11. mrt, 2019

Twee jaar en 286 dagen zonder Sunshine

Ik heb een donkere dag weer vandaag. Het zullen donkeren tijden worden voorlopig ook. Het begon al door om negen uur met de verzekering te bellen. Door de aanrijding van zaterdag val ik vijf jaar naar beneden met mijn no claim. Aangezien ik pas drie jaar verzekerd ben, ik had tien jaar lang geen auto, daal ik dus tot min twee. Daardoor wordt mijn verzekering maandelijks meer dan verdubbeld in prijs. Het is dus beter als ik, als die schade niet al te hoog is van de tegenpartij, die schade zelf betaal. Want anders moet ik 5 jaar lang klimmen weer om tot hetzelfde als nu te komen. Al die jaren zoveel meer betalen dan nu, is stukken duurder dan in ene keer die schade voor mijn rekening te nemen. Hoeveel dat zal gaan worden, weet ik pas als ze de claim van de tegenpartij binnen hebben.

Ook weer even afwachten. Dan moet ik mijn eigen schade nog betalen, als de auto al gemaakt kan worden. Het zit er dik in van niet, volgens mijn broer. Buiten het feit dat ik dat heel erg zal vinden omdat het de auto van mijn moede was, kan ik misschien ook nog eens zorgen voor een ander autootje. Met nog een aantal andere dingen is zo het geld dat voor mijn verhuizing bestemd was, gewoon weg. Verhuizen kan al niet meer. Maar misschien kan ik beter ook geen auto meer kopen en mijn fiets laten maken. Nadat ik net wat heb zitten rekenen, kan ik niet eens tanken meer straks. Want mijn vaste lasten, en dat is dus echt de basis maar met het eten van de katten, zijn hoger dan de uitkering die ik straks krijg. Nu zou ik, als het een normaal jaar zou zijn, toeslagen kunnen aanvragen maar dat kan dit jaar niet. Dat komt dan weer door die vergoeding bij het ontslag. Dan zit je daar weer net boven, al heb je er niks aan zo. Ja hoofdpijn.

Dat wil zeggen dat ik maandelijks eigenlijk tekort ga komen en dan nog niet eens geld heb voor boodschappen of tanken of wat dan ook. Niets te eten en drinken uit de kraan. Ziggo zit ik tot juli aan vast, en voor mijn gsm tot augustus. Dan kan Ziggo terug naar een basis abonnement, dan kijk ik die dingen maar niet meer wat ik nu wel kijk. En als ik deze gsm hou, dan kan ik sim only nemen en dan ga ik daar ook iets mee omlaag. Dan kan ik vanaf augustus of september zo’n 30 of 40 euro aan boodschappen besteden. Tot die tijd zit ik zonder eten of wat voor boodschapje dan ook. Goh, komt die voorspelling dan toch uit? In elk geval, he voordeel is, dat ik op de bruiloft van mijn broer behoorlijk slank zal zijn. Of juist niet omdat mijn lijf alles weer op zal slaan, dat moet ik weer even afwachten.

De nieuwe outfit zal er dan ook niet zijn maar hé, ik heb nog wel wat dingen hangen hoor. Mocht ik van het gebrek aan voedingsstoffen haaruitval krijgen, dan doe ik een leuk mutsie haken. Dan zie je dat ook niet. Als ik maar één ding niet hoef te doen, dat is mijn katten weg doen. Want dat zal ik nooit en te nimmer willen. Ik krijg allemaal van die angstbeelden en daar word ik nou niet echt vrolijk van. Alleen maar heel verdrietig. Zaak dus om heel snel een nieuwe baan te vinden want of ik nu een opleiding van een jaar kan doen zo, dat zit er dus ook niet echt in. Want als het niet op loopafstand zit, dan kan ik er niet heen. En voor veel dingen heb je nou eenmaal ook eigen vervoer nodig. Heel verwarrend dit allemaal, kan ik er lekker weer bij hebben.

Het is voor mij dus niet zo’n hele leuke dag vandaag. Weet je, ik ga er heus wel komen hoor. Ik ga niet bij de pakken neerzitten. Dat doe ik wel als ik ooit verhuisd ben. Als dat er ooit nog van komt. Er komt een tijd dat ik deze trappen niet meer ga redden en hoe het dan moet, dat zien we dan wel. Ik kan hier voorlopig dan nog even blijven. Zolang ik in elk geval geen huurachterstand krijg of zo. En dat is niet wat ik wil, dat is juist iets dat ik moet voorkomen. Maar ik ga er hoe dan ook weer doorheen komen. Ik heb echt wel voor hetere vuren gestaan. Toen ik pas terug kwam in Nederland en vrij snel een baan vond, die ik tot afgelopen februari heb gehouden,

Toen bleek er opeens een hele berg schulden op mijn naam gezet te zijn. Met de complimenten van mijn ex, die daar al heel lang mee bezig was geweest, zonder dat ik het wist. Geloof me, dat was ook geen makkelijke tijd en daar ben ik ook uitgekomen. Ik heb jarenlang krom moeten liggen en kon niet voor of achteruit. Maar ik kwam eruit en ik heb het allemaal netjes opgelost. Dat moest wel want het stond op mijn naam. Of ik dat nou wel of niet zelf gedaan had, daar hadden ze geen boodschap aan. Hier kom ik ook wel weer uit hoor. Dat vertrouwen heb ik wel. Maar het is alleen het ervoor staan en weten dat het weer zo’n zware tijd zal gaan worden voorlopig. Met het zoeken naar vacatures wordt de meeste gehaaide sollicitant al angstig volgens mij. Echt hoor, voor een simpel administratief baantje vragen ze af en toe soms gewoon een universitaire opleiding! Dat is toch bizar zeker?

Nou, dan kan ik wel inpakken. Ik heb mijn leeftijd al tegen en de beroepen waar ik wel op kan solliciteren, daar ga ik voorlopig alleen maar ziek van worden. Ik ben op LinkedIn bijvoorbeeld benaderd om trafficer te worden. Dat is een klein onderdeel van wat ik deed op het KCC van de RMC. Maar eh, dan denk ik toch echt dat ik weer snel ziek zal zijn. Ik krimp echt in elkaar als ik hoor over KPI’s en dat soort dingen. En je target halen, ook zoiets waarvan ik bijna angstig in een hoekje kruip. Vreselijk! Op Callcenters is het echt vreselijk werken eigenlijk. Dat zei ik ook nog tegen die meneer van het UWV. Vanaf het moment dat je binnen stapt en bent ingelogd, houden ze elke seconde van je in de gaten. Ik heb de man gevraagd of hij wel eens van het toilet af is gehaald, of dat ze aan hem vroegen wat hij zo lang op het toilet had gedaan.

Goh, nee, dat was hem nog nooit gebeurd. Nee, maar dat doen ze daar wel. Elke seconde dat je niet zit te praten met een klant aan de telefoon, kijken ze al wat je aan het doen bent. Dat gebeurt echt verder nergens, in geen enkel ander beroep. En oké, dan was ik wel leidinggevende en moest ik dat doen bij de anderen en werd dat niet bij mij gedaan, ik vond het altijd vreselijk om te doen. Kijk, namen mensen er een loopje mee, dan had ik er geen moeite mee hoor. Maar er werd nergens naar gekeken, je moest er iets van zeggen. In geen enkel ander beroep wordt er zo op je gelet, dat is echt waar. En daarom wil ik dat ook nooit meer doen, niet als leidinggevende maar ook niet als beller. Ik zal wel iets vinden dat bij me past. De opleiding die ik wil doen is vrij duur en ik vraag me dan ook echt af of het UWV zoveel wel wil vergoeden.

Daar ga ik ze morgen maar eens over mailen. Wel vervelend dat ik elke twee dagen mijn cookies moet wissen hoor. Gedoe allemaal. Ook het inloggen ben je een half uur aan kwijt. Drie keer met je DigiD app en dan kan je eindelijk wat doen. Nou als tijd geld is dan kunnen ze daar nog wel wat verbeteren. Morgen krijgen ze dus weer een uitgebreide mail, want deze opleiding werd mij aangeraden maar is meer dan dubbel zo duur dan wat ze normaal vergoeden. Hoe zit dat? Vertel het me maar want ik heb geen zin me blij te maken met een dooie mus. Zelfs niet een dooie vink. Misschien ooit een slavink, want alles is lekker als je honger hebt. Daar kom ik misschien nog wel achter. Maar het is wel goed voor de lijn, dat dan weer wel! Op de foto één van mijn vier hartjes, als zij maar niets tekort komen, dan ben ik al meer dan tevreden!