28. feb, 2019

Twee jaar en 275 dagen zonder Sunshine

Het was best wel even een gedoe vanmorgen hoor. Katten zijn gewoontedieren, tenminste de mijne wel. En wat ze gewend zijn op de vroege ochtend is dat ze me eerst nog netjes naar het toilet laten gaan maar daarna krijgen ze eten. Ongeacht het tijdstip. Ze weten ook dat ik midden in de nacht ook vaak nog een keer of twee naar het toilet ga maar dat verschil kennen ze. Nu gebeurde er van alles maar ze kregen geen eten. En de alleen op natvoer ingestelde Rainbow liep me als een gek achterna de hele tijd. Ik had al geprobeerd langer te blijven liggen dan normaal maar daar was ik niet echt in geslaagd.

Dus ben ik maar de bakken schoon gaan maken, mezelf wassen en aankleden. Dingen die echt nooit gebeuren voordat ze eten hebben gehad normaal. Je zag aan die koppies die me overal achterna liepen, hier klopt iets niet maar wat? Ze hadden helemaal gelijk. Toen het nog geen acht uur was, dacht ik, vergeet het maar. Ik hou het zo niet nog een half uur uit. Ik pakte Rainbow op, die voelde de bui net te laat hangen, en voor hij het wist zat hij in de tas. Hij zat weer klagelijk te mauwen tijdens de rit en was alleen stil als ik mijn hand tegen de tas deed en hij daar met zijn koppie tegenaan kon zitten. Ah, mijn lieverd. Ik haat zulke dingen, het is omdat het voor zijn eigen bestwil is en dat ik hem liever met tandjes zie dan zonder. Anders ging ik zo rechtsomkeert.

Ik was er natuurlijk weer veel sneller dan ik dacht. Net een minuut na achten geloof ik en ik moest er half negen zijn. Er was nog niemand en het was er donker binnen. Ik ben maar weer terug in de auto gaan zitten en heb zitten chatten met Kim. Om half negen heb ik hem binnengebracht en ik zie nu nog zijn grote bange oogjes door de tas naar mij kijken. Oh sorry, sorry lieverd, het is écht voor je eigen bestwil hoor! Ik kom je zo snel mogelijk weer halen. Hij kijkt me helemaal na en ik loop snel naar de auto. Het parkeren was zowaar nog gratis maar dat zal straks niet meer zo zijn. Dat denk ik niet. Ik kan wel iets vroeger gaan en een rondje stad pakken misschien? Nou ja, eerst maar even afwachten wanneer ze bellen.

In de tussentijd ga ik dan maar dat DVD afspeelprogramma downloaden misschien, zodat ik normaal naar die tapes van Donna kan kijken en kan leren. Heel raar wel, ik had gemaild wanneer ik de doeken moet insturen en of ik ze dan ook tegelijk mag opsturen. Door die hoge verzendkosten van en naar Amerika, leek me dat wel wat handiger. Kreeg ik te horen, dat ik ze voor 26 april moet klaar hebben en dat ik ze of allemaal tegelijk kan opsturen maar dat ik ook hele duidelijke foto’s kan maken en dan opsturen. Zij, Amanda, beoordeelt dan of de foto’s duidelijk genoeg zijn om te beoordelen. Oké, nou dat moet dan maar en dat binnen iets meer dan twee maanden met heel veel meer te doen dan dat.

Ik vind het wel raar hoor want er zou drie maanden voor staan. Ik heb ze pas de 18e februari op kunnen halen en dat scheelt gewoon wel drie weken! Ik zou het dus eigenlijk pas rond de 18e mei klaar moeten hebben. Dat vind ik niet zo heel eerlijk, eerlijk gezegd. Maar ik kom er ook wel achter, al lezend in de map, dat ik er, buiten het certificaat, niet zoveel aan zal hebben. Daar moet je dan wel voor in de States wonen. Dan kan je lid worden van een speciale groep waar je je verf en je werkboeken en oefensheets en dat soort dingen heel goedkoop kunt kopen.  Die kan je dan gebruiken om of aan je leerlingen te verkopen, of om bijvoorbeeld er in je lessen of workshops in te voorzien. Dat laatste is handiger want dan hoeft niemand iets van te voren aan te schaffen om les te nemen of een workshop te krijgen.

Daardoor krijg je uiteraard sneller leerlingen. Ik zal het hier toch echt moeten hebben van wat ik zelf in kan kopen en waar ik het ook koop, het is die speciale Folkart verf, het is duur. Punt. Ja, oké dat kan je dan doorberekenen in je prijs maar als het weer al te duur wordt, dan wil niemand dat betalen natuurlijk. Maar goed, het kost wat het kost, take it or leave it. Zo ga ik er maar tegenaan kijken. Het moet natuurlijk niet zo zijn dat ik een workshop geef of een les, die mij dan zelf geld extra gaat kosten. Dat is misschien leuk als je liggende gelden hebt maar helaas, die heb ik niet. En zo zijn er wel meer voordelen als je lid wordt van de Dewberry familie, zo noem ik het maar even, waar ik als Hollandse gewoon niets aan heb. Jammer maar helaas. Meer dan het certificaat zal het me niet gaan brengen. Het is wel een ontzettend knap commercieel in elkaar gezet multi miljoenen bedrijf, daar ben ik wel achter!

Toch is er een Master Elite, daar zit veel geld in qua opleidingen want dit is de hoogste titel, in Italië. Ik zag op haar site dat er iemand helemaal met de auto daar naartoe was komen rijden vanuit Roemenië om vervolg lessen voor een opleiding ook. Allemaal leuk en aardig hoor, zou ik ook wel willen maar misschien wil ik dan niet graag genoeg? Ik kan daar toch helemaal niet zoveel geld insteken? Bovendien kan ik niet zomaar lang van huis door de cits, dat wil ik ook niet eens. Dus tja, waar een wil is zal heus een weg zijn maar zo graag wil ik dan toch ook weer niet, niet zoals zij die er 25 uur voor gaat rijden met de auto. Dat is wel duidelijk. Ik wil wel maar niet zo’n end weg…

Gisteren kreeg ik van een ex collegaatje een link opgestuurd. Toen ik dit, na ons lange telefoongesprek, ging bekijken, heb ik wel even een potje zitten janken hoor. Het was een filmpje van een kat die na 12 jaar opeens weer op de stoep stond. Ik begrijp er niet uit hoe het diertje weer thuis is gekomen, aangezien die mensen zijn verhuisd en dat soort dingen, lijkt me het niet dat hij weer is aan komen lopen, toch? In elk geval, het diertje is thuis! En het raakte me zo diep, vooral ook omdat het beestje zelf een beetje op Moonlight lijkt met dat vlekkie op zijn borst. Ik had dat niet verwacht. Voor ik volop door ging huilen heb ik met man en macht ervoor gezorgd dat dit niet door zou zetten. Die pijn is zo groot, dat zit zo diep, als ik dat los ga laten, dan denk ik dat ik gewoon nooit meer zal stoppen met huilen en dat wil ik niet.

Juist omdat je het zover weg stopt, heb je er geen erg in dat het je zo ontzettend zeer doet. Nee, dat heb je netjes weggestopt, heel diep van binnen. Dat laadje zit dicht en kan ook het beste dicht blijven. Als het open gaat dan komt er een rivier van verdriet uit en die is niet meer te stoppen. Zo’n beetje een Niagara Falls effect. Oer geweld. Dat kan ik er niet bij hebben. Ik heb wel veel van die lades en soms schiet er eentje open en dat is niet prettig. Ik wil het niet vergeten of wegstoppen hoor, maar er zit gewoon teveel. Het ene laadje wat leegloopt, trekt dan weer de volgende open. Wat ik al zei, ik heb er teveel. Laat ze maar lekker zitten zoals ze nu zitten. Maar soms, door zo’n filmpje, schiet er opeens eentje een stukje open. Dan schrik je alleen al van dat effect en kan je al overzien dat het volledig open gaan ervan, een te groot effect zal gaan hebben. Dus nee, ik laat mijn lades liever dicht. Wil je het filmpje zien? Klik dan hier 

Ik werd gebeld, rond twaalf uur. Rainbow is al goed wakker maar het komt hen pas na half twee uit. Wanneer ik wil komen. Nou, één minuut na half twee. Skylar snapt er niets van en die loopt met zijn kattenzieltje onder zijn pootjes hoor. Dat is best zielig. Ze zijn allemaal een beetje van slag. De afgelopen twee weken dat ik met Rainbow weg ging, kwam ik wel weer samen met hem terug. Nu ben ik er wel maar Rainbow niet. Dat vinden ze wel heel raar. Ik ook hoor, ik vind het echt zielig voor allemaal. Ik ben maar heel snel alvast daarheen gereden. Kan mij het schelen! Ik heb een tripje gemaakt naar Piekfijn want het was nog te vroeg om hem te halen. Daar sla ik gelijk mijn slag met wat beeldjes en glaswerk. Oh jeetje, als ik straks door mijn enorme lading heel duur ingekochte glaswerk heen ben, weet ik wel waar ik naartoe zal gaan.

Dan snel naar Rainbow en omdat ze na half twee hebben gezegd, stap ik exact om 13u31 binnen. Hij is een lieverd, alles is goed gegaan, ik krijg twee A4 mee met instructies. De rib wordt wederom uit mijn lijf getrokken, knip is totaal leeg weer maar ik ben blij dat hij met schone tandjes weer mee mag. Voortaan doe ik de Orozyme Bucco Fresh door hun eten, dan hebben ze geen van allen meer tandsteen of slechte tanden. Ook weer een rib uit dit ouwe lijf. Ik mag wel uitkijken want anders klap ik straks voorover of zo. Hij gilt moord en brand op de terugweg. Ik ben blij als ik weer thuis ben. Daar loopt hij, nog een beetje wankel, het hele huis rond, alsof hij zich ervan wil verzekeren dat alles er nog is zoals het was. Als dat zo is, gaat hij ergens een beetje slapen. Hij komt wat later even een knuffel halen, hij spint zodra hij me ziet. Ah, de lieverd.

Hij eet een beetje en heeft de rest van de middag ook weer geslapen. Zo meteen ga ik ze weer eten geven. Hij wil misschien niet, of wel, hij mag het zelf weten. Hij kan ook morgen nog een beetje misselijk zijn van de narcose. Hij laat elke keer merken dat hij erg blij is weer thuis te zijn. Ook Skylar is weer gerust gesteld. Zo, een enerverend dagje voor ons allen. Tot en met maandag heb ik het ook nog erg druk. Vanaf dinsdag wil ik weer orde en regelmaat. Ik loop weer een beetje te spacen en dat vind ik niet lekker. Maar goed, het is nu even zo, na maandag wil ik alle vervelende knoppen weer even om gaan zetten. Komt vast goed. Voor nu maar even blog plaatsen, cits eten en ik ook. Daarna lekker even bankhangen met een dikke pyjama want weet je, ik heb het verrekte koud!