15. feb, 2019

Twee jaar en 262 dagen zonder Sunshine

Was het geen schitterend weer gisteren? Ik heb ervan genoten en de cits ook. Die hebben de hele middag zowat op het balkon gezeten. Wel lastig hoor want al is het niet echt koud, de verwarming begint dan toch echt te loeien. Misschien even lager zetten voortaan, tot ze weer binnen zijn. Ik moet toch opstaan om de deur dan weer dicht te doen. Als Skylar alleen zit, heb ik geen problemen met de deur dicht doen. Hij gilt toch moord en brand als hij weer naar binnen wil, dus dat is niet erg. Maar zit Aurora er ook bij, dan wil ik die twee niet klem zetten op zo’n klein stukje ruimte. Dat is erom vragen en daarom kon dat gisteren niet. Zij zat er steeds bij. Af en toe een beetje staar wedstrijd maar geen gevechten en dat laatste wil ik zo houden.

Zelf ben ik tussen de middag een flink eind gaan lopen. Heerlijk zeg, zo in het zonnetje, frisse wangen van de wind. Wat kan je daar toch van genieten. Niet alleen daarvan maar ook van het feit dat je gewoon een uur kan gaan lopen, zonder daarna totaal kapot te zijn. En met tranen over je wangen naar het toilet moeten lopen daarna, omdat je hielen zo’n zeer doen. Wat een genot als je niet zoveel pijn hebt. Toen ik net de deur uit was, viel het me eigenlijk op met hoeveel energie ik de winkels voorbij was gelopen. Vorig jaar rond deze tijd, kon ik niet eens tot die winkels komen, lopend. Zo erg was het toen, zo goed is het nu. Toch wel fijn als dat je zo opeens even opvalt.

Gistermiddag zag ik Rainbow erg enthousiast zijn toet wassen. Dat doen ze natuurlijk wel vaker maar het viel me zomaar even op. Maar later op de avond, tegen de snoepjes tijd, kwam hij bij me liggen en hij lag me met maar één oog aan te kijken. De linker hield hij dicht. Ik mocht er natuurlijk ook niet even naar kijken. Ik dacht wel direct aan dat wassen van die middag. Zou hij iets in zijn oog hebben of een tik gekregen hebben met per ongeluk het nageltje in zijn oog? Als hij dacht muisjes te horen tussen het plafond, trok hij hem wel even wijd open om het daarna toch weer tot een klein spleetje te knijpen. Hij heeft er wel duidelijk last van. Ik hoef dus niet per direct naar de dierenarts te vliegen maar ik wist wel, even in de gaten houden.

Vanmorgen was het nog steeds zo en het wordt er niet beter op. Vanmorgen had ik ook even visite maar direct daarna heb ik toch maar naar de dierenarts gebeld. Hij knijpt dat oogje nog steeds dicht en als ik nu probeer te kijken, lijkt het wateriger dan gisteren. Met zo het weekend voor de deur, hoe krijgen ze dat toch altijd voor elkaar, durf ik het niet af te wachten. De tas staat al klaar, hij zit er bij te snuffelen, niet wetend dat ik hem daar in zal gaan stoppen en mee naar de dokter ga nemen. Net op het balkon zag ik hem wel met twee open ogen. Maar beter het zekere voor het onzekere nemen. Anders moet je in het weekend weer driedubbel betalen. Zouden die katten van mij een dealtje hebben met de dierenarts hierover? Als ze wat hebben is het verdorie meestal in het weekend!

Even afwachten maar dan tot we geweest zijn, hopelijk is het niets ernstigs. Daar ga ik in elk geval van uit. Wat ik wel ernstig vind ook, is dat die plaaggeest weer zo bezig is hier. Ik heb er al eens over verteld. Iemand aan de ‘andere kant van de sluier’, een astrale zeg ik altijd maar, plaagt mij al jarenlang. Dingen zoek maken of verplaatsen. Ik heb getuigen genoeg verzameld in de afgelopen jaren. Het is niet iets dat ik me verbeeld. De laatste paar weken is het weer raak. En dan raak ik daar weer erg gefrustreerd door. Ik had een paar weken geleden mijn ‘Sunshine’ ketting afgedaan. Ik kreeg van Kim iets moois met zoetwaterparels voor de kerst en dat heb ik even gedragen. Bij de armband kon ik ook mijn eigen armband doen, die een magneetsluiting heeft. En toen had ik opeens die armband niet meer. En ik moest die buiten bij het boodschappen verloren zijn. Die dacht ik in elk geval niet meer terug te zien.

Toen wilde ik van de week mijn Sunshine ketting weer om doen. Maar die lag niet meer waar ik deze speciaal had weggelegd. Nou ja! Echt hoor, dit is echt niet leuk. De laatste week ben ik dus overal aan het zoeken, zo tussen de bedrijven door. Op de gekste plekken heb ik al gekeken. Ik wist pertinent zeker waar ik hem gelegd had maar toch, in het kader van “je weet maar nooit” toch overal maar zoeken. Ik werd een beetje pissig, ik ben er erg aan gehecht om meer dan één reden. Boos riep ik dan ook uit; ‘ik wil verdorie mijn sierraden terug en snel ook!’ Een uurtje of zo later, ging ik naar het toilet, ligt daar die parelarmband?! Nou ja! Dat is gewoon onmogelijk! Hoe blij ik daar dan ook mee was, ik bedoelde toch echt die ketting en die wil ik ook nog steeds terug.
Vanmorgen wilde ik een shake gaan maken voor ontbijt, ik loop naar de keuken, is die beker weg?! Dit kan gewoon echt niet hoor! Ik heb gisteravond de beker afgewassen en op het matje gezet om af te druipen en te drogen. De deksel en het shakeplaatje met gaatjes liggen er nog steeds op maar die hele beker, waar 500 ml makkelijk in kan, die is weg. Schiet mij maar lek, die kán toch niet zomaar verdwijnen. Het is geen klein dingetje dat onder de ijskast kan schieten of zo. Onder de bank in de huiskamer heb ik zelfs gekeken maar de beker is en blijft weg. Kom op nou zeg, ik heb echt wel iets beters te doen. Uit pure frustratie heb ik maar een reep gepakt maar ja, daar heb ik die beker niet mee terug.

Mijn visite kent mijn plaaggeesten ook en heeft ook nog mee geholpen met zoeken maar nergens in het hele huis is er een shakebeker te vinden. Lust je nog peultjes? Dus hoe ik dat op ga lossen weet ik nog niet. Morgen maar een andere kopen als ik hem vandaag niet vind. En omdat ik veel te doen heb en ook nog naar de dierenarts moet, zal dat niet waarschijnlijk zijn. Ik weet ook niet meer waar ik die dan zoeken moet. Ik ben overal al geweest. Zal je zien, als ik morgen een nieuwe heb, dan staat de oude opeens weer op zijn plek. Ik ken dat ondertussen al zo’n beetje. Ik hoop het kettinkje ook een keertje te mogen terugkrijgen.

Ondertussen ben ik bij de dierenarts geweest met de knipogende Rainbow. En mijn knip is weer tot de bodem leeg. Rainbow moest eerst een kleurstof in zijn oogje, dat hecht zich vast aan beschadigingen. Ik wist niet dat hij zo hard kon mauwen zeg, onderweg ging hij me tekeer! Skylar was er niks bij. Maar goed, dat spul liet zien dat hij een flinke kras heeft over zijn netvlies. Hij pest zowel Moonlight als Aurora altijd en ja, dat krijg je er dan van. Hij heeft een flinke haal in dat oog en het was goed dat ik toch gekomen was. Hij mag er niet in wrijven en zo had hij het dit weekend kunnen verergeren. Nu kreeg hij een injectie met een pijnstiller en zalf. Die zalf moet vier tot zes keer per dag worden aangebracht. Ik ben dus heel even blij geen baan te hebben nu. Vrijdag moet hij terug voor controle. Blijft hij er niet af dan moet ik vanavond of morgen een kap halen voor om zijn nek. Hopelijk blijft hij eraf.

Maar ze heeft hem verder ook onderzocht en toen ik vertelde dat hij niets eet dat hard is, keek ze ook naar zijn gebit. Ze schrok want zijn tanden zitten vol tandsteen. Ja niet gek, zo krijg je ze niet schoon. Daar eten de anderen veel brokjes voor. Bovendien weegt hij 6,66 kg. Mijn kleine duiveltje! Jeetje zeg, die lunch gaat gehalveerd worden. Volgens mij steelt hij dus veel meer eten van de anderen dan ik in de gaten heb. De 28e moet hij dus naar de kliniek in de stad, onder narcose gaat hij dan. Dan gaan ze zijn gebit reinigen anders heeft hij over twee jaar straks al een half gebitje. Dat willen we niet. Ik heb nu een tandenpoets vinger mee, dat moet ik gaan oefenen en dan kan ik het met een dierentandenborstel gaan proberen. Maar toch moet het gereinigd worden, dan kan ik met een schone lei beginnen.

Ja ja, daar was ik al bang voor. Bij de kassa wist ik het al, mijn arme gespaarde centjes voor noodgevallen zal snel slinken de komende weken. Op de terugweg heeft hij maar heel eventjes gemauwd. Alsof hij wist dat we nu naar huis gingen. Hij snapte niet dat de reistas al open was, hij wilde er zo graag uit dat hij dat niet gezien had aan de bovenkant. Oh wat was hij dankbaar! Helemaal blij liep hij alles in huis koppies te geven. De heerlijkheid. Hij ging wel even wrijven maar ik riep hem direct tot de orde. Hij is nog steeds helemaal happy en voelt zich door die pijnstiller vast ook een stuk prettiger want het moet flink zeer doen zoiets. Vandaag nog even op hem letten en nog een keer zalf doen bij zijn oog. De komende dagen tot zes x per dag zijn oog doen en één keer per dag gelijk zijn tanden poetsen met mijn tandenpoets vinger. Ik heb het te druk om een baan te zoeken bijna. Nou ja, gelukkig kan het nu redelijk makkelijk want geloof me, komende dagen is dat hetgene wat me het meeste bezig zal houden...