20. feb, 2019

Twee jaar en 267 dagen zonder Sunshine

Gisteren ben ik de hele dag met mijn boek bezig geweest. Ik heb nog wel wat schilderopdrachten maar die hebben niet een hele snelle deadline. Die kunnen wachten. De cursus ook want ik wilde even de tijd inlopen die ik niet had besteed aan mijn boek de afgelopen weken. Ik moet toch alles eerst doorlezen. De twee dvd’s is een blad studie en een techniek gids waar ik veel aan zal hebben als ik ze ga bekijken. Ook heb ik oefenbladen ontdekt. Daarin zitten alle stroken die ze gebruikt en die kan je dan oefenen door ze in een harde plastic map te doen, die er ook bij zit. Dan kan je gelijk zien of je dezelfde strook krijgt en je kan het met een doekje er weer af halen. Zo kan je oneindig oefenen tot je het goed hebt. Heel handig vind ik dat. Daar ga ik ook zeker mee aan de slag.

 

Maar nu was mijn boek even aan de beurt. Er viel me direct iets op. Ik ben zelf aan mijn vijfde hoofdstuk bezig en die wordt behoorlijk lang. Maar er zijn hoofdstukken die je beter hoofdstukje kunt noemen. Nou ben ik een fervent lezer maar er zijn dus dingen, waar ik nooit op gelet heb. Zijn hoofdstukken altijd even lang of niet? Anders zou ik er nog wel een paar samen kunnen voegen, daar niet voor. Het was gewoon iets waar ik nog nooit op had gelet en nu ik zelf aan het schrijven ben, ging ik me dat opeens afvragen. Ik vroeg het aan mijn meest belezen meelezer en die zei, hou het maar even zo. Je kan later altijd nog kijken en ja, dat is ook zo. Gewoon maar even doorgaan waar ik mee bezig ben. Ik kan later nog van alles aanpassen wat ik ook maar wil. Ik ben de baas natuurlijk. Baas in eigen boek als variatie op de baas in eigen buik van de zeventiger jaren.

 

Verder heb ik niet alleen zitten schrijven maar ook wat research gedaan. En dingen opgezocht die ik toen naar mezelf heb gestuurd. Alsof ik toen al onbewust wist, dat ik er ooit een boek over zou gaan schrijven. Zo is er toch een boel bewaard gebleven waar ik nu iets aan heb. Ik was dat al eigenlijk vergeten maar liep er per ongeluk weer tegenaan. Het was dus duidelijk niet voor niets, dat ik het aan mezelf had gemaild. Nu had ik het nodig en het was er weer opeens. Een bijzondere bevestiging weer voor mij. Zo krijg ik er wel meer, nog steeds, vooral als ik weer ergens aan twijfel. Maar ja, dit soort dingen, schrijf ik natuurlijk weer in mijn boek. Die ga ik hier niet vertellen. Dan moet je straks maar mijn boek lezen. Ben ik even goed bezig! Klantenbinding op voorhand!

 

Met het oogje van kleine Rainbow gaat het volgens mij wel ietsje beter. Ik zie het af en toe weer een klein beetje meer open dan de dagen ervoor. Gelukkig dat ik nu weet dat zoiets wel twee weken kan duren want stom genoeg had ik dat niet gevraagd bij de dierenarts. Ik ben wel blij, al zie ik wel weer tegen het hele gedoe op, dat we vrijdag op controle gaan. En die week erna, als hij voor zijn gebitje onder narcose moet, dan kunnen ze ook weer direct even kijken. Als het goed is moet het dan weer helemaal in orde zijn maar ik heb toch liever dat ze even kijken. En als hij dan met zijn gereinigde tandjes weer thuis is, dan zal ik voortaan zijn tandjes moeten poetsen. Beginnend met die gazen vinger. Als dat goed gaat dan met de dierentandenborstel.

 

Mocht het allemaal niet zo lukken, dan hebben ze poeder dat over het eten kan. Ik wil vrijdag even vragen wat dat kost en eventueel proberen of dat werkt. Ze zei al wel dat ze dat heerlijk spul vinden maar goed, ik heb rare katten dus daar vertrouw ik niet op. Dat is net zo als met dat spul waar je pilletjes in kunt doen. Ja, daar zijn ze zo gek op, dat vreten ze gelijk met pilletje en al op. Nog duur ook en ze keken me aan alsof ik gek was. Dat ga ik niet eten hoor vrouwtje, bah. Ik ben altijd bereid om van alles te proberen maar als het niet lukt, dan lukt het niet. Als die poeder niet al te duur is, ze kosten me echt zo al genoeg, dan is het misschien iets katvriendelijker dan elke dag in zijn mondje te gaan schuren. Maar ik moet het nog even navragen allemaal eerst. En ik moet het zeker niet vergeten te vragen vrijdag. Lastig!

 

Gisteren zat Rainbow een stukje verderop, op de tafel, naar me te staren. Met anderhalf oog, zogezegd. Hij blijft gelukkig niet meer zo uit mijn buurt, het zalfje krijgen is niet favoriet maar het lukt allemaal best aardig. Ik heb gemerkt bij mezelf dat ik gewoon resoluut moet zijn. Jij hebt dat nodig en ik doe dat gewoon, klaar. Ik was vroeger gewoon veel te voorzichtig, ook met pilletjes geven bijvoorbeeld. Ja, dat is niet fijn voor ze maar wel noodzakelijk soms. En dan moet je niet dralen of aarzelen. Nee, dan moet je een kat pakken, op de aanrecht zetten, kont tegen je aan. Het pilletje had je al in je rechterhand, met links hou je je kattenkind zowel vastgeklemd en doe je zijn mondje open door je vinger en duim achter de kiezen te drukken. Ook duw je het koppie dan een beetje omhoog met diezelfde hand en met de rechterhand prop je de pil binnen. Pil tussen duim en wijsvinger en zit je in de open mond, dan duw je de pil met je wijsvinger achter in zijn strot. Bekkie dicht doen en over zijn keeltje wrijven om de slikbeweging te stimuleren. Pil is afgeleverd.

 

En dat allemaal zonder er over na te denken of bij stil te staan. Gewoon doen. En als je het zo allemaal in ene ruk door doet, dan hebben ze die pil al in hun maag voordat ze zich kunnen bedenken dat ze kunnen gaan protesteren. Moet je die verbaasde koppies maar eens zien dan. Zo van WTF happend here?! Dat heb ik ook door schade en schande en vele malen openliggende armen en handen moeten leren. Maar nu begin ik het een klein beetje onder de knie te krijgen. Als je maar beseft dat het echt nodig is, dan lukt het je wel. Maar makkelijk, nee dat is het niet. Ik ben altijd weer blij als het achter de rug is maar je krijgt er wel een soort van routine in. Al heeft dat bij mij wel heel lang geduurd hoor. Insuline spuiten bij een kat is makkelijker. Dat weet ik ook uit ervaring.

 

Mijn katten zijn naast moeilijke figuren soms ook heel makkelijk. Rainbow, Skylar en Aurora krijg je makkelijk gelukkig. Die geef je die loei dure snoepjes van Cosma en ze zijn in de zevende hemel. Moonlight is daar zeer wisselend in. Hij is een paar dagen gek op die snoepjes en dan moet hij ze weer een paar dagen niet. Dan blijft hij bij de snoepjes staan en kijkt me aan met een blik van ‘die troep moet ik echt niet’. Als ik dan een stokje pak, van die zachte kattenstokjes zijn dat, en ik gooi die met een zwieper het huis door, vliegt hij erachter aan. Dan gaat hij zijn prooi gooien en vangen en eet hij hem uiteindelijk op. Maar geef hem een stuk van dat brede plakband en dan gaat hij daar de hele dag aan liggen snuffelen. Soms hoor je gewoon zijn adem piepen door zijn neusje.

 

Alles met een lijmrandje of iets anders plakkerigs, doet hij zo bij. Het is net een soort afwijking van hem. Ik heb geen idee wat hij er zo lekker aan vindt maar hij kan zich er helemaal in verliezen. Ik heb van die glittersteentjes, die op zo’n velletje plastic geplakt zitten en die pikt hij gewoon! En maar snuiven. Het is een echte ouwe lijmsnuiver hoor, niet normaal. Ik kan er erg om lachen en vanmiddag heb ik hem, toen ik dingen aan het inpakken was, lekker een stuk opgerolde plakband gegeven. Dan heb ik even helemaal geen cit meer aan hem. Het werkt helaas niet bij allemaal, anders zou er hier aardig wat plakband doorheen gaan. Mijn heerlijke gekkies!