8. feb, 2019

Twee jaar en 255 dagen zonder Sunshine

Van de week heb ik zo gelachen. Iemand had van mij en nog iemand een foto ‘geshopt’ waarbij we op een motor zaten. Toen ik die voorbij zag komen, lag ik in een deuk! Door de flinke discussie die er was geweest, was dit wel een hele goeie manier om de lucht te klaren. Ik zal hem er hier bijdoen, dan kan de rest ook meelachen. Ik vond het in elk geval een enorm geslaagde poging om de lachspieren aan het werk te krijgen. Vooral de blik op mijn hoofd past voor geen meter bij het plaatje maar dat maakt het nou juist zo leuk. Daar moest ik nog het hardst om lachen eigenlijk. Het is dan ook geen gezicht!

Gisteravond zat ik op de bank iets te doen, met de tv aan voor het achtergrond geluid. Ik hoorde opeens een liedje waardoor ik zo’n 54 jaar terug werd gesmeten, het verleden in. Dave Berry met ‘This strange effect’ was de boosdoener. Of nou ja, boosdoener. Het was wel leuk juist! Oh wat was deze toen driejarige verliefd! Op de muziek zelf, op die stem en later, toen ik het singletje had en een foto erbij had, ook op de zanger. Ik had de liefste opa van de wereld en die verwende me mateloos. Of mijn moeder het nou wel of niet goed vond. Ik had voor mijn verjaardag een platenspeler gehad. Zo eentje die je nu alleen bij antiekzaken kunt kopen. Ik ben natuurlijk al stokoud als je naar de technologie van tegenwoordig kijkt.

Met zo’n deksel die, als je hem eraf klikte, de box was waar het geluid uitkwam. De arm met naald om de single of LP af te spelen. Zo’n naald moest regelmatig vervangen worden want dan was de scherpte eraf en klonk de muziek niet goed meer. En je kon switchen tussen 33 en 45 toeren. Het grappige was dan ook altijd, als je een singletje, volgens mij moesten die op 45 toeren, opzette op 33 toeren, dan waren de toeren te laag. Let wel, ik weet het niet zeker meer want dat kan net zo goed andersom zijn geweest hoor. Of een LP op 45 toeren, dan leek het alsof ze veel te snel en met cartoon stemmetjes van the Chipmunks aan het zingen waren. Dat deed je dus wel eens alleen al voor de lol. Of het stond per ongeluk nog verkeerd en dan lag je direct in een deuk.

Wij hadden zelf geen televisie, mijn moeder en ik, alleen radio. Pas later kregen mijn oma en opa televisie en dan ging ik bij hen kijken. Ze woonden in het huis onder waar mijn moeder en ik woonden. Ik werd schoon gewassen in de grote zinken teil die gevuld was met ketels kokend water gemengd met wat koud. Daarna ging ik, nog nagloeiend en dampend, de trap af, met mijn pyjamaatje al aan, om bij oma naar Bruintje de Beer of naar de Fabeltjeskrant te kijken. Oh wat vond ik dat geweldig. Maar muziek luisterde ik op de radio en er waren een paar liedjes die ik helemaal geweldig vond. Ik wist alleen niet wie dat zongen of hoe die liedjes heetten. Ik was dan ook nog maar drie. Ik werd helemaal overenthousiast als ze op de radio kwamen en zong ze van voor tot achter helemaal mee. Of ik wist wat ik zong, dat weet ik niet meer. Opa ging dus met mij naar de platenwinkel, om de door mij zo geliefde liedjes op vinyl te gaan kopen. Zulke dingen deed mijn opa gewoon.

Maar ja, daar stonden we dan midden in de platenzaak en wie of wat moet je dan hebben? Ik wist geen namen en opa was daar al helemaal niet in thuis. Opa was gek op Anneke Grönloh, met brandend zand, waar mijn oma dan weer jaloers werd. Ik weet gewoon alles nog, hoe die winkel eruit zag. Je moest een trapje af, een soort souterrainwinkel op de Schiedamseweg waar de winkel zat. Daar zag je dan een grote, witte, lange toonbank en daar stonden van die koptelefoons in de houder. Daar kon je dan, zonder anderen te storen, Lp’s beluisteren. Opa tilde me daar helemaal op en ik begon de liedjes te zingen waar ik zo gek op was. Toen wisten ze precies wat ik wilde en glunderend van de trots en plezier liep ik later de winkel uit. Het kleine plastic tasje met de singles in mijn hand, mee bungelend op mijn gehuppel.

Ik kwam thuis met de single van Dave Berry die zo’n strange effect on me had, nu nog trouwens. Ik heb iets met dat nummer, zodra ik het hoor vind ik het nog steeds betoverend. En het andere singletje was van The Beatles, Yesterday. Op de andere kant, de zogenaamde B kant, stond geloof ik ‘You make me dizzy miss Lizzy’. Volgens mij heb ik dit eerste begin van mijn platencollectie volledig grijs gedraaid. Bovendien werd ik helemaal verliefd op alle vijf die mannen met hun pony’s. Hilarisch, ook die pick up, zoals we die noemden. Je moest die arm namelijk oppakken en voorzichtig aan het begin van de plaat neerzetten. Door de scherpe naald kreeg je op den duur allemaal krasjes waardoor de muziek van die vreselijke kraakjes er doorheen kreeg. Of een diepere kras waardoor de plaat over bleef springen. Sprong hij verder dan miste je gewoon steeds een stukje. Sprong hij terug, dan moest je er even naartoe om met je vinger het springen tegen te houden en dan ging het weer vrolijk verder. Dat is wel hele andere koek dan YouTube of een USB stick. Ah, de nostalgie van dit alles. Leuke herinneringen, vooral aan mijn zachte, lieve schat van een opa.

Dat was een leuke wandeling door de Herinneringenlaan. Verder heb ik me bezig gehouden met het maken van naambordjes. Voor mijn broer en San, die had ik half af al laten zien. Die zijn op huizenjacht en hopelijk brengt het bordje ze geluk, nu en later. Dan voor mijn eigen kleine ekstertje, Kimberley, en Daan natuurlijk ook. Zo’n zelfde huisje maar dan met bling bling, waar zij zo gek op is. En toen had ik nog één zo’n huisje over. Nou, ik wil ook wel een keer verhuizen hier, voor mezelf dan ook maar zo’n geluksbrenger gemaakt. Wel geheel bij mij en de cits passend. Ik gebruik het woordje cits omdat het voor mij een combinatie is van kids en cats, dus cits. Maar gisteren had ik CITS geschreven, in het wit op de zwarte achtergrond maar bij de I had ik links met zwart het zo gemaakt dat het een A werd maar dat zie je haast niet natuurlijk, op dat zwart. Goh, zo kon het ook nog. Zie je wel, voor mij moest het gewoon ‘cits’ worden. Om meer dan één reden.

Het is een beetje rommelige week geweest met weinig structuur. Dat vind ik niet prettig maar ja, moet ook een keertje kunnen. Dit weekend heb ik wat dingetjes staan waar ik ook nog van af kan wijken maar maandag gaan we weer met het strenge schema aan de slag hoor. Daar voel ik me toch prettiger bij. Bovendien wil ik er vanaf volgende week elke dag een sollicitatie uitgooien. Ik heb een mail terug gehad van een recruiter, die nu graag een gesprek wil maar dat werk is in Amstelveen en dat vind ik een beetje te ver, eerlijk gezegd. Dan moeten ze toch wel een wereldsalaris gaan bieden met direct een contract voor onbepaalde tijd, mocht ik dat er toch nog voor over hebben. Oh en een luxe auto van de zaak, zou ook niet gek zijn. Verder heb ik weinig eisen hoor. Ik moet er zelf bij grijnzen. We gaan het wel zien weer allemaal. Morgen lekker weekend, nog even rustig aan. Maandag weer een nieuwe week, ga ik er uitgerust weer tegenaan!