9. mrt, 2019

Twee jaar en 284 dagen zonder Sunshine

Ik had al een beetje verteld wat een dag ik had gisteren en eergisteren. Er gebeurde ook nog veel meer. Het had de verjaardag van mijn vader geweest en ik kwam bij de herinneringen op Facebook wat dingen tegen van mijn moeder die met mij een dagje weg wilde. In plaats van even te bellen gooide ze het dan op je profiel, zich totaal niet bewust dat de hele wereld mee kon lezen, mochten ze dat willen. Hoe vaak we het haar ook uitlegden, het is nooit helemaal aangekomen. Niet gek want ik ben van de generatie na haar en ik worstel ook nog wel eens met de digitale dingen. Ook al ging dat bij mij weer veel vlotter. Kim is van de generatie ná mij en die is weer veel handiger. De generatie van mijn kleindochter, die zijn er praktisch mee opgegroeid. Aangezien die alweer bijna 21 is, is zelfs na haar ook weer spraken van een nieuwe generatie. En dat zijn de kleuters die meer van je tablet weten dan jij dat ooit zal kunnen.

Zo zal het denk ik altijd gaan met de vernieuwingen in de maatschappij door technieken. Joost mag weten waar we over tien jaar staan met zijn allen. Niet alleen de tijd vliegt maar de ontwikkelingen ook. Nu heb je alweer een gsm die je kunt uitvouwen tot een tablet. Over zoveel jaar heb je een soort van lapje stof dat je opvouwt en daar communiceer je dan mee. Als je al die futuristische filmpjes bekijkt, dan staat ons nog aardig wat te wachten. En niet over een paar decennia maar vrij binnenkort. Mijn opa’s moeder, die bijna 106 werd, moet op het laatst ook wel gedacht hebben, dit gaat mij te ver of zo. Die heeft ook van alles zien gebeuren in die 106 jaren, dat kan niet anders. Maar zo snel als het nu gaat, dat had zij zich nooit kunnen bedenken. En toch, we gaan harder en sneller, niet alleen door de ruimte maar ook hier gewoon op ons eigen planeetje.

Gisteravond kreeg ik opeens een heleboel foto’s in mijn app. Die waren van mijn broer en schoonzus. Ze kunnen zich vanaf nu huiseigenaren noemen. En ze hebben toch zo’n leuk huis gekocht. Ze zullen alleen Rotterdammer af zijn en zich voortaan Schiedammer moeten noemen. Ze wonen nog steeds even dichtbij mij, alleen de andere kant op. Met een heerlijke tuin en dus zullen ze me vaker gaan zien dan ze ooit gedaan hebben. Zeker omdat er dan regelmatig een BBQ gegeven zal worden. Mijn broer is daar gek op en die gaat zich vast helemaal uitleven! Nou hij zal het weten ook, tot vervelens toe kom ik met mooi weer in de tuin zitten natuurlijk. Heerlijk! Ik ben zo blij voor ze! Nu is het andersom, want 13 jaar geleden was ik de eerste die een huis had van ons twee. Nu hij dus. Hopelijk heb ik dan over een paar maanden een huisje? Ik hoop het toch echt wel, zeker voordat ik een baan heb of aan een studie ga beginnen. Zou dat even mooi zijn?!

Het leuke was ook nog, ik maak voor diegene die zijn hypotheek heeft geregeld relatiegeschenken in de vorm van mijn mooie beschilderde glazen. Hij krijgt daar enorm veel positieve reacties op van zijn klanten. Maar nu mijn broer opeens klant is, had hij mij gevraagd iets speciaal voor hem en San te maken. Iets persoonlijkers. Dus heb ik glazen gemaakt met het wapen van Schiedam. Achterop staan hun namen en “per 1 mei officieel Schiedammer”. Toen vond ik het leuk om er, speciaal als cadeau voor hun nieuwe huis een fles bij te maken. Ook met hetzelfde wapen en achterop dat ze per 1 mei Schiedammer zijn en dat Rotterdam huilt. Volgens mij vonden ze het wel leuke cadeaus. Binnenkort weer sets nieuwe glazen maken, ze raken op. Leuk om te doen, zeker als je dan hoort dat de mensen er blij mee zijn! Ik ga weer een paar juweeltjes maken hoor, ik word er ook nog eens steeds beter in. Komt helemaal goed.

Afgelopen nacht kreeg ik in elk geval echt even voor mijn kiezen dat ik me weer veel te druk maak. Ik heb weer de halve nacht rondgelopen met zenuwpijnen. Dat is geen goed teken in elk geval. Het drukte me weer even met mijn neus op de feiten, dat ik er nog niet helemaal ben. Als ik teveel doe, me te druk maak met van alles, dan word ik alsnog gepakt. Het was al zolang geleden dat ik er van schrok. Ik was vergeten hoe pijnlijk het was maar dat duurde maar een paar seconden. Toen wist ik het exact weer. Wat een ellende zeg! Ik voelde me dan ook niet helemaal fris en fruitig vanmorgen maar ja, vandaag had ik ook weer zoveel te doen. Ik moest iets af gaan geven bij mijn nicht en daarna iets ophalen nog ergens anders. Ik ging snel weer weg en ik keerde mijn auto reed de straat uit en BOEM.

Ik weet niet wat er nou precies gebeurde maar ik had de auto van rechts gewoon niet gezien. De dame had mij wel gezien maar had niet het besef dat ze moest stoppen geloof ik. Nou ja, hoe je het ook wendt of keert, ik ben fout. Ik had haar gewoon echt niet gezien. Gelukkig reden we allebei nog geen tien kilometer per uur of zo. De dame vroeg wat ik wilde doen, nou gewoon, formulieren voor de verzekering invullen. Ik was fout volgens de verkeersregels. Zij had schade aan haar rechterkant voorbumper en ik had ook schade maar mijn wiel stond ook helemaal scheef. Ik heb hem heel voorzichtig naar de kant gereden. Er kwamen twee heren naar buiten en één van die meneren nam ons mee naar binnen, uit de snijdende wind, om de formulieren in te vullen. We kregen een bakje koffie voor de schrik. Ik ben gaan bellen en er zou een sleper komen om mijn auto weg te takelen. Ik kon niet meer rijden in elk geval, dat was wel duidelijk.

De dame en ik hebben alles netjes ingevuld en ik had mijn broer en dochter ook alvast even ingelicht. Mijn broer moest toch al naar mij komen vandaag, voor de papieren die ik had uitgeprint voor hun huwelijk en de kopie van mijn paspoort, ook voor die reden. Dus die stonden er al snel blijkbaar. De takelwagen kwam en nam mijn Christientje mee. Ik hoop toch zo dat ze haar kunnen maken. Misschien dom en sentimenteel maar ja, het is de auto van mijn moeder en die wil ik niet kwijt. Mijn broer is bang dat ze niet gemaakt kan worden. Dat hoor ik pas van de week want op maandag of dinsdag wordt ze naar de garage gesleept en die gaan mij dan bellen over hoe of wat. Ik kan ook maandag pas mijn verzekeraar bellen want de afdeling schade zit niet in het weekend. Dus daar hang ik maandag om negen uur aan de lijn. Mijn broer schrok zich ook een ongeluk van mijn donkere haar. Niet gek want wij zijn ons leven lang al blond en hij had mij nog nooit met zulk donker haar gezien. Hij zei; 'wie ben jij en wat heb je met mijn zus gedaan?! Ik wil mijn zus terug!' Ik neem daardoor aan, dat hij er niet zo weg van is... 

Wat een ellende toch allemaal zeg! Ik was vorige week al opeens mijn moeders ring kwijt ook, dat vond ik ook al zo erg. En vooral, dat is niet een ringetje dat los zat en zomaar af kan vallen of zo. Ook weer zo’n mysterie! Maar wel eentje die verdriet deed. En nu dit weer? Wat is het Universum mij aan het vertellen? Leuk is anders hoor. Ik ben al niet rijk en al zou ik dat wel zijn, ik wil geen andere auto. Ik wil Christientje! Of dat kan dat hoor ik van de week vast. Mijn broer heeft me thuis gebracht, nadat hij en San zo lief waren om mij ook nog even naar Capelle te brengen. Ik voel me nu al beperkt en dat wil wat zeggen. Ik heb meer dan tien jaar alles lopend en met de fiets gedaan maar toen Sam zo ziek werd, heb ik een autootje aangeschaft. Omdat we elke week naar de dierenarts moesten en dat was geen doen zo.

Nu ben ik én verwend én ook zoveel ouder, dat ik een leven zonder autootje niet meer zie zitten. Maar ja, nu wordt ook mijn verzekering weer duurder, kan ik een nieuw autootje wel veroorloven indien mijn blauwe toetje niet gemaakt kan worden. Allemaal van die dingen waarvan ik denk, waarom nu? Je hebt er alleen niets in te zeggen en je zal het ermee moeten doen. En dat doen we dan ook maar. Ik heb brandende ogen en een barstende koppijn. Zowel van de gebeurtenissen als van het bijna niet geslapen hebben. En weer een verloren dag zo. Weer niet gedaan wat ik wilde doen. Dat gaat me weer opbreken. Het zijn alleen allemaal dingen die gedaan MOETEN worden, niet omdat ik het allemaal zo leuk vind om te doen hoor. Behalve het schilderen dan maar daar komt zo ook niets van.

Morgen gewoon even de boel doen en dan de UWV invullen. Dan ga ik daarna even lekker glazen schilderen en hondenpotten maken. Gewoon even de spanning eruit schilderen want daarom was ik er een jaar geleden ook mee begonnen. Ik ga wel die meneer en zijn vrouw iets moois geven, zodra ik weer mobiel ben. Want het is fijn als je zulke vriendelijkheid tegenkomt als je zelf even best wel in de war bent. Dat heeft hij zeker wel verdiend! Ik weet nog niet wat maar dat komt vanzelf wel. Dat zal me straks opeens te binnen schieten. Voor nu ga ik gewoon even liggen of zo, even lezen misschien in een Rulof boek. Dan lees ik altijd iets waarvan ik het op dat moment nodig heb. Even tot rust komen nadat zo meteen de cits hebben gegeten en ik ook. Of ik ga gewoon liggen, kan ook. Morgen weer een dag, toch?