8. mrt, 2019

Twee jaar en 283 dagen zonder Sunshine

Nou ik weet niet wat er in de lucht hangt maar ik had weer zo’n dag. Jeetje zeg, ik raak straks nog oververmoeid en dan heb ik niet eens werk! Ik ga me ondertussen afvragen hoe ik dat moet gaan doen met een baan of een opleiding erbij. Of erger nog, beiden tegelijk! Ik begrijp niet eens meer hoe ik dat ooit allemaal heb kunnen redden! Het zal wel gewoon een kwestie van doen zijn hoor, maar toch, zoals ik de laatste weken loop te rennen en te vliegen en te haasten, niet te doen! Ik heb het zo druk als een klein baasje. Die dag van gisteren zat me nog heel vers in het geheugen maar vandaag was het niet veel anders. Ik heb eigenlijk nog geen moment gezeten. Dat doe ik nu even terwijl ik wacht op mijn boodschappen. Helaas kon ik daar niet alles bestellen, anders had me dat een aantal tripjes gescheeld vandaag.

Het had vandaag zowat allemaal te maken met het kastje van gisteren. Dat bleek bij thuiskomst dus helemaal niet compleet te zijn. Er misten vier raampjes aan de zijkanten bij de bovenste twee plankjes. Bovendien ging het deurtje niet meer dicht nadat ik het had open gedaan. Ik was dus genept door mensen die heel aardig en heel enthousiast waren. Goeie leer voor de volgende keer, dan wordt elk hoekje en gaatje van het aan te schaffen voorwerp gecontroleerd én gedubbelcheckt. Als ze dat maar weten! Maar goed, ik was meer boos op mezelf nog eigenlijk. Had ik maar beter moeten kijken. Eigen schuld, kassie wijlen. Alleen wil ik het dan oplossen, of in dit geval maken. Want ik laat me niet zomaar in de maling nemen natuurlijk. Ik kan alles oplossen wat ik maar wil.

Ik ging gisteren zitten zoeken naar glashandels online of plexiglas, dat kon ook natuurlijk. Maar als ik wilde bestellen, de maat van het kleine stukje glas is 7,5x9,5 cm, kon ik dat niet bestellen. Kleiner dan tien ging het niet. Nou ja. Bovendien zouden vier van die stukjes mij, zonder bezorgkosten, bijna 40 euro gaan kosten. Wat?! Zijn ze gek geworden? Koop je een kastje van vijftien euro, moet er zulk duur glas in? Ik weiger dat acuut hoor. En dan steekt mijn duiveltje zijn kop op want ik moet en zal het maken. Gisteren als dat kan. Karina komt met het idee van een glassnijder, vragen of iemand die heeft en dat wil doen voor mij.

Goed idee! Broer komt met plaatje van een glassnijder, gewoon te koop bij doe het zelf zaken. Oké en wie wil dat dan voor mij doen? Ik hoor natuurlijk niemand. Ik vandaag op pad, ik wilde al vroeg gaan maar het werd iets later omdat ik weer eens aan de telefoon hing. Eenmaal op pad kwam ik erachter dat ik een hele onlogische route had gepland in mijn hoofd. Maar ja, ik kon dan ook niet helder denken. Té moe nog, denk ik. Ik pas het wel aan onderweg in mijn hoofd, ik ben nou eenmaal een planner dus ik plan altijd echt alles met én zonder lijstjes.

Ik naar de Praxis, een glassnijder gekocht en ik wilde van die magneten maar die dingen die daar hingen daar kon je een bankkluis mee dichthouden. Dan maar een iets andere oplossing; een kogelsnapper, vernikkeld. Dat is een eh, hoe leg je dat uit? Ik laat het wel een keer zien als het klaar is. Maar dan kan het deurtje én weer dicht en het heeft weerstand. Daar zorg ik wel voor. Mocht het niet lukken mag ik ze terug brengen als ik de verpakking maar netjes open maak. Toch aardig! Daarna naar de Action, ook weer wat dingen halen die ik nodig heb voor mijn hobby. Daarna had ik door willen gaan naar Overschie omdat ik dan gelijk iets bij mijn nicht af had kunnen gooien maar die ging net weg. Nou dan ga ik toch lekker naar de AH? Die zit weer vlakbij de Action en bovendien kan ik dan gratis parkeren. Een echte win-winsituatie. Zo gezegd, zo gedaan.

Eenmaal thuis neem ik gelijk de post mee. Een enveloppe uit België. Dan weet ik wel van wie, Karina natuurlijk. Krijg ik toch weer zo’n schattig kaartje met lieve teksten en ook nog eens een geweldig leuke sleutelhanger. Die gaat direct aan mijn bos sleutels. Zo leuk, ik blijf maar jarig! Ik pak mijn twee tassen uit en de glassnijder en de kogelsnappers, heb ik in mijn handtas gedaan. De aanrecht ligt vol met boodschappen en ik pak die dingen uit mijn handtas. Alles behalve de glassnijder zit erin. Ik krijg het daar van hè, die plaaggeesten hier. Later, als ik afgekoeld ben, vind ik de glassnijder ónder de spullen uit de andere twee tassen en dat kan helemaal niet. Oh wat zijn we weer leuk geweest! Niet.

Ik heb bij de Action twee goedkope fotolijstjes gehaald, nog geen 80 cent per stuk. Die snij ik doormidden, oké ik brak er eentje. Het was wel de eerste keer dat ik glas sneed hoor. Ik pak nog een lijstje dat ik had liggen en ik snij dat ook doormidden. Ik kan verdorie echt alles! Ik wist niet dat dit zo makkelijk ging. Als ik ga zitten pielen met het kastje, dan krijg ik er twee wel in maar dan krijg ik die bij het bovenste plankje er weer niet in omdat die nu niet meer bewegen. Oké, hoe ga ik dat nou weer doen? Ik draai eens aan die sierknopjes en die gaan los. Oh? Binnen de kortste keren is het kastje gereduceerd tot een klein stukje plankjes en glasplaatjes en spiegeltjes. Zo hé, is dat even makkelijk met verven! Alleen het deurtje moet ik het glas van af gaan plakken. Bovendien krijg ik zo die ruitjes en spiegeltjes ook perfect weer schoon!

Ik grijns, ik heb het voor elkaar! Een dag later nog wel. Zo zit ik dus in elkaar en daardoor ga ik ook wel over mijn eigen grenzen. Nu ligt het stapeltje op de tafel. Ik ga dat niet direct doen hoor maar het kan wel. Ik heb nog heel veel te doen en ondertussen alweer een dag verspild met dit soort gedoe. Toch vind ik het dan zo leuk dat ik het gefikst heb, mij hebben ze niet. Ik heb straks een geweldig leuk en vooral compleet kastje. Ik wilde zo’n kastje hebben om de katjes uit de doos uit België, die ik zelf hou, in te zetten. Er zijn er een paar die zijn gewoon té leuk om weg te doen. Daarom dacht ik, ik wil een kastje. Al wat ik vond was of veel te duur of helemaal niks. Laat Karina nou het kastje vinden dat ik ben gaan halen. Helemaal al apart want die mensen wonen hier echt praktisch om de hoek. Hoe raar lopen dat soort dingen soms. En nu krijg ik nog een prachtig mooi en compleet kastje, die je nergens kunt krijgen. Helemaal opgekalefaterd!

Ik heb in elk geval weer wat enerverende dingen achter de rug. De rest van mijn boodschappen zijn net gebracht. Ik eet straks lekker een salade met noten en quinoa, ook niet verkeerd. Dan ga ik er nog heel even over nadenken of ik mijn mahonie zal verven of niet. Als ik het doe, dan zit ik er voorlopig aan vast. Volgens mijn kind moet ik het doen. Als ik dus straks voor gek loop, het is haar schuld! Ga ik steeds naast haar lopen en dan zeg ik dat tegen iedereen die we tegenkomen. Als ze dat maar weet! Dat ga ik dan na het plaatsen van mijn blog maar even op mijn hoofd smeren. Het is weer eens wat anders in elk geval. Ik hoop niet dat ik morgenochtend schrik als ik langs de spiegel loop en de politie bel dat er vreemden in mijn huis lopen. Nou ja, het zal vast wel wennen. Spannend! Lees je hier niets meer, dan heb ik me doodgeschaamd...