22. feb, 2019

Twee jaar en 269 dagen zonder Sunshine

Gisteren lag er een losse brief in de bus. Meestal is dit iets van de wijk dat er iets georganiseerd is of wordt. Daar doe ik nooit aan mee, ik ben erg op mezelf. Ik woon hier nu meer dan 13 jaar en ik weet nauwelijks wie er bij mij op de trap wonen. Ik ben niet zo’n buren mens. Ik weet het, een goede buur is beter dan een verre vriend maar bij mij is dat andersom. Ik ben graag eigenwijs. Dit keer was het een brief van studenten aan de Nederlandse filmacademie. Aanstaande zondag, maandag en dinsdag gaan ze hier filmen in de straat. Wel binnen in een woning dus echt last zullen we er niet van hebben. Wel is er een berg mensen van de crew met een heleboel apparatuur op de been. Ze maken hun afstudeerfilm “SPANGEN” want ik woon in een beruchte wijk.

 

Vroeger was het hier ellende hoor. Toen ik er kwam wonen waren ze dat net een beetje aan het omdraaien. Veel drugs en criminaliteit, als een beetje gevolg van de beroemde tippelzone hier een stukje verderop, de Keileweg. Toen die zone daar is weggehaald, zijn ze de buurt hier ook aan gaan pakken. Alles is gerenoveerd en veel koopwoningen ertussen en toen ik hier net woonde, vanaf december 2005, liepen er de hele dag door agenten, in groepjes van twee of drie, rond. Open portieken werden dicht gemaakt, daar konden de verslaafden niet meer slapen of stiekem in handelen en de politie die zo veel te zien was, hebben het hier snel weer een nette buurt gemaakt. Maar ja, de naam Spangen, roept nog wel veel herinneringen op aan die tijd.

 

De eerste twee dagen zijn ze er overdags en de derde dag filmen ze tot diep in de nacht. We gaan het wel zien. Als ik mijn auto maar kwijt kan, vind ik het best. Dinsdag maar niet weggaan in elk geval. Als er echt veel te zien is, ga ik een stukje lopen en neem ik er foto’s van. De film zal gaan over drie vrienden die hier zijn opgegroeid en die een bende hebben overvallen. Daardoor worden ze tot extreme keuzes gedwongen. Zo staat het in de brief. Ook nog een grappig detail, die is ondertekend door twee mensen, waarvan er eentje de achternaam Onstenk heeft. Dat was de meisjesnaam van mijn oma. Grappig! Wie weet nog een soort van hele verre familie? Als ik er maar geen last van heb, vind ik alles prima. Ze filmen maar een eind weg, zolang ze mij er maar niet bij schieten. Met de camera of met een pistool. Ik vind beide niet zo’n prettige ervaring.

 

Ondertussen zijn Rainbow en ik samen weer even bij de dierenarts geweest. Dit keer was hij ook wel weer snel de tas in omdat hij niet echt tegenstribbelt als ik hem vastpak. Alleen deed hij toch een beetje moeilijker omdat hij nu direct wist waar hij voor de tas in werd gepropt. Blij was hij er niet mee. Dit keer had Skylar het aan zitten kijken en die liep met hele grote ogen achter me aan. Wat ging ik doen met zijn broer?! Ik glipte snel de deur uit en dit keer hield Rainbow zich heel rustig. Toen ik net aan het rijden was, leek het niet alsof hij flauwviel of zoiets. Ik schrok me rot! Maar nadat ik de auto even had stilgezet, dat kon gelukkig, en hem een beetje aaide, bewoog hij weer en kon ik een zucht van verlichting slaken. Oh wat een opluchting! Hij had opeens door dat hij mij kon zien als hij zich omdraaide en ging daarna uitgebreid tegen mij aan zitten gillen.

 

Is goed hoor ventje, dat begrijp ik gerust. Hele gesprekken heb ik met hem zo onderweg en hij maar gillen. Ik had redelijk vlakbij een parkeerplek en dat is ook wel zo prettig. Ik hoefde alleen maar een heel klein beetje schuin over te steken. Die kleine jongen weegt behoorlijk zwaar en nu zit hij dan zelfs in een tas die vrij licht is. We stappen om tien voor elven de wachtkamer in. Er is al iemand klaar met een kat en er komt even later een dame met een hele grote hond binnen. Op een geven moment denkt die hond dat hij even aan Rainbow kan ruiken. Dat had hij beter niet kunnen doen. Rainbow geeft een flinke pets op de hond zijn neus door de tas heen en blaast als een tijger! Hij gromt er ook nog even bij, voor het geval de hond nog eens wil komen.

 

Ik zie de net nog flinke hond, bibberend tegen zijn vrouwtje aankruipen. We zijn allemaal flink geschrokken. Ik moet er stiekem een klein beetje om lachen, alleen altijd zielig dat het zo traumatiserend is voor ze. Rainbow laat zich niets doen, dat blijkt wel. De dame met de hond mag helaas eerder naar binnen. Ik ben pas twintig minuten later dan afgesproken aan de beurt. Rainbow loert gelijk weer op ontsnappingsmogelijkheden maar dit keer zijn we zo klaar. Volgens de dokter is zijn hele netvlies netjes genezen. Huh? Hoe kan dat nou? Hij knijpt nog steeds zijn oogje dicht! Dat kan van de zalf komen en daardoor geïrriteerd zijn. Per direct mee stoppen. Heel fijn!

 

Ik ben nu blij dat ik besloten had zalfje nummer twee bij de dierenarts te geven. Die is hem dus bespaard gebleven. Direct stoppen met de zalf en dan moet hij morgen zijn oog alweer normaal gebruiken. Ik informeer nog naar het tandenpoets poeder en vraag hoe zoiets dan werkt. Het is zo gemaakt, dat de meeste katten dit erg lekker vinden en je hebt maar een heel klein beetje nodig ene keer per dag. Het potje kost 25 euro maar daar doe je voor een kat vier tot zes maanden mee. Het verhoogt de zuurgraad in de mond. De kat zelf merkt daar niets van maar bacteriën vinden dit een minder fijne omgeving door die zuurgraad en nemen de bacteriële benen.

 

Ik zal die volgende week meenemen, als hij voor zijn gebitsreiniging moet. Zelfs deze controle kost me 35 euro. Jeetje zeg, dat loopt lekker op zo. Volgende week is het reinigen, dat is met de 10% korting trouwens, 150 euro en misschien is het nodig om dan een röntgenfoto van het gebit te maken, die is dan 80 euro. Ja hallo! Het is leuk hoor als je een beetje probeert te sparen voor het geval dat maar is er dan een keer iets, dan is het ook direct weer weg. Bizar hoor. Maar goed, het is niet anders. Ik ben al heel blij dat zijn oogje zo mooi genezen is. Nu maar hopen dat hij het niet meer zo hoeft dicht te knijpen binnenkort. Hopelijk krijg ik hem donderdag ook weer zo goed de tas in. Want dan moet hij in alle vroegte en nuchter naar de Goudsesingel.

 

Daar zit de kliniek die bij de praktijk hoort en daar worden de operaties gedaan en de röntgenfoto’s gemaakt. Maar dat is wel midden in de stad. Er moet genoeg parkeer gelegenheid zijn, laat ik het maar hopen. Ik moet hem dan alleen even afgeven en vragen hoe laat ik hem weer kan halen. Of ze bellen me daar nog over, dat kan ook natuurlijk. Ach arme Rainbow, en nog nuchter ook. En hij eet toch zo graag, al liet de weegschaal dit nu ook even weten. Het moet maar even. Dan neem ik wel die tandenpoets-poeder mee, want ik wil wel kijken of ik zijn tandjes kan leren poetsen maar ik zie toch niet gebeuren dat zowel Rainbow als ik daar ooit plezier aan zullen beleven. En dan is het voor ons allebei niet leuk. Als dat poedertje nou werkt, waarom niet. Die 25 euro per half jaar. Alhoewel, ik zeg dat nu wel maar ja, als ik straks nog geen baan heb, dan koop ik toch die borstel ook maar. In elk geval kunnen we dan het eerste half jaar vooruit. Of vier maanden, ook goed. En dan maar snel een baan vinden, kan ik de volgende potten ook gewoon kopen!