25. feb, 2019

Twee jaar en 272 dagen zonder Sunshine

Gisteren ben ik eens gaan kijken op de Swan Market, hier vlakbij in de Van Nelle fabriek was het dit keer dus dat was wel erg dicht bij huis. Te dichtbij om niet te gaan kijken. Mijn broer en schoonzus gingen ook mee. Ik had er al van gehoord van mijn nicht en ik had toen hun pagina op Facebook geliket. En daar zag ik dat ze vandaag daar zouden zijn. Ik wil er misschien ook wel een keertje gaan staan met mijn overschot aan Art dingen uit Ria’s Art Corner. Dan moet ik nog wel wat meer voorraad hebben anders heeft het geen zin. Ik heb ook genoeg ideeën gezien waarvan ik zoiets heb, ja maar dat doe ik echt veel mooier! Niet arrogant bedoeld hoor, maar gewoon, omdat het zo is.

Ook waren er veel kraampjes met dingen die ik echt veel en veel te duur vond voor wat ze gaven. Er waren ook een paar kunst kraampjes en nu begrijp ik dat iedereen zegt, ‘daar moet je meer voor vragen hoor’. Iemand had acrylic pours gemaakt, op kleine doekjes ook, van 15 x 15 of zo. Oké er gaat veel verf zitten in zoiets maar om daar dan 50! Euro voor te vragen, nee, dat is echt belachelijk. Maar goed, ze doen het toch echt. Er hing ergens een schilderij, zo’n lange smalle maar dan in de breedte, met een huizenrij aan het water met weerspiegeling in het water. Een beetje abstract, ik zou mijn versie ervan veel mooier vinden ook al verschillen smaken. Maar goed, wetend hoeveel tijd en verf zoiets kost, vond ik de 300 euro die ze ervoor vroegen echt schrikbarend duur hoor.

Ja, ik zal mijn prijzen moeten verhogen, nu begrijp ik dat ook wel. Ook door de andere dingen die ik heb gezien en wat ze ervoor vragen. Al verdubbel ik, dan is het nog niet duur voor wat ik maak. Ik begrijp nu ook wat diegene bedoelde die tegen me zei; ‘Ria, daar moet je echt meer voor vragen want anders verlies je geloofwaardigheid dat wat jij maakt echte kunst is.’ Ik begin het te begrijpen inderdaad. Toch, ik maak het omdat ik het zo leuk vind om te doen en ik maak graag iets speciaal voor iemand met een doel en een reden. Ik moet er niet van leven en die mensen misschien wel. En dan is het toch anders. Maar ja, ik begrijp wel dat ik het nu eigenlijk weggeef want ik kan er vaak niet eens verf voor terug kopen. Dat is nou ook weer niet de bedoeling.

Er hing zelfs een soort stuk losse canvas, dat was van boven en van onderen aan stukjes hout vastgemaakt. En dat hing dan weer met een soort touwtje aan het bovenste stukje hout aan het kraampje. Op het stukje canvas stond alleen een soort van rode stip, de rest eromheen was wit gelaten. Mijn broer liep er bijna met zijn hoofd tegenaan en hij keek ernaar en zijn ogen werden groot. Het stukje canvas was ongeveer 10 x 20 cm. Het kostte 45 euro! Mijn broer grijnst en zegt, terwijl hij doorloopt; ‘Kunstwerk getiteld ‘ongesteld’. Ik schiet echt keihard in de lach. Ja, dit was toch wel heel erg hoor. Dat zou ik dus niet eens durven en wedden dat er iemand rondloopt die het nog koopt ook?

Ik ben het niet in elk geval, ik moet mijn eigen werk eerst maar eens wat hoger gaan waarderen! Ik heb wel gezien dat dit het echt waard is! Er waren ook veel kraampjes met recycle gedoe. Een dame maakte alles van die nespresso cups. Echt helemaal geweldig oor, van armbanden tot mini bloempotjes voor hele kleine mini cactussen. Echt zo leuk! Hoe kom je daar nou op?”En een dame die maakte van alles van oud zeil, die grote lappen die van die grote vrachtwagens af komen. Die heeft er een winkel vol mee in het centrum van Rotterdam. Van tassen tot sleutelhangers. Je moet er allemaal maar kunnen verzinnen. Maar ik zag ook gewone blikjes, die ze gewoon een laagje matte verf hebben gegeven, twee gaatjes erin, daar een stukje leer voor, met zo’n splitpen of zoiets een touw eraan vastmaken en je hebt een leuk potje om op te hangen. Tientje maar. Pot-verdorie, dit woordgrapje is ook zo bedoeld, mijn potten waar ik duren acrylverf voor gebruik en uren op zit te schilderen kosten ook tien of vijftien euro! En die heb ik niet leeg gekiept en afgewassen en twee gaatjes in geboord met een likje verf. Ik werk daar urenlang aan.

Ja, als je het zo gaat bekijken dan zit ik mezelf wel erg onder mijn eigen duiven te schieten. Ik had dan ook eerlijk gezegd geen idee! Ik deed maar wat, een klein beetje, blijkbaar totaal niet kloppend, zitten rekenen. Ik zat er dus totaal naast als ze voor zoiets al een tientje vragen. Het liep nog goed ook, leuk zeg, recyclen. Ja, dat doe ik ook eigenlijk wel. Niet met alles maar wel met de kandelaars en de potten. Ik moet er echt stappen in ondernemen. Mocht ik dan niks meer verkopen, jammer dan, dan ga ik wel op zo’n markt staan een paar keer per jaar. Dan ben ik nog een stuk goedkoper dan menig rommeldingetje. Ik heb er ook echt leuke dingen gezien hoor, vergis je er niet in. Ik ben alleen echt totaal flabbergasted. Juist doordat ik zelf dingen maak, kan ik ook zien wat erin is gestoken aan tijd en materiaal bij anderen.

En dan ben ik gewoon een beetje een dombo geweest. Blijkbaar. Maar ja, wist ik veel! Ik heb nu wat meer gezien en kunnen vergelijken. Ik zal de komende tijden nog wel eens vaker op van die marktjes gaan kijken. Dan leer ik alleen maar meer. Ik heb wel gezien, dit is een drukke markt, de kraampjes zijn niet over de top met hun verhuurprijzen. Dat is nog te doen, mits ik mijn prijzen aanpas naar wat mijn werk eigenlijk waard is. Je hebt in elk geval goede reclame. Ik heb niet zo heel veel voorraad nog maar wel kan ik ook foto’s uitprinten van dingen die erg gepersonaliseerd zijn. Dat die dus besteld kunnen worden. Zoals die geboorte kandelaars of herdenkingskandelaars. Of van die speciale glazen voor huwelijken en dat soort dingen. Cadeautjes voor mensen die net verhuisd zijn naar een andere stad, zoals die Rotterdams, oh nee Haags, kraanwater e.d. Daar moet ik het ook van hebben. Dat zijn ook juist de leuke dingen om te maken.

Ik zal wat voorbeeldjes moeten maken. Ook voor bijvoorbeeld huwelijkscadeaus e.d. Die heb ik nog wel niet gehad of zo maar dat kan ik natuurlijk wel. Ook dit soort dingen zijn juist zo leuk om te doen. En dan met het praatje maken met klanten, als je ziet dat ze erin geïnteresseerd zijn, wat dingen uitleggen. Ja, voor uw tante die van uilen houdt, maak ik zo een karaf met een uil, geen probleem. Dat lijkt me wel leuk om te doen. Als ik nog geen werk zou hebben dan kan ik me daar iets meer op toe gaan leggen maar aan de andere kant heb ik toch liever de vastigheid van een baan. Dan kan dit er eens of twee keer per jaar gewoon tussendoor. Dan kan ik verkopen wat ik nog heb en reclame maken voor de pagina en gepersonaliseerde cadeaus. Wie weet, straks met het certificaat op zak, ook workshops aanbieden, ook hier thuis maar ook bij de mensen zelf thuis. Allemaal dingen om over na te denken.

Nou ja, druk genoeg allemaal, ook vandaag weer veel gedaan maar dat is voor morgen om te vertellen. Voor nu heb ik het wel even gehad voor deze dag. Ik plaats mijn blog en ik pas even. Ik had ook nog willen schrijven en willen schilderen maar ja, UWV stress en frustratie. Wat een rot site zeg, zo ontzettend onoverzichtelijk. Dood moe werd ik ervan. Heel anders dan Aurora vanmorgen, die wilde op de bovenste verdieping van de krabpaal maar ja, daar lag Moonlight al. Is ze toch een hele tijd bezig geweest om hem eruit te krijgen. Maar Moonlight geeft ook niet zomaar toe als hij iets wil en hij ligt daar heel vaak. Toen ik haar een beetje tot orde riep, ging ze zo liggen alsof er niets gebeurd was. Kijk maar naar die uitdrukking van totale onschuld op haar bekkie. Ik weet wel beter. Die uitdrukking van Rainbow was wel echt, die lag gewoon lekker te liggen. Toch wel een groot verschil!