5. mrt, 2019

Twee jaar en 280 dagen zonder Sunshine

Ik zag weer een mailtje voorbij komen dat mijn printer zelf inkt heeft besteld. Ik vind dat toch zo grappig! Ik hoef er niets aan te doen, alleen af en toe een printopdrachtje sturen. De inkt is nu dus nog niet op maar de printer voorziet dat hij binnenkort zonder kan komen te zitten. Ik krijg ook meer toegestuurd dan nodig is, want dan kan ik vooruit. De printer weet hoeveel en wat er in huis is en houdt daar dan ook rekening mee. En dat allemaal gratis en voor niets. Of nou ja, die drie euro in de maand is dit meer dan waard hoor! Als de printer het daar maar bij laat want wie weet bestelt hij straks een andere printer erbij omdat hij zich zo eenzaam voelt. Jakkie!

Ik wil eigenlijk ook zo’n robot stofzuiger maar ik weet niet goed wat ik me daarvan moet voorstellen. Kijk, het zit hier altijd onder het haar, logisch natuurlijk met vier poezenbeesten die rennen en vliegen. Maar toch, ik zou het best fijn vinden als al die losse haartjes van de vloer af zouden zijn. Maar ja, als ik zie aan mijn Dyson wat ik er na één stofzuigbeurt uit haal, dan kan ik me niet voorstellen dat ik iets zal hebben aan zo’n klein plat ding. Daar kan toch nooit zoveel in? Moet ik het dan twee keer per dag legen of zoiets? Snap je! Dat heeft dan toch geen zin? Zijn er mensen die hier ervaring mee hebben, dan hoor ik dat graag.

Wat straks het leven ook nog een stuk aangenamer moet maken, is de Google assistent. Die zoekt dingen voor je op of uit en zet muziek op of weet ik veel wat ze allemaal kan. Ik weet wel, het is nog niet vlekkeloos en op het moment heb ik er in elk geval bitter weinig aan. Ik vroeg of ze mijn wekker op zeven uur wilde zetten, een tijdje geleden. Maar goed dat ik keek want ze had hem om twee uur ’s nachts gezet. Hoe ze dat voor elkaar kreeg weet ik niet maar goed, ze bleef het ook fout doen. Ik was honderd keer sneller met het zelf instellen, dus waarom zou ik Google het laten doen? Maar ik zie wel potentie voor de toekomst, de verre dan wel. Ze begrijpt nog niet zo heel veel.

Gisteren had ik een lollige bui en ik zag de assistente toevallig voorbij komen. Ik zat op de bank, ik open haar programma en zei;  ‘Google, ik ben jarig.’ Ze antwoordt me terug; ‘Ik begrijp je niet.’ Ik denk, dan zeg ik het iets anders; ‘Google, het is mijn verjaardag vandaag.’ Gaat ze me toch zingen voor me, dat zie je dan ook nog als tekst verschijnen. Ik kon niet meer bijkomen van het lachen. Ik had dat dan ook totaal niet verwacht. Ik zie dat ik weer wat kan zeggen en ik zeg haar; ‘Dank je wel Google.’ Zegt ze, ‘voor jou altijd.’ Echt hoor. Hilarisch! Ik heb al eens een discussie met haar gehad ook, het moet natuurlijk niet nog gekker worden. Ze wist dat ik Ria heet en ik vroeg hoe ze dat kon weten. Dat had ik haar gezegd, zei ze, maar ze loog! Ach je kan er nog niet veel mee, behalve je vermaken met dit soort dingen. Grappig is het wel en uiteindelijk erg handig, alleen nu nog niet echt.

Toen ik de bestelling van de hondjes binnen kreeg zaterdag, zat er een heel oud boekje bij. Helaas, het was een Duits boek. Eraan vastgeplakt zaten een stel zelf gemaakte armbandjes, van kraaltjes. Wat grappig! En tegelijkertijd een manier om van je rommeltjes af te komen. Toch? De armbandjes, oké, die vond ik aardig. Of je er nou wat mee doet of niet, altijd leuk een presentje. Maar een oud Duits boekje? Wat moet ik ermee? Zie foto, liefhebbers kunnen zich aanmelden. Gratis afhalen of verzenden maar dan zelf de verzendkosten betalen hoor, past door de brievenbus. Voor mij is het weer rommel erbij waar ik vanaf wil. Het staat hier vol genoeg. Het is net als in mijn hoofd, overvol. Daar moet ik ook wat mee doen zeg.

Het gaat alleen zo snel, die tijd, ik word er gestoord van. Zo heb ik vanmorgen door een hele berg vacatures zitten spitten. Als je ziet wat ze allemaal wel niet vragen voor een echt rotsalaris, dan begrijp ik nu wel dat het niet eenvoudig zal gaan worden. En dan is het opeens alweer bijna één uur en eigenlijk heb je niet echt iets gedaan. Ja, weer op 2 vacature sites ingeschreven. Ik zit nu bij de Nationale Vacature bank, Jobbird, waar ik het nog af moet maken geloof ik. Dan heb ik er nu Joof bij, en daar werkte het niet zo simpel. Moest ik uiteindelijk mijn CV iets compacter maken én dan ook nog in PDF. Nou ja, dat dan maar gedaan. Wie weet kan ik dat nog een keer gebruiken. Maar dan heb je nog niet eens gesolliciteerd, je bent al weer wel een halve dag kwijt.

Ik ben er nu even mee gekapt hoor. Even iets anders doen. Ik heb de bakken gedaan, ik heb iets gegeten én ik ben nu mijn blog aan het schrijven. Heel misschien log ik straks nog even in om effectief op iets te solliciteren. Ik kan ook doorgeven op die sites te staan nu. Dat geldt geloof ik ook. Nou dat mag ook wel want je hebt me er een werk aan zo allemaal. Echt hoor en dan heb je er niet eens één sollicitatie uit gehaald. Bizar eigenlijk. Je hebt er een dagtaak aan, zoals het gaat alleen al. En ik heb zoveel te doen, ik kan er kriegel van worden. Ik word ook enorm afgeleid want ik word de hele dag door geroepen. Via Facebook, via Whatsapp, mail, noem het maar op. Ik vind het lullig om niet direct te antwoorden als ik het gezien heb. Kijk, zie ik het niet, dan weet ik het ook niet maar ja, ik zie het vaak genoeg wel en dan wil ik een reactie terug geven. Daar gaan ook uren in zitten hoor, dat blijkt nu ook.

Morgen moet ik de boel doen hier, maar ook boodschapjes halen. Ik moet koffie hebben, erg nodig. En ik moet langs de Action, voor spuitbus zilver en goud. Misschien hebben ze nog wel kleurtjes ook? Daar moet ik nog even naar kijken. De katjes zijn nog onderweg, maar ik heb al wat potten voor ze klaar staan. Dan moet ik al de potten gaan afwerken met teksten, pootjes en botjes en er een laagje snoepjes of koekjes in doen, voor de katten zowel als de honden. Dan heb ik ook nog een aantal stevige glazen kommen staan en daar ga ik drinkbakjes van maken voor katten. Kleine hondjes kunnen die natuurlijk ook gebruiken.

Er gaan er sommige komen met goudvisjes erop, zodat het net lijkt alsof je een vissenkom op de grond hebt staan. Of er komen teksten op of kleine tekeningetjes. Ik gebruik zelf een flink exemplaar voor mijn katten. Moonlight dronk vroeger uit een klein plastic emmertje. Maar dat is een verzamelplaats voor bacteriën. Dan is een glazen drinkbak vele malen hygiënischer. Om de dag even goed omspoelen en bijvullen en klaar is Ria. Ze drinken er alle vier uit. Heel soms maar drinken ze uit het fonteintje. Dus ik dacht, dat is voor andere dierenmensen ook wel fijn. Daar ga ik ze dan ook voor maken. Dus nog even geduld, dan komen ze op de site en ze gaan mee naar Swan Market op 27 oktober.  

Mijn broer heeft ook net nog even John de Wolf ontmoet, gebeurt ook niet elke dag en dus een selfie met deze Rotterdamse legende. Die foto doe ik er ook even bij. De katjes zijn net binnen gekomen, er zijn er een paar kapot maar die kan ik wel maken. Eentje gooi ik weg, die was van schelpen gemaakt maar die is echt totaal in elkaar gestort. Arm ding. Die wordt begraven, plechtig bij het huisvuil. Dan is er zelfs nog een bijzonder verhaal te vertellen maar ja, dat zal tot morgen moeten wachten. Ik heb hier al weer genoeg zitten kleppen. Morgen typen we weer verder. Voor vandaag sluit ik de boel lekker af.