9. feb, 2019

Twee jaar en 256 dagen zonder Sunshine

De Vertellis vraag voor deze week was; voor welke simpele/kleine dingen in je leven ben je dankbaar. Door dat klein schiet direct mijn dochter in gedachte. Ik grijns en zie haar ‘boosje’ gezicht al voor me als ze dit leest. Maar ik meen het wel. Ik ben heel dankbaar dat ik haar moeder mag zijn in dit leven. Dan zijn de cits natuurlijk ook een onderdeel daarvan maar die had ik vorige week ook al daarom maak ik er voor deze week dan al mijn huisdieren van. Elke harig beestje waar ik voor heb mogen zorgen.

Van mijn allereerste hond, grote Asta, kleine Asta, Terry, Timmy, Charley en Dennis, mijn honden tot de katten van nu en alles ertussenin nog zoals goudvissen en cavia’s en muizen. Dat laatste vond mijn moeder niet zo prettig. Die was daar als de dood voor. Voor mij een uitkomst want als ze me een tik wilde geven, rende ik naar mijn kamer en zette ik een muis op mijn schouder. Dan remde ze af met piepende hielen bijna en stond vanaf de gang op me te schelden. Die mocht ik ook nooit meer daarna, muisjes.

Mijn broer is niet klein maar toch ben ik ook blij met hem en dankbaar dat ik na elf jaar eindelijk geen enigst kind meer was. Voor al die kleine talentjes die ik heb, ben ik ook wel dankbaar. Ik hoef zelden om hulp te vragen want ik kan alles ‘zelluf wel’. Niet altijd gunstig want ik heb hierdoor niet geleerd om het wel te vragen als het echt nodig is. Al begin ik dat een beetje te leren.

Maar als ik naar afgelopen week alleen kijk, dan ben ik blij dat ik de PIEP heb opgelost. Ik stond toevallig in het zijkamertje toen de rookmelder daar die piep gaf. Hè hè, eindelijk, daar zit het onding. Ik kon die wel makkelijk los draaien en ik drukte op de testknop maar er gebeurde niets. Totaal leeg door al dat gepiep, klopt ook niet volgens mij maar goed. Hij ligt nu nog in de zijkamer want ik moet dat ding losschroeven om er een andere batterij in te doen en hij zwijgt nu toch als het graf, dat komt dus nog wel een keer. Ik wil voorlopig even geen PIEP meer horen.

Dan had je van de week die betoging van studenten, leerlingen middelbare school. Die zich druk maken om het klimaat want de politiek beslist wel nu over hun toekomst. Ik kwam er die dag een paar tegen, waarvan je kon zien dat ze waren gaan demonstreren. Ik dacht, ik wil daar wel eens meer van weten. Ik ging naar ze toe en vroeg wat de bedoeling was van hun actie. Eén van de leerlingen antwoordde:

"Ja, en dat is nu juist ONS PROBLEEM vandaag-de-dag: JULLIE generatie maakte zich niet druk om het milieu te sparen voor de toekomstige generaties!" Ze heeft gelijk, onze generatie had dat groene gedoe niet in onze dagen. Toen hadden we melk in flessen, frisdrank in flessen en bier in flessen, die we leeg en omgespoeld terug brachten naar de winkel. De winkel stuurde deze dan terug naar de fabriek en in de fabriek werden deze flessen gesteriliseerd en opnieuw gevuld. Wij deden echt aan recycling. Maar we deden niet aan dat groene gedoe in die tijd! Wij liepen trappen, omdat we niet over roltrappen en liften beschikten in elk gebouw. Wij liepen naar de supermarkt en wij verplaatsten onszelf niet iedere keer in een 200 PK machine, als we 2 blokken verder moesten zijn. De benenwagen was ons vervoermiddel. Maar ze heeft gelijk: wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd!

Baby luiers waren van katoen en gingen na het uitspoelen in de kookwas, omdat wegwerpluiers niet bestonden. We droogden onze kleren aan de lijn en niet in een energieverslindende machine die continu 2000 Watt verbruikt. Dat ruikt nog veel lekkerder ook trouwens, daar kan geen droger tegenop. Wind- en zonne-energie droogden onze kleren, vroeger, in onze dagen. Kinderen droegen de afdankertjes van oudere broers en zussen en kregen geen gloednieuwe kleren. Niets werd er zomaar verspild. Maar de jonge dame heeft gelijk! Wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd.

In die tijd hadden we, misschien dus niet eens allemaal, één tv of radio in huis en al helemaal niet een op elke kamer. De tv had een klein schermpje, ter grootte van een zakdoek en niet een scherm ter grootte van een kamer wand. Als je er geen had, dan keek je bij de buren of vrienden die wel een televisie hadden. Daar moest ik nodig gisteren nog iets over zeggen in mijn blog hier.

In de keuken werden gerechten gemengd en geroerd met de hand, omdat we geen elektrische apparaten hadden die alles voor ons deden. Wanneer we een breekbaar object moesten versturen per post, dan verpakten we dat in een oude krant ter bescherming en niet in piepschuim of plastic bubbeltjes folie. In die tijd gebruikten we geen motor apparaat op benzine als we het gazon maaiden .We gebruikten een maaier die geduwd moest worden en functioneerde op menselijke kracht. Met je volle gewicht moest je daar tegenaan duwen om het voor elkaar te krijgen. Wij sportten door te werken, zodat we niet naar een fitnessclub hoefden te gaan om op ronddraaiende loopbanden te gaan rennen, die ook al weer werken op elektriciteit. Maar ze heeft gelijk. Wij hadden dat groene gedoe toen niet.

Wij dronken uit de kraan wanneer we dorst hadden, in plaats van uit een plastic fles, die na 30 slokken wordt weggegooid. Wij vulden zelf onze pennen met inkt, in plaats van elke keer een nieuwe pen te kopen en de lege met plastic hulzen en al weg te gooien. Wij vervingen de mesjes van een scheermes, in plaats van het hele ding weg te gooien alleen omdat het mesje bot is. Maar, wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd. Nee hoor, daar deden wij niet aan.

Mensen namen de trein of een bus en kinderen liepen of fietsten naar school, weer of geen weer, in plaats van hun moeder als 24-uurs taxi servicedienst te gebruiken. Wij hadden 1 stopcontact per kamer en niet een heel arsenaal aan stekkerdozen en verlengsnoeren om een dozijn apparaten van stroom te voorzien. Wij hadden niet eens zoveel van die elektrische apparaten! Wij speelden buiten en moesten voor het donker thuis zijn. Wij hingen niet hele dagen op de bank met computerspelletjes en social media.

Er waren wel wat dikke kinderen maar niet zoveel als er nu zijn. Vaak hadden die dan ook nog eens een stofwisselingsziekte, niet omdat ze zo verkeerd aten, zoals nu. Nee wij waren aan het rennen en vliegen buiten, wij waren fysiek bezig en dat hield ons gezond. En wij hadden geen geautomatiseerde gadgets nodig om een signaal op te vangen van een satelliet die 2.000 mijl verderop in de ruimte hing, zodat we contact konden leggen met anderen om uit te vinden waar de dichtstbijzijnde pizzatent zich bevindt. Maar is het niet in-en-in triest dat de huidige generatie klaagt over hoe verspillend wij 'oudere mensen' waren, gewoon omdat wij 'dat groene gedoe' niet hadden in onze tijd. Ze hebben het niet eens in de gaten!

We waren ook veel gezonder allemaal. Allergieën die kwamen bijna niet eens voor, daar hadden we eigenlijk nog nooit van gehoord. Ook niet van ADHD of PDD NOS of weet ik veel wat er tegenwoordig allemaal rond zwerft onder de mensen. We stonden dan ook niet elke dag onder de douche. Er bestaat nog zoiets ook als gezonde bacteriën die je nodig hebt. Alles waar té voor staat is niet goed, ja, behalve tevreden inderdaad.  

Later in het nieuws zag je ook nog dat er na de demonstatie een belachelijk lange rij van studenten stond bij de Mac of was het KFC of een ander fastfood concern?  Natuurlijk, daar denken ze ook niet over na. Dat groene gedoe is iets waar ze zelf ook niet bij stilstaan. Het is wel makkelijk om te wijzen naar een ander als je niet eens een keertje naar jezelf hebt gekeken. Want als je ze zou voorstellen, als jullie allemaal massaal je mobieltje opgeven, dan hebben jullie de helft al gewonnen, zouden ze gillend wegvluchten en hun rampzalige toekomst dan maar voor lief nemen. Ja, zo gaat dat gewoon, niet nadenken maar wel wijzen naar anderen.

Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij zeggen dat ik het meeste hier boven niet zelf geschreven heb. Ik kwam het tegen bij iemand die ook niet wist wie het dan wel geschreven had. Ik heb het gepikt en wat dingen erbij gezet omdat ik het zo treffend vind. Mocht er iemand weten wie het dan wel geschreven heeft, dan zet ik dat er met alle liefde bij. Ere wie ere toekomt, ik heb het alleen maar een klein beetje aangevuld. Maar ik voel het wel zo. Laat dat duidelijk zijn.