja, dan heb ik het fout, nou en? Gaat er dan iemand dood of wordt er dan iemand gemarteld? Nee? Nou, wat kan mij dat dan bommen! Zat ik er even naast zeg, blij dat ik nu weet hoe het dan wel zit. Maar blijkbaar is dit niet voor iedereen zo makkelijk. Dat komt door te grote ego’s en eigenwijsheid en nog meer dingen die zoiets bijna onmogelijk maken. Toch, het is zo erg toch niet? Je bent maar een mens hoor en mensen maken nou eenmaal fouten. Ik maak er ook genoeg. Juist fijn als iemand me daar op wijst, zo kan ik het voortaan goed doen of het op de goede manier begrijpen of zien. Dat is toch alleen maar fijn? Niet voor iedereen dus. Daar kwam ik wel achter gisteren.

Ik was er gewoon doodmoe van! Ook omdat ik het maar niet begreep dat ze het zo ontzettend verkeerd konden interpreteren omdat het er gewoon super duidelijk en letterlijk in stond. Ik kreeg hulp van PeeT, die voor mij dingen in de boeken erbij zocht. Uiteindelijk had ik zo’n EUREKA momentje, ik had het gevonden hoor, waar ze de mist in gingen met hun denken. Alleen, nu moest ik dat gaan uitleggen en dat is zo eenvoudig nog niet. Zeker niet in die lastige materie die in de boeken staat en zeker niet als het zo’n subtiel iets is, dat je nog snapt ook dat ze ernaast zaten. Maar toch, ga het maar uitleggen. Daar ben ik ook weer druk mee bezig geweest en vaak genoeg weer gedacht, nee, zo maak je het weer te moeilijk en zo weer te onduidelijk. Uiteindelijk hield ik er een flinke en hopelijk duidelijke uitleg aan over en die heb ik geplaatst.

Ik ben op de bank een beetje tot rust gekomen maar het was alsof ik een marathon had gelopen. Bovendien stond het ook op andere pagina’s nog. Oh ja, dat moet ik morgen dan even rechtzetten. Tot mijn grote verdriet, begon het daardoor opnieuw omdat diegene die het totaal verkeerd zag, het van mij niet wil aannemen. Ik ben het blonTje, dat jaren jonger is en bovendien nog maar heel kort die boeken leest. Ja, helaas, maar ik begrijp ze net even op een ander niveau en ik wil ook alleen maar helpen wat hij ziet als pesten. Ik heb het nu maar losgelaten, hij moet het zelf maar weten. Als hij straks eindelijk boven aan de berg is, waar hij zijn drinken moet halen, komt hij erachter dat hij zijn beker is vergeten beneden in het dal… Zo zie ik het en ik vind dat nog rot voor hem ook. Eigen schuld, droge bek, denk ik nu maar.

Ik ben nu dus weer een dag kwijt. Maar ook omdat ik zoiets niet opgeef. Ik kan mijn ongelijk makkelijk toegeven, mijn hoofd buigen voor een ander, ook al zou ik die niet aardig vinden. Maar als ik 100% zeker weet dat ik het bij het juiste eind heb, dan ben ik net een hongerige hond met een bot. Dan geef ik die niet af en ik geef nooit op. De inhoud van deze boeken is te belangrijk om verkeerd te worden doorgegeven. Daar bemoei ik me dan gewoon mee. Dat verdedig ik omdat dat belangrijk is. En ik ben een geduchte tegenstander, neem het maar van me aan. Ik ben nooit zo’n strijder hoor, wil jij mijn snoepjes afpakken, ik geef je nog een extra handje ook. Maar dit, dit is iets anders. Dat gaat om iets dat veel groter is dan ikzelf.

Dan heb ik ook nog eens een piep in huis. Ik ben daar, tussen de andere dingen door, de hele dag naar op zoek geweest. Ik barst van de rookmelders, dankzij de woningstichting. Ik heb het flauwe vermoeden dat er daarvan eentje elke paar minuten een PIEP geeft. Ik heb dus de hele dag naar die PIEP lopen zoeken. Ik zocht met echt de PIEP. Ook wel grappig dat je als ouwe vrijster dan naar een PIEP loopt te zoeken in je eigen huist. Maar t zal me een PIEP zijn, ik kan daar niet tegen. Vooral niet in de geagiteerde staat waarin ik nu al de 2e dag verkeer. Ik hou het gewoon niet vol om een aantal minuten onder een brandmelder te gaan staan. Hopend de goede te pakken te hebben, tot ik hem ergens anders hoor piepen…

Elke keer als ik nu de PIEP hoor, vind ik hem irritanter dan de vorige keer. Ik ben er nog niet uit hoe ik dit op ga lossen. Daar ga ik vanavond eens over denken. Daar ben ik dan wel achter gekomen, de afgelopen twee dagen, in denken ben ik een kei! Dat komt goed uit want ik denk ook graag. Het liefst heel diep en intensief en dat ik dan ook nog eens tot een dieper begrip kom over de dingen waar ik over na aan het denken ben. Maar voor nu? Voor nu denk ik maar dat ik er een eind aan ga breien. Dat is wel denken maar niet diep, dat bewaar ik tot na de PIEP. Laat ik maar niks inspreken, na de PIEP. Het is een kort PIEPje. Ik hoop niet dat er straks opeens een brandalarm afgaat, omdat de batterij op is. Als ik denk huiskamer en ik probeer er op te letten, lijkt het toch weer uit de gang te komen. Maar daarna, lijkt het weer precies andersom. Ach ja, ik heb weer wat te denken vanavond. Jippiep.