21. feb, 2019

Twee jaar en 268 dagen zonder Sunshine

Vanmorgen heb ik mijn, voorlopig, laatste mok koffie op van de koffie die ik altijd kocht. Ik ben van de week drie Lidls afgegaan maar nee hoor, ook daar hadden ze mijn koffie niet meer. Ik vond dat heel raar want die koffie gaat altijd vrij hard. Het is dus niet zo dat het bijna niet verkocht wordt en uit de handel gehaald moet worden. Ik ging dus mijn beklag doen en vragen hoe of wat, bij de derde winkel. Want ik wist nu wel zeker, dit is niet zomaar. Ja, dat klopt, die is even uit de handel gehaald. Nou ja zeg, en waarom dan wel?! Dan wil de fabrikant, die ook wel doorheeft dat het goed loopt, meer geld. Dan zegt Lidl dus dat ze de pot op kunnen en dan nemen ze gewoon helemaal niets meer af. Meestal vindt de fabrikant het dan toch wel zonde dat ze nu helemaal alles mislopen en gaat overstag en voilà, de boel staat weer in de schappen.

 

Meestal hè, niet altijd. Zo heb je de oorlog tussen fabrikanten en grote concerns ook eens een keer van dichtbij meegemaakt. En nog slachtoffer geworden ook. Het is wat! Ik heb wel alternatieven natuurlijk maar, eerlijk is eerlijk, die zijn gewoon niet zo lekker. Vind ik dan hoor. Kwestie van wennen waarschijnlijk en over een paar weken proef ik geen verschil meer. Maar ik vind het wel vervelend want de Lidl zit hier vlakbij en als ik koffie nodig heb, dan heb ik het zo. Nu ben ik weer afhankelijk van winkels een stuk verderop. Gelukkig heb ik tegenwoordig Picnic waarvan ik meestal eens in de week gebruik van maak. Koop ik het voortaan daar wel. Het is nog even zoeken welk merk ik dan het lekkerste vind. Ik heb altijd goudmerk en daar zal ik het eerst maar even in zoeken bij de andere merken. Ik heb er wel een leuke pot bij om te beschilderen!

 

Vandaag was het echt zo’n dag dat er niets uit mijn handen kwam. Ik heb wel bij de UWV gecheckt of ik me al kon aanmelden maar nee, dat kon niet. Die zijn echt op de dag hoor, morgen kan het pas want morgen is het een week voor 1 maart. Jeetje zeg. Ik hoop dat ze ook zo correct zijn met uitbetalen. Al hoop ik daar niet al te lang gebruik van te moeten maken. Ik werk gewoon liever voor mijn geld. Dat handje ophouden heb ik altijd vreselijk gevonden. Alleen toen ik met een kind van twee alleen kwam te staan, moest ik wel want ik wist niet wat ik anders kon doen. Ik herinner me die lichte panieksituatie ook nog wel. Toen heb ik ook zo in de rats gezeten want het duurde zes weken en een boze brief van iemand uit de familie die wist hoe hij zulke dingen aan moest pakken.

 

Ondertussen had ik niks gekregen, huur niet betaald, gas en licht niet. Eten deed ik bij mijn tante of ik kreeg dingen van familie. Mijn ene oom kocht dan weer sigaretten voor me. Mijn vader kwam me vrijdags, soms donderdags, ophalen en zondagavond of maandagochtend weer terug. Dan was ik het weekend bij mijn moeder en had ik genoeg te eten en te drinken. Er was nog wel meer ellende maar ik vind het zo wel genoeg. Een moeder met een kind van nog geen twee zolang zonder geld zetten. Hoe erg is dat eigenlijk, nu ik er even zo helder en afstandelijk over nadenk? Wat als je niemand om je heen hebt die je helpt? Zo zou het niet horen te gaan in elk geval. Ik hoop dat ze daar wat normaler in zijn gaan handelen want ik heb het wel over zo’n 35 jaar geleden.

 

Je kreeg het dan wel met terugwerkende kracht, zodat ik mijn achterstand bij huur en gas en licht weg kon werken. Leuk was die periode niet. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Maar zodra Kim naar de kleuterschool ging ben ik werk gaan zoeken, heb ik werk gevonden en heb ik tot nu toe altijd gewerkt. Ook voor ik Kim kreeg heb ik gewerkt vanaf mijn twaalfde. Kan je nagaan eigenlijk! Best al lang zeg. En ik vind het niet erg. Ik werk graag en ik ben graag bezig. Dat is volgens mij wel algemeen bekend want je zal mij niet snel kunnen betrappen op niets doen. Dat is zowel een zegen als een valkuil. Ik heb geleerd om braaf in de avond op de bank te hangen om bij te komen. Anders ga ik gewoon door hoor. Zeker nu ik mijn daglichtlampje heb gekregen. Maar dat moet ik gewoon niet doen. Ik mag niet over grenzen heen, klaar. En ik ben braaf, ik luister naar mij.

 

Het enige dat ik vandaag gedaan heb, buiten op het internet rondhangen en de dagelijkse dingen die je gewoon elke dag moet doen, is twintig kleine canvas doekjes een achtergrond gegeven. Die moeten pas rond juni/juli klaar zijn maar ik moet dan ook nog een doek klaar hebben met iets wat ik niet zo heel makkelijk vind. Of het lijkt me in elk geval niet makkelijk maar dat ga ik pas merken als ik eraan begonnen ben. Ook moet ik nu opeens ook nog een groot doek maken en daar heb ik wel leuke ideeën over maar ik ben nog op zoek naar het juiste formaat doek daarvoor. En het is nogal gepriegel wat ik daarmee van plan ben dus ik moet daar ook maar gewoon mee beginnen. Ik heb geen idee hoe lang het zal duren voordat dit af zal zijn. Dan kan het maar beter klaar staan dan dat ik het niet op tijd af zou hebben.

 

Dat lijkt me wel logisch en efficiënt ook. Ik ga zo lekker kip eten, heb ik zin in. En komkommer erbij in het zuur op zijn Indisch, Atjar Ketimoen. En de cits hebben geen lunch gehad van mij. Er zat nog zoveel mousse in de bakjes van het ontbijt, dat ik zoiets had, eet dat eerst maar op hoor. Rainbow was er al tien keer aan gaan ruiken maar trok er zijn neusje bij op. Maar sinds ik gisteren zo ben geschrokken van zijn 6,66 kg let ik toch meer op dat ik hem niet teveel verwen. Zo’n hele dikke kat heeft gewoon geen goede gezondheid en dat wil ik niet. Ik wil zo lang mogelijk van mijn cits kunnen genieten en dit niet korter te maken door aan zulke dingen toe te geven. Ik hou ze liever gewoon gezond.

 

Morgen dus ook even voor controle van de zere oog van Rainbow. Ik moet niet vergeten te informeren naar die poeder voor over het eten, die hetzelfde effect heeft als tandenpoetsen. Ik ben toch wel benieuwd naar hoeveel zoiets kost. Ik ben wel van de makkelijke natuurlijk want als dat niet al teveel is, dan doe ik dat liever dan elke dag met zo’n borstel door zijn mondje te gaan. Maar goed, misschien hoor ik morgen de prijs en zeg ik direct ‘kom maar op met die tandenborstels’. Even afwachten dan maar. Ik hoop dat ik hem in de tas krijg. Hij loopt gelukkig niet weg als ik hem pak. Skylar zat er vanmiddag zelfs al in. Ik heb de tas op de tafel gezet, zodat het morgen niet opeens als de schrikfactor wordt gezien. Dan heb je kans dat ze dat voortaan als zoiets herkennen en er dan direct vandoor gaan. Dat willen we niet hebben. Daarom staat de tas al vanaf vanmorgen op tafel. Klaar voor morgen, als Rainbow er het minst erg in heeft. Komt vast goed en met zijn oogje ook, daar reken ik gewoon op!