6. mrt, 2019

Twee jaar en 281 dagen zonder Sunshine

Ik heb wel meer dan één bijzonder verhaal vandaag! Sinds mijn broer Sandra ten huwelijk heeft gevraagd, worden we weer allemaal overspoeld met 13. Alsof mijn moeder eventjes wil laten weten dat ze het weet én dat ze het ermee eens is. Dat had ze in levende lijve ook geweest hoor, en dat doet ze in levende geest niet anders. Dat had ik ook niet verwacht. Ze is altijd en nog steeds aanwezig met haar 13, bij ons allemaal. Het is gewoon iets waar we aan gewend zijn geraakt ondertussen, bijna anderhalf jaar lang twee keer per dag 13 zien, daar kijk je echt niet meer van op. Ik ben al gewend dat, als ik ze zie, dat ik haar dan goedemorgen of welterusten wens.

Niet dat zij gaat slapen, dat hoef je daar gelukkig niet meer. Het is iets wat erbij hoort, en echt bij ons allemaal. Maar dan komt er een bijzondere gelegenheid en dan lijkt ze zich toch wel te willen laten gelden. Of in elk geval, ze is dan opeens behoorlijk duidelijk meer bezig ons met 13 om ons oren te gooien dan op een ‘normale’ dag. En vooral mijn broer en San kregen vanaf zondag een paar bijzondere 13’s te zien. Zo van die dingen dat je wel móet weten, dat is geen toeval al zou ik het willen. Ook al bestaat toeval niet natuurlijk. Ik doe ze er hier bij, want natuurlijk nemen wij alleen nog van deze bijzondere 13’s een foto. In het begin deden we dit elke keer maar ja, ma gooide er zoveel langs, dat we dat al lang niet meer doen. Maar deze, ja die zijn dan net even té bijzonder en dan laten we ze aan elkaar zien.

Ik zet ze dan al lang niet meer hier in mijn blog ook. Ik bewaar ze wel allemaal want ik heb er een mapje van gemaakt, dat heet ‘Ma en 13’ en dat zit echt overvol. En nu zijn er dan weer een berg fotootjes van 13 bijgekomen. Zoals de afspraak die Ben en San moesten maken, voor de huwelijks intake. Ook zoiets grappigs, dat is nieuw en in de plaats van ondertrouw tegenwoordig. Het afspraak nummer, de datum, dat soort dingen mochten zij zelf niet kiezen natuurlijk. Dus ja, dat is wel een hele bijzondere. Gisteren waren er 13’s overal waar ze maar keken en dat geldt voor Kim en mij ook. Daarom plaats ik er maar weer eens een paar. Die hele map vol is voor ons zelf, dat is gewoon een leuke reminder en bewijs, dat de dood gewoon is als een geboorte in een volgende fase. Daar komt de rest van de wereld later ook vanzelf achter. Die hebben méér bewijzen nodig dan die ik ze kan geven nu en die gaan komen voor ze. Dat duurt alleen nog eventjes.

Ook met mijn kattenbeeldjes was er wat bijzonders. Ik een doos vol katjes cadeau gekregen, voor mijn verjaardag. Maar die waren in België gekocht en ik kreeg ze gistermiddag pas aan. Vorige week ben ik zelf de kringloop langs geweest, tenminste bij twee maar, Piekfijn en Het Goed. En daar had ik zelf ook wat katjes en hondjes gescoord. Er zat er eentje bij, en die vond ik heel apart. Hij was zo lelijk eigenlijk, dat hij weer leuk werd. Hij sprong er voor mij uit en ik ben er gelijk een pot voor gaan maken, voor kattensnoepjes. De kat was lila en dus maakte ik de pot echt paars, ik vond dat een mooie combi. De pot moet nog een laagje hebben en staat daarom op mijn bureau te wachten, tot ik weer tijd heb.

Tot mijn grote verbazing pakte ik gisteren, toen ik de doos met katjes aan het uitpakken was, nog zo’n soort zelfde exemplaar. Wel een stuk kleiner maar overduidelijk van dezelfde maker. Nou, laat daar je kansberekening maar eens op los! Hoe bestaat het dat je dan zulke opvallende exemplaren, vanuit twee verschillende landen zelfs, weer bij elkaar krijg?! En nog meer bijzonder, het paars van de pot, is hetzelfde paars als het kleinere katje heeft! Alsof ik het wist dat hij zou komen! Schiet mij maar lek maar ík vond het in elk geval bijzonder. En nu zit ik te twijfelen, maak ik een pot apart voor het kleintje? Of doe ik hem erbij op de pot van de grotere? Doe ik het eerste, worden ze straks apart gekocht en zijn ze elkaar weer kwijt. Ik denk dat ik hem erbij zet, hij kan ook die pot op. Dan blijven ze in elk geval voorlopig weer bij elkaar.

Sire lanceert morgen een campagne #doeslief. Een mooi initiatief maar het is al erg genoeg dat ze zoiets in het leven moeten roepen omdat iedereen steeds asocialer wordt en zo lelijk is tegen elkaar. Daar kan ik van meepraten, door hoe ik de afgelopen twee jaar behandeld ben door mensen waar je het nooit van verwacht zou hebben. Maar het is online nog veel erger, kan je nagaan, ik vond dit van mij al zo asociaal. Vooral op de sociale media, die nu praktisch bij ieders leven en van jong tot oud horen, reageren mensen extreem heftig en asociaal tegen elkaar. Dat was me ook al opgevallen, wie niet zou ik willen zeggen. Ze hopen dat het zal helpen en ik help het ze hopen. Maar of dat zo zal zijn, ik weet het niet hoor. Het feit dat ze het al een behoorlijk tijdje zo doen en weten dat er geen echte consequenties aanzitten, heeft het er niet beter op gemaakt.

Waarom doen mensen zo, als ze online zijn? Want als je ze tegen komt en in je gezicht, zijn ze allemaal zo griezelig anders. Daar heb ik over nagedacht en ik weet eigenlijk wel waar dat in zit. Weet je, hier op aarde, zitten alle afstemmingen door elkaar, alle graden ook. Met graden bedoel ik, als jij 10.000 levens hebt geleid, dan heb je meer ervaring dan iemand die er 10 heeft geleefd. Dan heb je een hogere graad. Dat maakt je niets meer hoor, alleen ben je verder. Zoveel levens, dat lijkt misschien heel veel maar geloof me, het is nog veel grootser maar goed, dat is weer een ander verhaal. Dus even terug, hier op aarde, alles door elkaar, daar waren we. Maar wat hier ook kan en wat alles daardoor nog veel lastiger maakt, is dat men hier maskers kan dragen. Dat wil zeggen, je ziet het hier niet, als iemand achter je rug lelijk doet en in je gezicht heel lief. Of dat iemand je wil bestelen of bedriegen. Je ziet het niet of iemand een seriemoordenaar is of een roddelaar.

Je ziet het niet, als iemand in en in slecht is. Want zo’n iemand kan dan nog een fantastisch mooi of sympathiek ogend uiterlijk hebben. Hierboven, in de sferen, daar kan dat niet meer. Daar zie je er namelijk uit, zoals je van binnen bent. Daar zie je aan iemands uiterlijk wat diens slechte eigenschappen zijn. Wat heerlijk lijkt me dat! Je kijkt daar dus eigenlijk door alles heen en dat is wel zo prettig. Als iemand een roddelaar is, dan hebben ze misvormde lippen. Goh als dat hier op aarde zou gebeuren, dan schrokken we ons echt een ongeluk! Maar ook zit boven niet alles door elkaar, maar zit je bij anderen die hetzelfde zijn als jij. Ook wel zo prettig. Als je zelf gemeen bent, weet je wat er om je heen zit. Maar ook als jij zelf nooit iemand zou belazeren, zit je tussen je ‘soortgenoten’. Toch wel heel fijn om te weten. Die luxe heb je hier niet.

En waardoor mensen online zich dus zo schandalig gedragen, is dat ze hun masker laten vallen als ze achter een schermpje zitten. Ze voelen zich daardoor onbespied. Ze doen en zeggen dingen, die ze in het dagelijkse leven niet zouden durven. Dan zou iedereen ze kunnen zien en veroordelen. Er zit ook nog verschil in, want online doen mensen ook soms zo naar onder hun eigen identiteit. Toch ook wel omdat er zoveel afstand is tot de werkelijkheid en het maskertje valt. Je hebt er dan ook nog, die zich een totaal andere identiteit aanmeten. En die zijn helemaal erg want die kunnen echt helemaal los gaan. En dat doen ze dan ook. Nu wil SIRE dat je dan, als je zo’n lelijk reactie ziet, morgen massaal erbij gaat zetten #doeslief  en dat zal ik dan ook gaan doen. Ik hoop alleen dat het niet nodig zal zijn en dat ik zo’n rot reactie niet eens tegen kom. Vooral niet waar ze met van die nare ziektes in het rond strooien alsof het snoepgoed is.

Dan ga ik het wel zeggen joh #doeslief ! Of het wat uit zal gaan maken, dat denk ik niet. Uiteindelijk is het juist dat voelen van een soort van valse onschendbaarheid wat ze ertoe aanzet en die verdwijnt er niet mee. Ze zouden eens moeten weten dat ze dat allemaal toch goed moeten maken, of ze nou willen of niet. Maar aan zulke kennis zijn ze nog lang niet toe. Toch, ooit komen ze zover maar dat zal niet in dit leven worden. Als je niks doet, laat je het ook een soort van toe en daarom, ook al helpt het niet, zal ik toch meehelpen met de hashtag van SIRE. Misschien een ideetje? Kwaad kan het nooit… Ik voor mij zou het prettig vinden hoor, als het innerlijk overeen zou komen met het uiterlijk. Al zou de wereld er dan een stuk lelijker uitzien, zonder al die mooie maskers. Maar het zou wel een stuk makkelijker worden ook. Nou ja, uiteindelijk zal iedereen het zonder maskers moeten doen en dan kan je maar beter je eigen lelijkheid al hebben afgeleerd. Toch?! Ik ben er ook nog niet helemaal hoor maar ik ben hard aan het werk eraan.