5. feb, 2019

Twee jaar en 252 dagen zonder Sunshine

Gisteren, toen ik eenmaal op de bank was gaan zitten, leek die nare piep toch weer eigenlijk van de gang af te komen! Nou ja, ik was er eigenlijk toch al van overtuigd dat het in de huiskamer zit. Nu leek ik er weer totaal naast te zitten. Aurora, die diep op mijn schoot lag te slapen, was het niet want ze snurkte nu niet. Oh echt hoor, dit is niet leuk meer. Karina vertelde me gisteren, dat toen ze bij me logeerde, ze zoiets ook boven had gehoord. Dat had ze me nog willen zeggen maar was dat vergeten. Maar nee, dat is het niet.

Dat van boven, dat kan ik niet vinden en hoor ik ook niet meer. Ik weet precies wat ze bedoelt, maar ik denk dat dit bij de buren is ergens. Want ik heb boven niets wat het kan zijn. Ja, oké, er hangen nu ook brandmelders maar die hingen er nog niet toen die piep daar begon. Ik heb mijn irritatielevel daarvan verwijderd uit mijn systeem want anders word je gek van zoiets. Ik dacht in het begin zelfs, dat het Aurora was die boven lag te snurken. Die kon ook zo klinken. Tot ze een keertje op de gang liep en ik het boven hoorde piepen.

Zit ik nu wel nog steeds met de piep van beneden. Een aantal weken geleden, of maanden al want het was in of vlak voor de zomer, kreeg ik van de woningstichting opeens overal rookmelders geplaatst. In de keuken, de huiskamer, zijkamer, badkamer en ook boven op de gang. Hier beneden op de gang, hangt er al veel langer eentje. Die kreeg ik van de brandweer gratis geplaatst, bij een actie. Nu hangt die er al zo lang, dat ik niet meer weet van wanneer die was. Ja, na 2013 maar eh, geen idee wanneer. Die zal het dan wel zijn want zo’n ding kan heel lang doen met een batterij. De overal hangen, kunnen het gewoon nog niet zijn. Lijkt mij.

Vandaag dus het laddertje gepakt en naar die grote brandmelder geklommen. Eerst heb ik mezelf én mijn trommelvliezen een ongeluk laten schrikken want er zit een testknop op. Ja, die werkt. Wat een rotherrie zeg! Gelukkig duurt zo’n test niet zo heel lang. Maar ondertussen doen je oortjes toch wel zeer van binnen. Even later deden mijn vingertjes zeer van buiten. Ik krijg dat puntje puntje puntje ding gewoon niet los. Gek genoeg heb ik ook dat gepiep al een tijdje niet meer gehoord nu ik zit te typen. Oh zou dat gewoon zijn omdat ik ingespannen bezig ben? Hm. Weer iets om over na te denken. Nou ja, als dat klopt, lekker toch? Het was al zo voor die test hoor, dus nee, dat kan het niet zijn. Volgende keer als er een broer of schoonzoon op bezoek is, moet ik niet vergeten te vragen of ze eens willen kijken hoe dat ding los gaat.

Mocht hij voordat het zover is echt hard gaan piepen, dan ligt er vlakbij de hamer. Ik ram dat ding zo van de muur hoor, als het op de normale manier niet lukt. Jammer dan. Ik heb echt van alles geprobeerd. Draaien, trekken, schuiven. Het moet kunnen want de batterij moet vervangen kunnen worden maar ik kan het gewoon niet goed zien en alles wat ik probeer mislukt. Ga het maar uitleggen, ik voel me dan weer zo heerlijk blonT. Hoe doe ik dat toch? Ik ben in veel dingen zo slim, dan moet ik zo’n ding toch gewoon open kunnen krijgen? Het is net weer zo’n trucje of zo. Indrukken en dan draaien, zoals bij een bleekwaterfles, heb ik ook geprobeerd trouwens. Ook niets. Ik heb het opgegeven. Hopelijk hoor ik gewoon geen piep meer. Lijkt me het beste!

Ik heb gisteravond weer heerlijk kunnen lachen om één van de cits. Moonlight in dit geval. Als het zo tegen snoepie-tijd loopt, dan worden ze allemaal een klein beetje opgewonden. Soms ga ik dan alvast overal het licht uit doen, nog wat te drinken pakken. Mijn tandenborstel van tandpasta voorzien alvast. Dat doe ik toch tijdens het tv kijken en dan neem ik die vast mee. Ondertussen heb ik op mijn wandeling door het huis, een kudde katten achter me aan. Ze rennen en vliegen achter me aan of voor me uit. Als ze botsen met elkaar is het ruzie, vooral bij Aurora, die houdt daar niet van maar ze rent wel graag mee. En toen ik richting badkamer ging, vloog Moonlight voor me uit. Hij springt dan altijd in de wasbak. Dat deed hij dit keer ook en hij sprong er ook direct weer af. Nog voor ik aan het koord voor het licht had kunnen trekken, vloog hij de rieten wasmand in. Alleen, die stond open. Normaal is die dicht en ja, dan kan je erop. Moonlight knalde dus de wasmand in en als de kers op de taart, viel de deksel er met een klap op.

Ik heb me rot gelachen natuurlijk. Ik snap nog steeds niet hoe maar hij sprong er ook net zo hard weer uit. Allemaal voordat het licht nog maar aanging. Mopperend rende hij vast naar de kamer. Hij zou daar wel op me wachten, leek hij te mekkeren onderweg. Ik moest het maar bekijken verder. Ik kon het bijna zo letterlijk vertalen. Oh wat moest ik lachen zeg. De anderen hadden niet eens enig idee van wat er net gebeurd was. Zo snel ging het allemaal. Maar voor mij was het hilarisch. Grijnzend pakte ik de tandenborstel en smeerde daar een dotje tandpasta op. Ik was er wel klaar voor.

Dacht ik toch. Heel toevallig had ik die middag nog eens een blik op mijn benen geworpen. Goh, dat valt nu goed mee zeg. Er is haast geen krabbel meer te zien. Toen ik de jongste twee pas had, zat ik zo onder, dat mijn moeder vond dat mijn benen gewoon mismaakt waren. Goh, ik begrijp opeens van wie Kim dat Drama Queen gedrag heeft. Ze had een klein beetje gelijk. Mijn benen zaten toen onder de bloederige rode krassen van onder tot boven. En dat is vaak nog zo omdat er eentje is, en ik zal geen namen noemen om Rainbow te beschermen, die over enthousiast wordt van bepaalde snoepjes, als het daar tijd voor is.

En alles waar té voor staat, dat is niet goed behalve tevredenheid. Ik had het even af moeten kloppen toen ik mijn redelijk gave, al zij het met lichte littekens bedekte, benen stond te bekijken. Want toen de wekker ging sprong Rainbow weer met van die achterlijke sprongen om me heen en verwondde me zo weer behoorlijk aan beide benen. Rechts iets erger dan links. Ik werd een beetje boos op hem maar daar had ik dan ook weer gelijk spijt van. Hij kan er niets aan doen want zelfs als ik hem streng toespreek, is hij alleen maar bezig met de snoepjes.

Hij kan dat niet helpen gewoon. Hij probeert dan rustig te doen, door mijn boze stem, maar dat lukt maar half. En dan vind ik dat weer erg, dat ik boos word. Kijk nou toch, wat een droppie het is. En dan heb ik echt diep spijt van mijn strenge woorden. Dat slaat niet eens ergens op. Ik bied dan oprecht mijn excuses aan, dat heeft hij dan ook echt verdiend. Weet hij veel dat hij pijnlijke krassen maakt bij mij. Hij is gewoon blij! Daar zet ik dan even een flinke domper op. Nee dat hoort niet. Dan kan het een dier zijn, hij heeft ook recht op respect. En door dat uit te spreken, geef ik hem dat. Kan iemand anders krankzinnig vinden, zal mij mijn PIEP roesten. Nee, nog niet gehoord ook. Apart dit.

Net ook weer, hij zit te kauwen op een glittervlindertje in de orchidee. De ontluikende orchideetjes zijn al eerder vakkundig gesloopt. Ik hoor dat ik kijk om. Met die boze bui nog in mijn hoofd zeg ik lief en rustig; ‘Rainbow, wat zit je daar te doen?’ Hij kijkt met grote ogen om. Hij kijkt me heel even aan en kijkt dan schuin omhoog. Zo blijft hij de hele tijd zitten. Alsof er niets aan de hand is behalve dat hij naar boven staart. Ik zeg zijn naam vragend en hij kijkt voor de afwisseling naar beneden na mij een blik te hebben toegeworpen. Ik grijns.

Ik spreek hem nog even toe over dat hij toch geen plastic mag kauwen, er ontbreekt een stukje vlinder namelijk. Dat hij zo weer last krijgt van zijn buikje en als hij toch iets raars wil eten, dat hij dan maar eens aan de brokjes moet. Ondertussen heeft hij geen vin verroerd maar zit weer schuin omhoog te kijken. Ik schater het uit. Heerlijk is hij! Ik heb hem maar even gekiekt. En toen klonk er opeens tot twee keer toe een hele lange piep en vind ik het nog niet. Nee, die leek zelfs van buiten te komen?! De eenzame, af en toe piep is weer begonnen… Zucht…