11. feb, 2019

Twee jaar en 258 dagen zonder Sunshine

Krijg ik vanmorgen opeens een paar berichtjes, zo van ‘goh, geen blog gisteren?’ Ik moet er even diep over nadenken zelfs, volgens mij heb ik toch echt een blog geschreven en geplaatst. Ik ga voor de zekerheid even kijken op mijn site, ja hoor, zie je wel, het staat er daar wel. Maar dat zet niet zichzelf op Facebook natuurlijk en dat heb ik niet gedaan. Als ik nog ietsje verder terugdenk, weet ik ook weer gelijk waarom. Vraag me niet hoe het kan, of hoe dat moet, maar ik had weer een rennende kat over het toetsenbord en opeens ging ‘de stem’ weer alles voorlezen. Dit keer, soort van gelukkig, het documentje, waar ik altijd mijn blogs op schrijf en tussendoor opsla. Hier staan ook aantekeningen op en wat dingetje als reminder en als onderwerpen waar ik het nog eens over wil hebben.

Mijn blog had ik al geknipt en geplakt op de site maar juist vlak daarna gebeurde dat met de rennende kat. En die kerel maar voorlezen. En ik maar zoeken waar ik dat uit kon krijgen. Vorige keer dat me dit gebeurde, vond ik het wel. Maar dit keer, ik vond het gewoon echt nergens terug. Ik had nog wel iets onthouden van vorige keer. Ik wist nu direct naar instellingen te gaan en ik dacht eigenlijk dat ik daarna naar ‘systeem’ moest. Zo gedaan maar ik vond niet wat ik zocht. Het uitzetten van de spraak op de computer. Ik bleef zoeken maar nadat de man het document had uitgelezen, zweeg hij gelukkig en klikte ik het maar snel weg voordat hij het in zijn hoofd zou halen om weer verder te lezen. Echt hoor, het is best hilarisch maar toch, ik zou graag weten hoe ik dat uit moet zetten. Eerst maar even waar dat staat natuurlijk, dat uitzetten zal nog wel lukken.

En kan je nagaan dat je dan zo compleet bent afgeleid, dat je gewoon de pc uitzet zonder je blog te plaatsen. Ja oké, het staat wel op de site maar toch zijn de mensen gewend om via de link op Facebook daar naartoe te gaan. Het handjevol mensen dat meeleest zonder op Facebook te zitten, ja die zijn er ook, hebben gewoon mijn blog gelezen gisteren. Het enige dat ik niet gedaan had, was de link ervan op Facebook zetten. Geef de schuld maar aan die kerel in mijn pc. Hij moet het niet nog eens in zijn hoofd halen hoor, hoe grappig het ook is, eerst moet ik weten waar het staat. Oh, als ik het doe via zoekopdracht, dan vind ik het. Microsoft Frank zou beter zwijgen. Gisteren was ik zo helder niet, meer in ‘lichte paniek’ aan het zoeken. Onthouden dit, ik heb namelijk zo’n vaag vermoeden dat het me nog wel een keer zal gebeuren!

Ik heb de hele dag zitten schilderen. Maar dan heb je ook wat, behalve kramp in je handen. Als ik me erg streng aan mijn dieet hou, dan heb ik dat ook weer blijkbaar. Kramp op de raarste plekken. Nu gelukkig niet door mijn ziekte. Dat scheelt al alles. Wat niet wegneemt dat het even pijnlijk is. Nu heb ik ook wel zware vazen vast zitten houden met links. Rechts, toch de hand waar ik mee werk, had ik er namelijk geen last van. Ik heb ook een lente-pot voor mezelf gemaakt en die was nogal zwaar. Ik denk dan ook dat dit de boosdoener was. Ik heb even flink zitten jodelen en daarna even rust genomen, zodat de kramp goed kon wegzakken. Daarna voorzichtig weer verder gegaan en dat ging.

Nu heb ik dus eindelijk die laatste dingen voor mezelf af, dat zijn toch wel vijf potten, twee bussen, mijn brillenkoker en een doos. Dan heb ik er nog vier onderzetters bij gedaan. Maar misschien zet ik die wel te koop. Ik heb namelijk ook onderzetters van mijn moeder gevonden vorige keer en ik heb vanmorgen daar even vier foto’s voor uitgeprint. Van de cits natuurlijk. Sunshine komt op alle vier als hij weer terug komt maar voor nu heb ik alleen de thuiswonende cits genomen. Het waren dan ook maar vier onderzetters. Die ik beschilderd heb waren er ook maar vier. Zou dat de standaard zijn voor onderzetters? Ik vind dat maar weinig, eerlijk gezegd. Nee, niet voor als ik alleen thuis ben, dan voldoen ze wel.

Mijn eigen kunstwerkjes moet ik nog wel even in de lak zetten. Maar dan is het helemaal klaar en dan heb ik daar voorlopig geen omkijken meer naar. Ja, alhoewel, ik heb nog een kastje, krantenbak, nog een kastje en een mimiset klaar staan om getransformeerd te worden. Maar goed, dat kan ik tussendoor doen. Dit waren de losse dingen en die wilde ik gelijk in ene ruk door doen. Die zijn nu, op het laklaagje dan, ook klaar. Ook de vaas/kandelaar met haas en de twee vaas/kandelaars van de andere opdracht zijn gemaakt. Op de ene nog wat details maar dat doe ik morgen. Voor vandaag heb ik daar gewoon geen zin meer in. Genoeg geschilderd. Op de foto’s het resultaat van gisteren en vandaag van alleen mijn spullen. Mijn opdrachten die ik af heb, zet ik straks of morgen op Ria’s Art Corner.

Morgen ga ik in de ochtend sollicitaties eruit gooien en dan de rest van de dag schrijven. Ik hoop toch echt een keer de rest van dat vijfde hoofdstuk eruit te krijgen. Dat krijg je als je alles bewaard hebt en je wil dat er ook eigenlijk in hebben. Ik mag mijn meelezers daar wel extra tijd voor geven, als we daar aan toe zijn over een tijdje. Want het wordt een lange, dat wordt me wel duidelijk. Als het te lang wordt dan moet ik hem misschien wel splitsen. Dat ga ik nog wel zien, hoe dat loopt. Laat ik het eerst maar afmaken. Dan kan ik dat in zijn totaliteit even bekijken. Zulke dingen vind ik lastig in te schatten. Het liefst zou ik gewoon achter elkaar door schrijven en me niet druk willen maken om hoe je een hoofdstuk moet gaan noemen. Alleen zo werkt het niet, denk ik toch.

Ik heb ook nooit eerder een boek geschreven en dan weet je ook de ins en outs niet. Ik heb er ook nooit les in gehad of iets van dien aard. Ja, mijn opstellen op school schreef ik ook vrij makkelijk. Dat viel wel op. Ik heb al eens eerder gezegd, ik kan zoveel dingen. Ik sta er altijd van te kijken maar ik kan alles ‘wel aardig’. Ik zou eigenlijk veel liever een echt groot talent hebben, waar je iets mee kan. Of ben ik dan te ondankbaar? Ik denk het wel. Ik zou me ook echt rot schrikken als ik er opeens een paar kwijt zou zijn. Het is wel zo makkelijk, eerlijk gezegd. Nou, dan hou ik het maar zo hoor. Als er nog gezegd zou worden, oké, je krijgt een groot talent in iets maar dan moet je er vijf van je handigheden voor opgeven, dan zou ik echt niet weten wat ik zou moeten kiezen. Wat moet je dan af laten vallen, behalve mezelf wat kilo’s betreft? Ruilen doet huilen, niet voor niets een gezegde geworden. Laat maar, ik hou het wel bij van alles wat…