27. feb, 2019

Twee jaar en 274 dagen zonder Sunshine

Ik ben benieuwd of ik vandaag een dag zonder zoveel frustratie zal beleven. Dat wordt wel tijd hoor na twee van die puntje puntje dagen. Godsamme zeg, je zou voor minder onder de dekens kruipen. Maar dat doen we niet. Morgen moet mijn kleine man onder narcose. Vanavond dus rekening ermee houden, op net iets voor negenen de snoepjestijd vervroegd in laten gaan. Vanaf negen uur moest hij nuchter blijven. Dan morgenochtend het opstaan echt een beetje rekken, want ze krijgen altijd direct eten zodra ik op ben. Ik ga maar zo rond acht uur de deur uit. Half negen afgeven is de afspraak. Maar ja, ook al is het nog geen veertien minuten of zo, het kan druk zijn op dat tijdstip. Bovendien, kan ik er vlakbij mijn auto even kwijt of niet? Dat is nog maar de vraag.

Ik zal met van alles rekening houden en hopen dat hij er zo ongeschonden mogelijk vanaf komt. Ik moet niet vergeten potjes tandenpoetspoeder mee te nemen. Voor mezelf en voor Kim ook. Timo heeft ook snel last van de tandsteen en aanslag dus ook voor haar misschien een uitkomst. Niet vergeten want anders moet ik er weer langs en als dat niet nodig is, dan liever niet. Ik ben benieuwd hoe laat ik hem dan weer kan gaan halen! Ik hoop niet al te laat. Ik ben wel op kattenjacht zeg, de laatste tijd. Niet alleen op Rainbow maar ook op stenen beeldjes, of plastic. Ik zal ook de kringloopwinkels een beetje af moeten gaan struinen, of van die markten met ouwe troep om die te kunnen vinden.

Honden moet ik ook hebben. Dus ik ga op honden- en kattenjacht. Niet al te groot maar ook niet al te klein. Zo tussen de zes tot acht centimeter, mag iets groter of kleiner ook nog. Daar ga ik leuke dingen mee doen maar ja, vindt ze maar eens. Vroeger had ik een hoop dingen die ik nu graag weer zou willen hebben. Alleen daar doe ik niets meer aan. Op Catawiki heb ik geboden op een hele kudde katten maar ja, daar bieden ze dan steeds over je heen. Het moet wel betaalbaar blijven want anders moet ik er ook weer een hoge prijs voor vragen en dat verkoopt dan weer een stuk minder snel. Ik wil er niet mee blijven zitten natuurlijk.

Ik heb namelijk een kraampje gereserveerd bij de Swan Market voor de komende 27e oktober. Ook weer hier in de van Nelle Fabriek. Ik vond het daar echt leuk en lekker binnen. Heerlijk eten en drinken om je heen en lekker warm. Druk bezocht door mensen van allerlei pluimage. En bovendien, ik heb er niet zoiets gezien als ik zelf doe en maak. Dus dat is ook wel gunstig. Nu is het alleen zaak om tegen die tijd genoeg voorraad te hebben maar ja, dat is dan ook wel weer gelijk lastig. Ik heb nu zelfs nog wat opdrachten waar ik nog niet eens aan toe ben gekomen. Daar moet ik ook haast mee maken maar ja, het is opeens rete druk of zo. Alles neemt zoveel tijd in beslag ook, of dat lijkt wel heel sterk zo. Daar word ik niet goed van gewoon. 

Even inloggen bij de UWV en hup, halve dag voorbij. Daar moet ik dan ook nog bij solliciteren, ik moet schrijven, schilderen, de cits verzorgen en mijn huis en mezelf. Het vliegt zo hard voorbij dat ik het zowat hoor suizen! Whoosh! Week voorbij! Echt bizar hoor. Maar goed, we gaan gestaag door, al lijkt de tijd steeds sneller te gaan en ik zelf steeds langzamer. Hoe ik dat omgedraaid krijg weet ik niet maar dat staat wel erg hoog op mijn wenslijstje hoor. Dit is behoorlijk vermoeiend zo op de één of andere manier. Andersom zou mijn voorkeur hebben, ik vliegen en de tijd kruipen. Heerlijk lijkt me dat, alsof je dagen hebt van 48 uur. Dat zou even mooi zijn! Maar ja, het is bij mij helaas totaal andersom. Ken je van die slowmotion filmpjes, dat je alles zo om iemand heen ziet vliegen maar die is zelf een soort van langzaam? Nou, dat ben ik!

Dan ging ik vandaag natuurlijk weer even kijken op de UWV want ik had al gezien dat ik een berichtje binnen had gekregen. Maar nee, het is helaas niet de uitnodiging voor een persoonlijk gesprek waar ik op zit te wachten. Nee, het was een welkomstmailtje. Ik lees nog eens het mailtje van gisteren over, het mailtje wat ik zo ontzettend directief en onvriendelijk vond. Mijn mond valt open van verbazing. Het is een heel vriendelijk mailtje van iemand die zegt nog geen afspraak te kunnen maken zo maar dat er iemand zal bellen hierover en uiteindelijk wordt mij een mooie dag gewenst. Jeetje zeg, was ik gisteren zo enorm chagrijnig dat ik zelfs dit aardige mailtje als een aanval zag? Blijkbaar wel. Ik kom uit de psychologie, dus ik hou al met veel dingen rekening maar zo als dit hier, is me echt nog nooit gebeurd. Ik ben ook wel zelden zo pissig geweest, dat scheelt misschien.

Meestal kan ik mezelf boven zulke dingen laten uitstijgen maar dat lukte me gisteren gewoon niet. Het heeft dan ook effect op de totale rest van de dag. Zo moest ik ergens zijn gisteren, om vijf uur, en dat ligt tegen de stad aan. Het duurde maar vijf minuten en toen kon ik weer terug, een ritje van tien minuten heen en tien minuten terug. Alleen heeft de totale autorit wel meer dan anderhalf uur geduurd. Daar werd ik ook niet vrolijker van. Die arme kattenkoppies hier vergingen bijna van de honger want ik had natuurlijk verwacht veel eerder weer thuis te zijn. Anders had ik ze wel eten gegeven voor ik weg ging. Maar goed, geen kat overboord, ze overleven zoiets wel hoor, spek zat bij sommigen. Ik had mijn dagje wel gehad, voor de tweede keer op rij.

Vandaag gaat het ook weer niet zoals ik zou willen. Een vriendin die hulp nodig heeft, eist mijn aandacht. Met mijn dochter heb ik lang aan de telefoon gezeten en ook weer met een andere vriendin lang aan de telefoon gezeten. De ochtend is al voorbij en ik heb eigenlijk nog niets gedaan. UWV werkt nog steeds niet mee want de site ligt eruit. Ik weet dat ik mail heb staan maar ja, het werkt niet en ik kom niet ingelogd. Dat komt later nog wel dan. Ik ga om twaalf uur gewoon maar even stofzuigen en daarna ga ik heerlijk een stuk lopen. Morgen zou het weer kouder zijn en bewolkter dus ik moet er nog heel even van profiteren. Deze week zie ik gewoon als verloren, door allerlei dingen die mis gingen en teveel van me vroegen. Dan kan ik maar beter zorgen dat ik er voor de rest nog even iets leuks van ga maken, toch?

Als ik terug ben, mag ik ook wel even over een doekje over alles halen. Ik heb al drie katten met hun pootjes zien zitten eten. Irritantjes, gisteren zaten ze me weer tot snoep te dwingen ook. Vanavond krijgen ze het om negen uur al want vanaf dan moet Rainbow nuchter blijven. Ik zal dus ook de etensbakjes met eventuele restjes weg halen. De anderen hebben wel mazzel want ik hoef de brokjes niet weg te halen, die eet hij toch niet. Maar morgenochtend zal het wel even lastig worden. Ze blijven me altijd achterna lopen tot ze eten hebben en dan loop ik risico mijn benen of nek te breken. En ik moet Rainbow ook nu weer in de tas zien te krijgen. Die ga ik zo ook maar weer even vast klaar zetten. Kunnen ze weer even wennen, onopvallend, hoop ik.

Vandaag is mijn uitdaging, want ik doe mee aan de #PrinceEaLoveChallenge, dat ik zomaar willekeurig iets liefs moet doen voor een ander. Dat heb ik al gedaan, maakt niet uit wat, als ik het maar weet. Als we het allemaal voor één persoon gewoon iets liefs doen zomaar, dan hebben echt opeens heel veel mensen een leuke dag. Dat is toch een geweldig idee?! Doen jullie mee? Kan nooit kwaad hoor, iets liefs doen voor een ander. Al helemaal niet als je het zomaar doet.  Gisteren was de eerste uitdaging, vergeef iemand en laat het los. Maar dat was wel een beetje raar, want ik heb dat al eigenlijk bij iedereen gedaan die me pijn heeft gedaan.

Zelfs als ik nu hoor, vandaag gebeurde dat toevallig nog, dat het met iemand slecht gaat, die toen absoluut geen begrip voor mij en mijn ziekte kon opbrengen, dan vind ik het rot voor die persoon. Gewoon omdat ik weet hoe naar het is je zo slecht te voelen. Maar de koekjes van eigen deeg die oorzaak en gevolg eigenlijk zijn, die krijgt iedereen een keertje opgediend. En heb je nog wrok, dan doet je dat plezier dat diegene dan lijdt. Maar voor mij, nee, ik vind het rot voor ze, dat ze daar nu ook doorheen moeten. Maar ik weet ook, daar leren ze wel van, niet alleen voor dit leven. Dus slecht zijn koekjes van eigen deeg niet voor je, wel leerzaam. Dat dan weer wel.