7. feb, 2019

Twee jaar en 254 dagen zonder Sunshine

Zo, vandaag weer eens op LinkedIn gekeken. Had ik twee berichten van recruiters die geïnteresseerd waren. Die heb ik een berichtje terug gestuurd. Dat telt voor mij als twee sollicitaties. Kreeg ik later nog een mail, nog een aanbieding, ook teruggemaild. Binnenkort moet ik de UWV benaderen, voor een WW uitkering maar het liefst zou ik dat natuurlijk niet nodig hebben. Het liefst heb ik per 1 maart een nieuwe baan. Zou dat even leuk zijn! Maar goed, we gaan het zien. Ik heb gereageerd, je weet het maar nooit. Eentje ging om de functie van expediteur en wat die precies doen, daar heb ik geen ervaring mee. Maar ervaring kán je opdoen door te doen. Dat is de enige manier. Ach, het komt wel goed en er komt vast iets op mijn pad dat exact bij mij past. Dat komt gewoon helemaal vanzelf, let maar op.

Ik heb, toen ik de printer kocht, een abonnement genomen op de HP easy ink. Heel interessant want iedereen weet, dat die inkt cartridges duurder zijn dan een nieuwe printer. Belachelijk hoor, maar helaas waar. Bij easy in kan je zelfs gratis tien printjes per maand maken maar betaal je drie euro per maand, dan mag je 50 printjes daarvan maken. Je printer stuurt ze bij HP zelf een berichtje als er een cartridge leeg gaat zijn binnenkort en dan sturen ze je die vast op. Maak je minder dan die 50 printjes, dan neem je ze mee naar de volgende maand. Stel je hebt er 30 over, dan mag je de maand erna tot 80 printjes maken, zonder extra te betalen. Heb je opeens een piek dat je veel moet printen, dan kan je voor heel weinig geld, extra printjes maken. Ze mailen je dan ook nog een waarschuwen dat je bijna bij je limiet zit en ook als je er overheen gaat.

Ik vind het ideaal en erg bijzonder want het kopen van een nieuwe cartridge vond ik altijd een nekkenbreker. Dan stond mijn printer maandenlang ongebruikt tot ik echt iets moest printen en als je dan niet genoeg geld had om die cartridge te kopen, dan werd er nog niets geprint. Nu merk je het bijna niet eens. Ik print niet zo gek veel, soms is het wel handig en daarom had ik ook veel printjes over. Maar, daar kwam ik nu achter, je kan maar tot 50 printjes meenemen. De rest gaat verloren. Aha, zo verdienen ze er toch aan natuurlijk! Ik begreep het al niet, hoe geniaal ik het verder al vond. Over zulke dingen denk ik na want dan ben ik gewoon nieuwsgierig. Zo dus, nu weet ik het. Dus ik moet wel in elk geval iets gaan printen want ik heb er nu 100 maar dat hadden er 130 moeten zijn. Die 30 zijn foetsie weg. Ik begrijp ze, ik begrijp het concept en ik vind het nog steeds ideaal. Zelfs voor het jaarbedrag, 12 x 3 = 36, had ik nog niet eens één nieuwe cartridge en je hebt voor zwart en kleur twee verschillende nodig. Ongeacht mijn 30 weggegooide printjes, ben ik nog steeds blij met deze deal.

Dat ik een fervent student ben van de Rulof boeken, dat is nu wel ongeveer bekend. Omdat Jozef Rulof een transmedium was, kon een Meester van het licht, zijn lichaam overnemen en zo werden de boeken geschreven. Eén van de boeken, Maskers en Mensen, is niet door één van de Meesters van Jozef geschreven maar door de toen nog niet zo heel lang overgegane Frederik van Eeden. Het is een machtig boekwerk en ontzettend moeilijk te doorgronden. In elk geval, zeker niet het eerste boek dat je moet lezen want dan lees je nooit meer. Toen ik eraan toe was, de eerdere boeken had gelezen, er zit een bepaalde volgorde in, waardoor je die diepte kan begrijpen, wat Maskers en Mensen inhoudt, ben ik het gaan lezen. Het is zo totaal anders geschreven dan al de andere boeken. Je merkt dus al direct, dat dit een andere schrijver is. En toen ik wist dat het Frederik van Eeden was, die dit na zijn dood had doorgegeven via Jozef, ben ik me wat in die man gaan verdiepen.

De meeste mensen zullen hem kennen als de schrijver van “van de koele meren des doods”. Daar is een film van gemaakt met Renée Soutendijk. Maar het is een vrij bekend schrijver die tijdens zijn leven enorm op zoek was naar hoe het allemaal in elkaar zat. Hij was zo gelukkig deze roman te mogen doorgeven, die een kosmische diepte heeft en een verdieping in wat je ervan kunt begrijpen. Maar hij heeft nog veel meer boeken geschreven en nog veel meer bijzondere dingen gedaan, maar dan tijdens zijn leven. Als je hem zo een beetje gaat onderzoeken, dan heb je al snel door dat het een bijzonder mens is. Hij was dichter, schrijver, psychiater, arts, parapsychologisch onderzoeker en een fervent denker plus nog veel meer. Ik weet zeker dat ik het enorm met hem had kunnen vinden, door onze gelijk interesses. Hij heeft het sterfbed van zijn zoon beschreven, zoals alleen hij dat kan. Zijn zoon stierf op 21 februari 1913 op 24 jarige leeftijd. Ik zal het stuk hier plaatsen.

Paul lag zoo als een stervende ligt, met half geslooten oogen en oopen mond met neergezakte onderkaak. Maar toen hij dat gezegd had: "nu moest het koomen" en ik hem ried te gaan slapen, toen deed hij juist als een die gaat ontwaken. Hij hief het hoofd wat op, sloot den mond en vouwde langsaam, met de uiterste zorg, in een laatste inspanning, de lange uitgeteerde handen in elkaar. Toen knikte hij eenige malen, blijde toestemmend. Hij hoorde iets, dat niet voor ons hoorbaar was, en het was een heuchelijk bericht hij knikte blij. En toen deed hij de oogen wijd, wijd oopen, en zijn lippen preevelden een gebed. Toen zag hij iets, iets onbeschrijfelijk schoons en heerlijks. Dat was onloochenbaar te zien aan zijn verheerlijkte, extatische gelaats-uitdrukking, aan zijn wonderbaar verrukten blik. En zoo bleef hij. Doodstil. De ademhaling hield op, als hield hij den adem in. Ik wachtte op een convulsie, de doodsnik. Nooit had ik iemand zonder convulsie zien sterven, zonder geluid, zonder kramp. Maar Paul bleef doodstil, de mond geslooten, de handen gevouwen, de wijd oopen oogen stralend van geluk. En zoo bleef hij, zoo liet hij zijn lijf bij ons achter. De oogen lieten zich niet sluiten, de uitdrukking van verheerlijking bleef, zoolang wij hem gezien hebben. De glans uit de oogen stierf eerst langsaam weg, zooals het licht na zonsondergang. "Wij konden niet droevig zijn en rouw bedrijven. Wij hadden het allen gezien, hoe zijn wensch vervuld was en "de goeie God hem tot zich genoomen" had. De termen zijn van geen belang, wij hadden het feit gezien. Wij hadden gezien hoe hij uit het lichaam was verlost, intact en gaaf van ziel, als de teere vlinder, uit de dorre cocon. Hij was niet bewusteloos geweest, hij was in vol besef overgegleeden uit deeze ruimtelijke zinnewereld in een nieuw en heerlijk bestaan, waarin hij ook hoorde en zag, schoonheden voor ons verborgen. Wij hadden gezien dat hij niet insliep, maar ontwaakte. Wij konden niet droevig zijn, er was een plechtige vreede in ons hart, de glans van zijn verheerlijking was op ons teruggestraald". (in oud geschrift) (uit: "Paul's Ontwaken").

Met dank aan Guido Vermeire die het stuk plaatste op Facebook. Ik las het met tranen in mijn ogen. Als ik straks sterf, dan zou ik ook zo willen gaan! Want zo laat je je geliefden zien en zeker weten dat er boven nog veel meer is. Het taalgebruik vind ik prachtig! Kijk, dát is een echte schrijver, eentje die zorgt voor echte literatuur. Daar kan ik niet bij in de schaduw staan hoor. Daar valt mijn schrijven, of dat nou blog of boek is, totaal bij in het niet. Kon ik het maar zo. Hoe prachtig omschrijft hij hier iets, zodat wij het voor ons konden zien, precies zoals het voor hem was. Schitterend gewoon. Hoe knap ook dat je dit als vader zo kan. Hoe mooi dat iemand zo mag sterven, zo zou iedereen toch wel willen gaan? Vooral dan ook om hoe je de anderen dan achter laat. Die moeten dan wel blij voor je zijn.

Of ik zo mag gaan durf ik niet te zeggen maar wel hopen. Want de rest, dat weet ik zelf al heel zeker. Ik geloof dat niet, ik weet dat. Dat zit van binnen en dat kan je voelen. Ik heb daar geen angst voor en zonder suïcidaal te zijn, zie ik er naar uit. Maar als je het zo kan laten zien, dat het echt heel mooi is daar en dat je graag gaat, dan bespaar je diegenen die je achterlaat veel verdriet. Niet dat ze helemaal geen verdriet zullen hebben maar dan is het fijn, als dat verdriet even oplaait, om aan dat mooie afscheid terug te denken en het even te laten verzachten. Ik ben al blij dat hij het zo heeft opgeschreven en dat wilde ik echt even delen. Ik vond het een te mooi stuk literatuur, om dat niet te doen.