17. feb, 2019

Twee jaar en 264 dagen zonder Sunshine

Gelukkig moet ik vrijdag weer voor controle naar de dierenarts. Nou ja, ik moet eerst maar eens kijken of ik die arme Rainbow dan weer net zo makkelijk in de tas krijg als van de week. Toen wist hij van niets en kon ik hem er in een flits induwen en de tas dichtritsen. Of ik nu zo’n mazzel ga hebben, ik ben bang van niet. Het is dat hij zo gek is op aaitje en koppies geven, anders zou ik het nu ook op mijn buik kunnen schrijven om zalf in zijn oogje te doen. Ik krijg het nog steeds net voor elkaar door hem steeds op het verkeerde been te zetten. Maar of ik dat nog een aantal dagen voor elkaar ga krijgen, dat durf ik niet te zeggen. Ik hoop het wel natuurlijk maar het is een slimpie hoor.

Hij zat net nog hier bij me, me lief aan te kijken met anderhalf oog. Het is af en toe al ietsje wijder open maar toch nog niet echt. Daarom blij dat ik het moet laten controleren. Als ik net zalf heb gedaan is hij pissig en gaat hij zich zitten wassen. Ik zit dan achter zijn gat om te zorgen dat hij daar mee stopt. Maar ja, dat lukt niet altijd. Om hem daar nou voor met een kap te laten lopen, dat vind ik dan weer zo overdreven. Hij is ook voorzichtig, zie ik als hij zich wast daar. Alsof hij wel weet dat hij er een beetje zuinig op moet zijn. Daarom laat ik het maar een beetje zo. Ik wilde hem gaan aaien maar hij dacht dat ik hem wilde pakken voor zalf en nu is hij dus weer vertrokken. Als ik hem zo meteen zijn, gehalveerde, lunch ga geven, is hij zo weer terug. Dat ga ik zo maar eventjes doen. Gisteren had hij zijn nog maar kleine prutje lunch zo op, ook Skylar keek me aan met een blik van ‘is dat alles?’ Ja joh, dat is alles.

Skylar is ook genormaliseerd sinds ik toen als een bewaker op hem ben gaan letten dat hij niet van iedereen het eten pikte. Nu moet ik dit misschien ook nog wel bij Rainbow gaan doen. Alleen vind ik dat dan zielig want die eet gewoon geen brokjes. Het is natvoer of niks. En dat is de reden dat ik hem de bakken van de anderen schoon laat likken. Hij moet natuurlijk niet te dik worden, dat is niet gezond voor een kat. Dus best lastig zo, want ik vond hem eigenlijk zo tekort komen. Met meer dan zesenhalve kilo kan ik dat niet meer zeggen. Hij heeft alleen de pech dat hij niet kan eten wanneer hij wil, net als de rest. Maar ja, dat doet hij eigenlijk zelf en misschien moet ik me daar meer op focussen. Aan de andere kant, als ze mij de keus zouden geven, orgaanvlees of alleen water, dan ging ik toch echt voor het water. Dan maar niet eten. Ik kan hem dus wel begrijpen, hij houdt niet van knarsende dingen in zijn mondje.

Ik moet vandaag niet al te veel koffie meer drinken en in elk geval zorgen dat ik morgen nog een wakker worden bakkie voor mezelf heb. Ze hadden mijn koffie niet bij de winkel. Ik drink altijd oploskoffie dus ik moet even zuinig zijn. Maandag kan ik even gaan kijken in de winkel bij Kim in de buurt maar ja, daar heb ik vandaag en morgenochtend niks aan. Ik heb vandaag een beetje kalme dag. Gisteren was ik best beroerd. Vrijdag had ik al zo’n rare jeukende neus en gisteren had ik een allergie aanval. Compleet met jeukende ogen en de bijbehorende hoofdpijn. Het was op een andere manier gegaan dan anders dus daardoor werd ik er weer door verrast. Niet dat ik er anders iets mee kan hoor maar dan weet ik tenminste waarom ik me zo beroerd voel en toch, dat scheelt.

Dan ben ik vandaag dus behoorlijk moe ervan, al slaat dat nergens op. Het is alleen zo. Het zal er wel bij horen. Ook is mijn maak van slag, ik heb het zuur dat ik er bijna scheel van kijk en de medicijn die daar meestal bij helpt, helpt nu voor geen meter. Een soort lappenmand weekend is het geworden. Jammer want het is zulk prachtig weer maar ik heb vandaag geen puf om een stuk te gaan lopen. Dat doe ik morgen wel weer. Hopelijk is het dan ook nog zo prachtig. Het lijkt echt wel volop lente gewoon. Midden in februari. Bizar toch? Daar zal de natuurlijk ook wel weer door de war van gaan raken. En laat het alstublieft geen voorbode zijn van een zomer vol van die hittegolven. Dat ga ik niet trekken hoor. Als ik nog geen werk heb, dan kan ik weer instorten maar als je net een baan hebt, dan moet je wel. Ik weet nog veel te goed hoe beroerd ik me gevoeld heb toen. Even afkloppen dan maar.

Rainbow heeft net zijn lunch op en loopt de andere bakjes van het ontbijt af te struinen maar ja, die zijn leeg. Hij vindt het duidelijk niet genoeg. En toen ik me naar hem omdraaide, had hij het door dat ik hem wilde pakken dus hij is nu voortvluchtig. Hij zal ergens boven zitten maar dat geeft niet, ik krijg hem nog wel. Hij heeft al drie keer gehad en moet nog één tot drie keer. Dat komt wel goed. Ik vind het belangrijk de laatste keer te geven voor ik ga slapen, omdat hij dan de hele nacht door moet. Dan direct weer in de ochtend, die tel ik als nummer één. Dan rond elven, rond enen en vlak na de lunch. Dat zijn er dan al vier. In de avond en vlak voor het slapen gaan. Dat zijn er zes. Ik mag er eentje of twee missen en dat is vandaag die bij de lunch. Ik weet dat ogen zich goed kunnen herstellen hoor maar er zat een flinke kras over zijn hele oogbol. Hij is goed te pakken genomen door of Aurora of Moonlight. Maar in het land der blinden... 

Rainbow is een klein pestkoppie en kan de hele dag achter Moonlight of Aurora aan zitten. Dan focust hij zich daar een dagje op. De bully. Hij is zo snel als een weerlicht maar dit keer was hij blijkbaar toch te laat met zijn koppie wegtrekken. Hopelijk geneest het goed en heeft hij er geen last meer van. Vrijdag viel hij vaak als hij ergens op of over sprong. Met een oog dicht meet je snel de diepte verkeerd natuurlijk. Daarom is zoiets voor katten erg belangrijk. Nou voor wie niet eigenlijk. Maar goed, ik zie zonder die vloeistof niet goed hoe of wat. Alleen dat hij hem nog niet echt helemaal open krijgt. Ik zal het dus even af moeten wachten.

Toch vind ik dat hij en ik het goed doen zo samen. Hij is niet blij met me maar hij lijkt te weten dat ik het voor zijn eigen bestwil doe. Het is een rotgevoel iets op je oog krijgen, dat begrijp ik ook wel want het is een reflex dat je dan je oog dicht wilt knijpen en ik sta dat open te trekken. Maar op tafel of liever nog op het aanrecht, is het de juiste hoogte. Mijn hand met het tubetje zalf rust op zijn hoofd en mijn andere hand houdt zijn oogje open. Hij zit klem met zijn kontje tegen me aan. Hij probeert wel weg te komen maar ik ben onverbiddelijk. Nee, kom op, je moet zalf in je oogje. En zodra dat erin zit, laat ik hem los, vliegt hij een paar meter weg en gaat zich snel zitten wassen. Ik roep zijn naam en hij gaat er helemaal vandoor. Zo, dan kan het er toch even goed intrekken, zonder dat hij het er direct weer uitwrijft.

Krijg ik net een melding dat er pogingen worden gedaan op mijn account om in te loggen maar dat die mislukken. Of ik dat ben? Nee, dat ben ik niet! Dat heb ik direct doorgegeven en ik zag dat ik ook gelijk op Facebook zelf een melding kwam, of alles in orde is nu. Ja, ik zit nog gewoon ingelogd. Ik heb voor al mijn accounts behoorlijk lastige paswoorden dus ik denk niet dat ze die zomaar zullen kunnen kraken. Vroeger maakte ik me daar met een Jantje van Leiden af, vond ik zo’n gedoe en lang en moeilijk paswoord.

Nu zijn ze behoorlijk lang, vrij ingewikkeld en zonder een zweempje van iets persoonlijks. Soms ga ik daardoor wel eens de mist in maar ik word in elk geval nooit meer gehackt. Daar zijn ze een beetje te lastig voor! Dat blijkt vandaag maar weer. Jammer joh, ga eens wat nuttigs doen met je leven! Dit slaat nergens op en bovendien, daar ga je ooit spijt van krijgen want je moet alles weer goed maken. Maar goed, daar kom je door schade en schande ook vanzelf wel achter. Ik ben in elk geval goed beschermd. Je moet even wat typen en onthouden, maar dan heb je ook wat!