13. feb, 2019

Twee jaar en 260 dagen zonder Sunshine

Mijn vrije dag heb ik weer nuttig besteed. Helemaal niet alsof ik vrij ben maar ja, dat klopt dan ook ergens wel. Vanmorgen lekker mijn dingen gedaan in huis, het welbekende schoonmaken van van alles en nog wat. Ook de cits lekker op het balkon gelaten maar het was helaas niet zo mooi als gisteren, wat weer en zon betreft. Pas de late middag werd het hier weer zonnig. Ik heb mijn kandelaars van de opdracht nog wat details bij aangebracht, de zogenaamde finishing touch. Ik zal proberen of ik dat goed op de foto kan krijgen morgen, nadat ze afgebakken zijn. Ik had ze vandaag op de post willen doen maar dat was weer overmoedig van mij. Dat wordt het weekend denk ik pas.

Het moet wel goed droog zijn natuurlijk. Anders plakt het straks aan het inpakpapier vast of zo, en dan trek je het stuk of zo bij het uitpakken. Dat is niet de bedoeling. Het afbakken is eigenlijk niet nodig, na 21 dagen is het ook goed maar toch, als ze dan eerder de deur uitgaan dan dat, dan kan ik het beter wel doen. Beter het zekere voor het onzekere. Dat is met alles wel zo. Vroeger hield ik meer van het ongewisse dan tegenwoordig. Dus ja, liever zeker dan onzeker.

Daarna ben ik bij mijn nicht een koffie gaan halen. Zij had flessen voor mij bewaard en die ben ik op gaan halen. Dat zou ik al rond de kerst gedaan hebben maar ja, eersteklas warhoofd hier. Soms dan want het wordt al beter weer. We hebben even gezellig zitten kletsen en daarna ben ik even damp sap gaan halen. Het meisje daar vond dat ze me al zo’n tijd niet gezien had. Nee, in verhouding klopt dat wel. Eerst moest ik echt elke week mijn voorraad bijvullen maar ook het dampen doe ik steeds minder. Daarom nog maar eens in de twee weken en eigenlijk mag het voor mij straks helemaal weg. Het is nog een beetje afbouwen want soms denk ik, na een hele dag, oh ik wil wel even dampen. Apart weer, er zit gewoon geen verslavingsbotje in mij. Dat blijkt maar. 

Ik zag op Facebook iets voorbij komen, waarvan ik dacht, ja weer echt Rotterdams. Ze hebben een tunnel, voor Valentijnsdag, helemaal in de hartjes gezet. Leuk initiatief. Ik heb er zelf geen behoefte aan om er doorheen te lopen maar het idee is gewoon wel weer grappig.

Na mijn door de UWV gefrustreerde blog van gisteren, kreeg ik een berichtje van een ex collega. Zij zat vorig jaar in dezelfde situatie en ik heb haar even de oren van haar hoofd gevraagd. Hoe werkt dit, hoe werkt dat en hoe doe je zus en hoe doe je zo. Ik krijg wel een smak geld minder, dus dat wordt straks goed aanpassen. Misschien wel een goede reden om zoveel mogelijk te stoppen met dampen ook. Daar had ik het met mijn nicht ook nog over, dat roken zo stinkt. Zij heeft nooit gerookt en heeft het altijd al vies gevonden. En eerlijk is eerlijk, tot vorige augustus vond ik dat echt onzin. Maar nu vind ik het zelf ook zo stinken. Zo erg zelfs dat ik, als er iemand voor me loopt buiten die net gerookt heeft, ik een beetje moet kokhalzen. Nee, dan stel ik me niet aan, dat gebeurt gewoon spontaan. Ik wil zo niet eens zijn maar ja, het gaat vanzelf.

Toen ik gisteren even ben gaan uitwaaien heb ik iets uitgeprobeerd. Ik was dat al een tijdje van plan en nu heb ik het maar eens gedaan. Ik heb mezelf reuze vermaakt onderweg. Als ik iemand passeerde dan glimlachte ik tegen die persoon. Ik doe dat wel vaker hoor, meestal gaat dat vanzelf maar nu deed ik het ook expres bij die mensen waarvan je al zag dat ze daar geen trek in hadden. Sommigen geven je spontaan een glimlach terug. Anderen kijken snel weg en doen alsof ze gek zijn en niets gezien hebben. Een enkeling kijkt je met verschrikte ogen aan, die maken zich al klaar voor het geval je ze iets zou willen doen. Die zijn eigenlijk het leukste nog. Al grinnikend, in mezelf hoor, liep ik te wandelen. Dat moet ik vaker doen, best leuk!

Mijn broer stuurde gisteren in de app dat een buurman van hem de brandweer en politie had gebeld voor zijn bovenbuurvrouw. Die had de kraan open laten staan. Het filmpje liet die buurman zien in zijn eigen gang, waar hij tot zijn enkels in het water stond. Toen hij bij de, beetje gestoorde, buurvrouw aanbelde, zei ze hem dat ze wel wat anders te doen had en gooide de deur voor zijn neus weer dicht. Vandaar dat hij maar was gaan bellen. Wat heb je er toch een rare mensen tussen. Ik stuurde in de app “Hendrik Haan”. Kimberley vroeg direct wie dat was. Voor mij een aanleiding om op YouTube even te zoeken en wie zoekt, die vindt.

Het is namelijk een liedje uit de serie waar ik mee groot ben geworden. Ja zuster, nee zuster. Oh wat vond ik dat leuk om naar te kijken en wat zijn die liedjes me vertrouwd. Ik vond het echt even leuk om ze te horen. Hendrik Haan uit Koog aan de Zaan heeft de kraan open laten staan. In het liedje wordt dit verhaal dan door verteld en, zoals dat in het echt ook gaat, wordt het verhaal alsmaar groter en erger. Erg leuk om zo weer eens even te horen. Ik ken de serie nog zo goed met Gerrit, de boef, de boze buurman. Het liedje “Mijn Opa” zong ik altijd uit volle borst want volgens mij had ik dan ook de liefste opa van Europa. “In een rijtuigie” is iedereen wel bekend die boven de 50 is. Leuk was dat, even terug naar mijn kindertijd. Helemaal naar Vinkeveen, op een dag in maart...

Vandaag heb ik zowaar op mijn sleehakjes gelopen. Ja ja, mijn hiel spoort weer een beetje. Ik ben erachter gekomen dat ik gewoon echt helemaal niet, in elk geval voorlopig, op blote voeten moet lopen. Of zelfs niet met sokken aan. Altijd schoeisel of toffels of wat dan ook, maar niet op de harde vloer. En sinds ik dat consequent doe, begint de scherpe pijn af te nemen. Ik was wel blij dat ik de schoentjes net kon uittrekken maar een aantal weken geleden had ik er niet eens de trap mee af gekomen. Ook weer vooruitgang. Poe poe, ik ga goed hé. Nou nog een baan even snel en ik ben weer helemaal boven Jan. Onder Jan vind ik maar niks.

De eerste afwijzing heb ik al binnen, op die sollicitatie van gisteren. Jeetje zeg, die zijn snel. Die wisten niet hoe snel ze me moesten dumpen, en dat zo vlak voor Valentijnsdag. Ik moest er wel om lachen want ik had geloof ik flauw gevallen als ik zou zijn uitgenodigd. Daar had ik niet eens blij om geworden. Ik wist ook wel dat mijn CV niet aansloot bij het functieprofiel, daarom had ik het ook gedaan. Het was ook maar even om uit te testen hoe het daar werkte allemaal. Ik wil al helemaal niet in Leiden werken.

Maar goed, morgen UWV eens bellen en kijken of ik een afspraak kan maken. Misschien wel omscholing regelen, weet ik veel. We gaan het wel zien. Ik zal me pas weer beter gaan voelen als daar alles mee geregeld is en ik weet dat ik inkomen heb en wanneer dat gestort wordt en ook hoeveel het is. Dan kan ik daar weer alles op gaan afstemmen. Ik heb wel voor hetere vuren gestaan alleen heb ik wel vier heerlijkheden te verzorgen en daar moet alles goed voor geregeld zijn. Voor mij is het minder belangrijk, ik kom er wel.