4. mrt, 2019

Twee jaar en 279 dagen zonder Sunshine

Dat was me het dagje wel gisteren zeg! Ik wilde helemaal mijn verjaardag niet vieren maar ja, we moesten ook een reden hebben om allemaal bij elkaar te komen. Dus dan maar hier eten in het weekend. Wat wij al weken wisten maar mijn schoonzus nog niet, was dat mijn broer haar ten huwelijk zou vragen! Ik had al een cadeau voor ze gemaakt, waar deze datum, 3 maart, al opstond en zo had mijn broer geen mogelijkheid meer om er onderuit te komen. Niet dat hij dat zou willen hoor. En Sandra had totaal niets in de gaten. Ook weer logisch want mijn broer heeft ook genoeg meegemaakt en die heeft altijd al gezegd; ‘ik trouw nooit meer’. En daar had Sandra zich al jaren geleden bij neergelegd. Oh ik zat me er al weken over te verkneuteren want ik wist dat hij haar enorm gelukkig zou maken hiermee.

Op een gegeven moment, toen ze al een tijdje hier waren, gaf mijn broer me een seintje en zette ik het liedje op van Bruno Mars, I wanna marry you. San zat met haar telefoon iets te doen en ze zat helemaal niet op te letten. Dus mijn broer pakt haar telefoon af en ze wierp hem een bijna dodelijke blik toe. Wij moesten er allemaal om lachen maar al helemaal toen je heel langzaam het begrip op haar gezicht zag komen van wat er nou eigenlijk echt aan de hand was. Dat was prachtig om te zien. Het ging van geïrriteerd, door de telefoon, tot enorme verbazing en daarna ontroering en gelukkige tranen. Ik moest er zelf ook een traantje van wegpinken! Ik wist ook dat ze het nooit had verwacht, want hij was daar zelf ook altijd echt van overtuigd geweest dat hij nooit meer zou trouwen. Dat had hij haar dan ook al vanaf het begin duidelijk gemaakt, dat hoefde ze van hem nooit te verwachten.

En dat had ze dan ook in haar oren geknoopt en ze heeft hem er nooit lastig over gevallen. Ze had dit geaccepteerd. Toch wisten we allemaal wel dat ze dat diep in haar hartje best jammer vond. Dat was ook duidelijk te zien. Ze was zo verbaasd en zo gelukkig, dat was echt heel mooi om bij te mogen zijn! Hij had een mooie ring voor haar gekocht, speciaal rekening gehouden met haar werk en oh ja, ze had natuurlijk JA gezegd! Niet dat er ook maar iemand had getwijfeld of ze dat zou doen hoor. Het was dan ook echt een hele leuke middag zo. Toen ik haar ging feliciteren, kokhalsde ze een beetje in mijn oor. Niet dat ze me zo’n rotwijf vindt hoor maar ze was zo nerveus dat ze er bijna van ging overgeven. Het duurde wel even voor ze alles weer op een rijtje had. Dit was echt heel leuk geweest om mee te maken, alleen al door haar reacties!

Kimberley had een heerlijke taart gebakken. Echt zo ontzettend lekker en mijn favoriet, iets wat je tegenwoordig niet zo snel meer kan kopen ook, slagroom aan de buitenkant en daar geroosterde, geschaafde amandelen op. Heerlijk! Hij staat op de foto, want hij was nog mooi ook. En ze had zoveel slagroom over dat ze ook haar whisky had meegenomen zodat we Irish coffee konden maken. Ik had dat voor de grap gezegd, ‘heeft er iemand whisky?’ Wat een grapje was want ik had niet verwacht dat iemand dat zou hebben. Kim vroeg me of ik haar wilde helpen onthouden dat ze haar whisky weer mee terug zou nemen. Ik zei haar dat ik dat een riskante vraag vond, vooral als er ook nog slagroom over zou zijn. Uiteindelijk is ze het niet vergeten en eerlijk gezegd zou ik nu ook niet echt trek hebben in zoiets. Zo eens in de zoveel tijd is dat wel lekker maar dan heb je dat ook voorlopig wel even gehad. Het was wel erg lekker maar ook genoeg. Na het eten zijn ze nog even gebleven en daarna was iedereen weer naar huis.

De trouwdag zal gaan worden, wij waren daar absoluut niet verbaasd over, 13 augustus 2019. Natuurlijk die 13! Die was zelfs voor alles met 13 van mijn moeder, al belangrijk voor hun. Hij had nog even wat andere data geroepen maar nee, San vond ook dat het de 13e moest zijn. Dat wordt het dan ook. Mooi, heb ik nog even de tijd om goed af te vallen. Ik ben dan zijn getuige en oh, potverdorie zeg, moet ik toch zomaar een nieuwe jurk en schoenen en dat soort dingen kopen! Daar hou ik toch echt niet van. Vreselijk zeg, dat wil toch geen mens?! Maar ja, ik heb maar één broertje en daar moet je wat voor over hebben natuurlijk. Het moet dan maar. En voor Sandra natuurlijk want ik weet één ding zeker, zij houdt enorm veel van mijn broer, dat was nu ook wel goed te zien.

Ik heb nog wat tv zitten kijken en ik ben als een blok in slaap gevallen. En toen ik vanmorgen vroeg wakker werd was ik dan jarig. Als je kind bent dan is dat toch zo’n groot moment en hoe ouder je wordt, hoe minder je dat gevoel hebt. Ik ben 04u03 geboren of 04-03 en dat is wel grappig. Het telefoontje van mijn moeder mis ik nog steeds, die belde altijd direct na middernacht om me te feliciteren en me dan gelijk te zeggen dat ik eigenlijk nog niet jarig was maar dat het nog vier uur zou duren. Het lijkt eeuwen geleden en toch is dit pas het tweede jaar dat ze het niet kan doen. Maar met of zonder het telefoontje, ik vind er niks meer aan. En daarom wil ik het eigenlijk ook niet meer vieren. Daar ga ik niet over vijven of zessen.

In elk geval, dan stroomt Facebook vol met allerlei felicitaties, je krijgt privé berichtjes, appjes  en telefoontjes en rond de middag wordt er een prachtige bos bloemen gebracht, van mijn lieve vriendin Karina. Ja, dan voel je je toch weer een klein beetje jarig! Dus bedankt allemaal daarvoor, dat was toch wel een beetje leuk! Mijn Poolse zusje is nog even langs geweest en ook mijn belastingaangifte is gedaan. Allemaal geregeld. Verder heb ik dus de hele dag niet veel kunnen doen, behalve dan mijn blog schrijven. Helaas moet ik dat morgen dan ook allemaal in gaan halen. Ik heb in elk geval nog geen mailtjes in mijn mailbox gezien dat er mail is op de UWV site. Dat persoonlijk gesprek donderdag daar, zie ik wel naar uit en gaat me hopelijk ook iets opleveren. Maar dat moet ik nog even afwachten.

Ik heb ook enorm veel te regelen en te maken want de hondjes zijn al binnen gekomen en daar heb ik al een paar potten mee gedaan. Ze zijn nog niet klaar hoor, er komen nog teksten op en meer dingetjes die ermee gebeuren moeten. En dan krijg ik, als het goed is, morgen een doos vol met katjes binnen. Maar de potten ervoor moet ik nog sparen en kopen. Voorlopig heb ik werk zat, ik wil ook vanaf nu minstens twee sollicitaties per week eruit gooien. Ik ben er 4 per maand verplicht geloof ik maar dat vind ik toch echt te weinig. Als je echt wat wilt vinden dan moeten er meer sollicitaties uit, lijkt mij. Dan moeten ze er wel zijn maar goed, die juiste vacatures maar dat komt vast wel. Ik vind het een spannende tijd maar ik geef het over aan boven, zeg maar. Er ligt vast iets in het verschiet dat exact op mijn lijf geschreven is. En daar moet ik alleen nog even tegenaan lopen. Komt helemaal goed!