24. feb, 2019

Twee jaar en 271 dagen zonder Sunshine

Ik weet niet wat er gisteren was, hier in de straat maar wat een pokkenherrie. Normaal weet je het van te voren wel, door een brief in de bus of zo. Dit keer wist ik van niets. En tot het eindelijk tien uur was gisteravond, zat ik in die herrie. In de middag viel het nog mee, reggae is niet mijn favoriete genre maar daar kan ik nog wel van genieten. Later gingen ze tekeer, ik denk dat er Dj’s waren of zo, alsof er een zwaar housefeest aan de gang was met een publiek van tienduizend man die onder de drugs zaten. Dat het een handjevol buurtbewoners waren leek er niet toe te doen. Met één zo’n continue bas werd ik er na een half uurtje gek van. Daarna kwamen er nog allerlei Afrikaanse oerwoudgeluiden bij en dat ging zo door tot het niet meer mocht van de verordening. Eindelijk rust.

 

Ik heb gelukkig een irriteer-je-niet-knopje maar die moest ik wel gebruiken. Dan lijk ik dat wat mij irriteert een soort van buiten te sluiten en heb ik er geen last meer van. Wel door bloed, zweet en tranen verdiend hoor dat knopje. Het is nu super handig maar hoe ik het zover gekregen heb dat ik het ook effectief zo kan gebruiken, die weg gun ik niet eens aan mijn ergste vijand. Toch, hoe ellendig dat toen ook was, je hebt er voor de rest van je leven iets aan. Daar was ik gisteravond weer eens erg blij om. Anders had ik me gek lopen ergeren. Ook op dit moment is er weer zo’n herrie aan de gang. Ik denk trouwens, dat die filmploeg die vandaag is begonnen met filmen hier in de straat, hier niet blij mee zal zijn. Knip dat er maar eens uit. Prettige wedstrijd!

 

Gisteravond heb ik erg genoten van Skylar. Ik ben ook heel erg trots op hem. Aurora lijkt, sinds gisteren, opeens de grote krabpaal te hebben ontdekt. Ja, ze wist natuurlijk wel dat die er stond. Daar kan geen man omheen want het is een flinke. Maar ze had er niets mee. Ze was alleen in het hokje op de begane grond geweest, de eerste dag. Verder had ze het ding, op het nagels scherpen na, totaal links laten liggen. Maar eerst lag ze gisteren helemaal bovenin als de echte grote diva de boel te overzien. En laat op de avond, ging ze opeens in één van de twee hangmandjes liggen. Daar was Moonlight het niet mee eens want die kwam bij me klagen.

 

Het duurde even voor ik door had waar zijn gejammer over ging maar doordat hij heen en weer ging lopen en weer terug kwam om te klagen, zag ik het uiteindelijk. Oh, ligt Roortje in jouw mandje Moontje? Ja, dat is vervelend hè. Met grote ogen stond hij me aan te kijken om te zien wat ik daar nou aan ging doen. Nou niks. Tja vent, het is een paal zonder reserveringen. Bovendien, er zijn twee van die mandjes en dan ga je maar in die andere. Maar nee, die wil Moonlight niet. Hij keek me dan ook aan of wel helemaal goed bij mijn kersenpit was. Toen er geen stappen ondernomen werden om Aurora uit het mandje te jagen, gaf hij zijn gejammer maar op. Maar leuk vond hij het niet. Dat kon ik wel merken. Ik kan daar toch zo om lachen hè. Je zou er zo een soap van kunnen maken.

 

Als ik wat handiger was op het gebied van filmpjes editen, had ik er allang een serie van gemaakt. Ik kan aardig wat uurtjes schieten zo op een dag. En op Youtube zijn er genoeg mensen die dit zouden gaan volgen. Alleen helaas, ik heb daar de ballen verstand niet van. Anders zou ik iedereen van de lol laten meegenieten. Want ik begon eigenlijk over Skylar en dat heb ik nog niet eens verteld ondertussen. Kan je nagaan! Maar het had met Aurora te maken en daardoor ging ik even op een ander spoor over. Zij lag, toen ik zelf ook ging slapen, nog steeds in dat mandje. Opeens had Skylar dat door en wilde haar gaan meppen.

 

Toevallig had ik dat gezien en ik ging staan. Niet doen Skylar, laat haar nou gewoon lekker liggen, zei ik op zachte en lieve toon tegen hem. Hmm, moppert hij een beetje terug. Kom op nou, laat haar met rust en er wordt hier niet gemept. Kom er maar af daar. Hm hm hmmm, hij kijkt me met grote ogen aan en ik zie hem twijfelen. Eigenlijk wil hij haar graag meppen maar hij wil ook niet op zijn kop krijgen. Dit dilemma zie ik tussen zijn oren afspelen terwijl hij me aan ligt te staren. Het scenario dat hij op zijn kop krijgt, weegt zwaarder en al mopperend komt hij van de paal af. Ondertussen prijs ik hem en zeg ik hem hoe lief ik hem toch wel niet vind. Ik was echt oprecht trots op mijn grote kerel.

 

Met zijn staart hoog in de lucht, stapt hij op me af voor een knuffel. Ja, die heeft hij nu met recht verdiend. De lichten zijn ondertussen uit en ik ga nog even op de bank zitten kijken naar iets op tv. Ik hoor Aurora heel gevaarlijk gaan grauwen, alsof ze vermoord wordt maar dan zacht. Oh oh, ik denk dat Skylar in het donker dacht zijn slag te kunnen slaan. Toch houdt Roortje op met grommen al hoor ik haar nog af en toe wat grommen en hoor ik Skylar zachtjes mopperen. Ik sta heel voorzichtig op en kijk richting krabpaal. Ik schiet in de lach. Die uitgekookte Skylar ligt vlak boven het mandje te doen alsof hij ligt te slapen. Zijn voorpootje hangt zogezegd geheel ontspannen vlak boven het mandje zelf. Als Aurora heel even niet op zal letten, zal hij haar zo een mep kunnen geven.

 

Ik pak snel mijn camera en ik maak er snel een foto van. Een grote grijns tekent mijn gezicht want ik heb hier weer zo’n lol om. Hij doet net of hij gek is. Ik neem nog ene foto mét flits voor het geval je die andere niet kunt zien. Ze blijven allebei roerloos liggen. Oh wat zijn het toch een stel dramaqueens en uitgekookten bij elkaar. Heerlijk! Als je vandaag de ravage zag daar, met het nieuwe mandje op de grond, de schapenvellen eraf, dan begrijp je dat ze zich tijdens mijn slaap lekker hebben uitgeleefd maar daar heb ik niks van gemerkt. Ik sliep te diep want ik was ook pas laat wakker. Tenminste, ik vind acht uur laat. Daar zullen de meningen ook wel over verdeeld zijn maar voor mij is zes uur normaal en dan is twee uur later toch een heel verschil.

 

Ach ja, mijn harige heerlijkheden houden me wel bezig. Is het niet met schoonmaken van de bakken en veel stofzuigen, dan is het wel met lachen. Ik geniet echt van ze. Door de afgelopen week met Rainbow en zijn oog verzorgen, hangt hij gelijk veel meer aan me dan hij ervoor al deed. Hij kan me een stukje verderop aan gaan zitten kijken en dan straalt zijn liefde voor mij me zo tegemoet. Hoe kan iemand in hemelsnaam dieren kwaad doen. Gelukkig zijn ze hier veilig. Hopelijk is Sunshine dat ook ergens. Het is niet meer de hele dag door maar toch, ik denk heel regelmatig aan hem. Hoe kan het ook anders. Hoe kort ik maar van hem heb mogen genieten, hij zit voor eeuwig in mijn hart. Een liefdesband kan namelijk nooit verbroken worden. Dat weet ik nu ook bewust uit ervaring. Gelukkig heb ik er vier die dit dragelijk maken voor me en daar ben ik heel blij mee. Niet gek toch, zulke schatjes zijn het!