10. mrt, 2019

Twee jaar en 285 dagen zonder Sunshine

Dat was me het dagje wel gisteren. Ik had al op zenuwpijnen gerekend maar die zijn me dan in elk geval bespaard gebleven. Het merendeel van de mensen vindt mijn donkere haar ook leuk staan, dat scheelt ook. Ik moet er zelf nog steeds aan wennen. De ene keer dat ik langs een spiegel loop en toevallig kijk, denk ik, nou dat staat best wel. De andere keer schrik ik me rot, als ik er geen erg in heb dat ik het zo donker heb gemaakt bijvoorbeeld. Als ik weer eens lang mijn nicht ga, dan zal ik in elk geval bij al die rotte kruisingen daar, extra goed opletten. Gelukkig had zij de fles al gekregen, dat was een leukie hoor. Kijk maar op de foto. Maar een botsing, dat gebeurt me niet nog een keer, ga ik van uit. Ik blijf veilig verder. Punt. Als mijn Christientje maar gemaakt kan worden, dat is al wat ik hoop.

Schiet ook lekker op weer. Ik ga er meer dan 30% op achteruit, mijn ORT en dat soort dingen worden natuurlijk helemaal niet meegenomen. Dat valt extra weg nog eens. En dan gaat straks mijn verzekering natuurlijk ook weer omhoog. Buiten het feit dat ik óf een reparatie moet kunnen betalen óf in het ergste geval zelfs een andere auto moet kopen. Dan zal het verhuizen ook niet meer zo soepel gaan, mocht dat zover komen. Wat een uitstekend moment om een aanrijding te krijgen. Ja, dat is sarcastisch bedoeld. De elektra gaat ook behoorlijk omhoog en er zal dan zelfs nog een eindafrekening kunnen komen die hoog is. Tenminste, dat laatste heb ik gehoord ergens. Heel fijn allemaal.

Vandaag heb ik alles van het UWV zitten doen dat ik komende week had moeten doen. Ik moet alleen nog 1 sollicitatie doorgeven binnen 12 dagen. Dan op 1 april mijn inkomsten van maart door geven, 0,00 zal dat worden. Ik vind het nog maar vreemd allemaal en enorm tijdrovend. Ik heb nu al drie dagen in totaal zitten zoeken naar die opleidingen waar ik het met die man over gehad heb maar eh, dat klopt toch niet helemaal. Ik weet niet waar hij op keek, al heb ik daar een foto van maar hij kwam voor bijvoorbeeld apothekersassistente zo rond de 4200 euro voor de opleiding en dat zouden ze dan zeker vergoeden. Nou, ik heb zo’n goedkope opleiding nog niet gevonden hoor, ook niet op de site waar hij op keek en ik de foto van heb. Maar ik heb toch echt zelf mee zitten kijken. Nou ja, weer een mysterie.

Ik zie het allemaal wel weer. Een ander mysterie is die van de verdwenen oploskoffie. Nu was mijn koffie bij de Lidl al niet meer te leveren. Maar nu ging ik van de week naar de AH en daar zag ik de Nescafé gold niet. Ik tilde nog een blaadje dat er hing op, om daar achter te kijken. Niks, nada en noppes ook. Tot ik het blaadje weer losliet waarop stond dat deze versie bij de informatiebalie gekocht diende te worden. Oké, wat raar. Ik ging dat dan ook maar doen maar ik wilde ook weten waarom. Ja, deze koffie is buiten duur ook erg zeldzaam. Zeldzaam? Sinds wanneer? Nou ja, zij wist ook niet alles maar ze werden ook veel gepikt en vandaar dat ze nu daar achter slot en grendel staan. Wat een raar verhaal, zeker ook al omdat ik bij de Lidl ook al niet meer terecht kan voor mijn koffie. En koffie moet wel lekker zijn, anders hoef ik niet.

Een ander mysterie, ja ja, het gaat lekker hier, was dat er vreemde mensen bij mij thuis douchen. Tenminste, dat dacht ik toch echt even. Ik zag allemaal donkere haren in het doucheputje. Gatverdarrie! Dat vind ik toch al zo vies. Ik maak het altijd zelf schoon natuurlijk. Het voordeel én het nadeel van alleen wonen. Ik maak het zelf vuil ook, of ik eigenlijk niet eens maar de viervoeters in dit gezin wel degelijk. Maar mensenharen in een doucheputje, of ze nou van mezelf zijn of niet, ik vind het erg bah. En nu lagen er haren van iemand anders in. Hoe kan dat nou toch? Het duurde even voor mijn briefje van vijf was gevallen. Die haren zijn natuurlijk van mij! Ik was alleen even vergeten dat ik nu zelf donker haar heb. Dat krijg je als je nog nooit donker haar hebt gehad. Even wennen hoor, op meer dan één gebied blijkbaar.

De cadeaus, de reproducties van twee schilderijen van Jozef Rulof hangen ondertussen. Ik heb het daar allemaal een beetje moeten veranderen ook. Maar daardoor heb ik weer wat van mijn grotere kattenbeeldjes op het plankje en eronder bij de tv gezet. De ene heb ik als Skylar gemaakt, een andere als Rainbow. Nu heb ik een houten katje dat lijkt op Aurora als ik hem wit maakt met roze oortjes en neusje. Ik heb ook nog een staande zwart witte maar die ga ik de tekening van Moonlight geven. Dan heb ik ze alle vier bij elkaar. Vandaag heb ik het kastje zitten verven, zwart, voor de kleine bijzondere katjes, dat komt nog wel goed. Ik wil er denk ik ook bloemen op maken of zo, ik moet er nog even over nadenken. Of ik hou hem effen zwart. Maar daar ben ik nog niet uit. Ik wil er ook licht in maken, daar moet ik ook nog over nadenken. Hoe ik dat precies ga doen. Komt vast goed.

Ik heb hier op mijn bureau twaalf schoongemaakte glazen staan. Klaar om beschilderd te worden, twee glazen potten en vijf flessen. Oh en twee honden-potten. Die staan ook half af te wachten tot ik weer even heb. Ik heb nog meer hoor maar dit staat klaar alvast. Ik ga van de week even bij de dierenpagina’s informeren of mijn potten daar geplaatst mogen worden. Op mijn pagina staan ze nog onaangeroerd. Of ze op zo’n pagina mogen weet ik niet maar vragen staat vrij. En dat moet ik alleen nog even gaan doen. Mijn dochter wil als verjaardagscadeau een drinkbak voor de katten. Daar ga ik wat leuks van maken in elk geval. Wel heel erg leuk dat ze dat vraagt voor haar verjaardag. Dat geeft me wel een goed gevoel, ze vindt het echt leuk wat ik maak! Maar het is pas op de 19e april dus voor haar heb ik nog wel even tijd. Ik heb al wel een leuk ideetje in mijn hoofd, ik heb eigenlijk té veel leuke ideetjes in mijn hoofd.

Dat wist ik al veel langer. Er zit geen tijd genoeg in de dag om te doen wat ik allemaal wil doen. Ik zal wat moeten gaan schrappen en anders verdelen. De aanval van twee nachten geleden wil ik gewoon echt niet meer herhalen en als ik die krijg, dan weet ik dat ik iets niet goed doe. Ik weet alleen niet zo goed wat. Als ik dit nu al zo heb, hoe kan ik dan straks een opleiding gaan volgen? Opleiding, werken en huishouden, hm. Aan de andere kant, ik kan het ook zo leuk vinden dat ik er gewoon extra energie van krijg. Ik ben alleen best een beetje onzeker geworden. Zeker na gisteren, dat je er zo met je hoofd niet bij bent, dat je een langzaam rijdende auto van rechts niet ziet. Dan twijfel ik toch wel weer enorm aan mezelf. Dat kan en mag gewoon niet. Morgen als eerste maar eens de verzekering bellen en dan met smart afwachten tot de garage contact met me zal opnemen over hoe het met de toet is. Ik hou jullie op de hoogte, tot dan is het afwachten maar.