12. mrt, 2019

Twee jaar en 287 dagen zonder Sunshine

Ik ga even een wat vrolijkere blog schrijven hoor. Gisteren was ik gewoon echt even van slag door al het gedoe en dan moet ik dat even kwijt en dat raak ik dan het beste kwijt door het gewoon op te schrijven. Ik vergeet ook wel eens even dat ik dan alles deel met de rest van de wereld. Maar goed, ik heb niets om me voor te schamen en behalve mijn pincode, mag je alles van me weten. Het is zoals het is. Ik doe altijd goed mijn best in alles wat ik doe en ik bedoel nergens iets kwaads mee. Waar zou ik dan iets voor willen verbergen? Mijn moeder zou hiervan gegruwd hebben, zoiets gaat de rest van de mensen toch niets aan? Misschien niet maar daar schreef ik het ook niet voor.

Als het er dan uit is en het staat zwart op wit, dan voel ik me al een stuk lichter. Dan zit ik er niet meer zo diep in. Het is alsof ik dan de zwaarte van het verhaal op het, nu digitale, papier heb gezet of zo. En dan kan ik weer wat beter adem halen. En dan doe ik dat gewoon. Bovendien maakt het mij niet uit wat anderen daarvan vinden. Ik maak niets mooier maar ook niets lelijker, gewoon mijn verhaal en dat komt toevallig elke dag in een blog. Er zullen genoeg mensen zijn die dat niet zouden willen. Ik doe het gewoon want eigenlijk schrijf ik hier voor mezelf en voor Sunshine. Dat er zoveel meer mensen meelezen, daar sta ik nooit zo bij stil. En dat hoeft ook niet. Hopelijk steken mijn lezers er af en toe iets van op of krijgen ze een goed idee. Weet ik veel, ik zeg maar wat. Maar het schrijven elke dag, dat blijft vooral voor Sunshine en mijn eigen ontlading.

Gisteren niets gehoord over mijn auto, en ook nu heb ik nog niets gehoord. Aan het einde van de dag zal ik wel even bellen, als ik dan nog steeds niets gehoord heb. Dan bel ik wel naar het sleepbedrijf over hoe of wat. Want ik kan niet veel nu, zolang ik niets weet. Dan kan ik in elk geval bedenken wat ik als volgt moet gaan doen. Dan kan ik stappen ondernemen want van dat niets eraan kunnen doen, word ik een beetje kriegel. Maar dat zetten we nu gewoon even opzij. Ik ben niet helemaal stil blijven zitten natuurlijk. Ik heb naar opleidingen in diverse kansberoepen, die mij ook liggen, zitten spitten. Jeetje zeg, wat is dat veel geld! Ik heb uiteindelijk die iets goedkopere opleiding apothekersassistente kunnen vinden, die de man van het UWV ook voor zich had. Het duurt even maar dan heb je ook iets. Of niets.

De opleiding is wel goedkoper maar toen ik wilde kijken bij ‘inschrijven’, bleek dat een bedrijf je op moet geven. Met andere woorden, je moet er al in werken? Ik begreep het dus niet helemaal want zonder enige vorm van een papiertje daarvoor, neemt geen apotheker je toch aan zeker? Maar goed, ik heb ze al gemaild met de vraag hoe dit zit. Gisteren had ik een andere opleidingsinstantie gemaild, die geven ook baangarantie. Ik verstuur net die laatste mail en ik zie op dat moment het antwoord op mijn mail van gisteren binnenkomen. Nou ja, wat een timing. Ik mag daar al komen voor een kennismakingsgesprek en bij gebleken geschiktheid, kan ik daar direct flexibel instappen in de opleiding. Ja, dat is heel mooi, zou je zo zeggen, ware het niet dat de opleiding over de 7.000 euro kost.

Ik heb even gekeken, nee, zit niet in de knip. Helaas. Dus heb ik de bijlage die ze erbij gedaan hebben, net weer even doorgemaild naar het UWV en gevraagd wat ze voor me kunnen betekenen bij een opleiding met baangarantie. Die opleiding duurt een jaar, dus dan zijn ze een stuk sneller en goedkoper van me af, lijkt mij toch. Maar goed, dat moeten zij ook zo zien natuurlijk. Ook hier weer, even afwachten wat voor een antwoord ik daarop krijg. Ik kreeg al direct weer antwoord, dat de meneer of mevrouw wacht tot ik een afspraak zal maken, dat kan op elke dag van de week, het is in Capelle en tussen 10 en 16 uur. Die zijn snel! Ik zal toch echt even op wat informatie van het UWV moeten wachten. En ik ben benieuwd hoe mijn leer-cellen in mijn bovenkamer nog werken. Want het zal een pittige opleiding worden, veel zelfstudie, een keer per veertien dagen klassikaal en 24 uur per week stage. Heel pittig, vooral ook met de onderwerpen die je moet leren.

Maar toch lijkt me dat weer heel leuk, een hele nieuwe uitdaging. Ik wil alleen nog geen gesprek afspreken, al moet daaruit wel mijn geschiktheid blijken. Stel, alles kan, ik ga op gesprek en ik word te licht bevonden. Dat lijkt me bijna onmogelijk hoor, ik ben nog lang niet alle kilo’s kwijt maar goed, je weet maar nooit. En dan zit ik met een berg dooie mussen waar ik eerst blij mee was, tot ik zag dat ze dood waren en dan ben ik weer sip. Nee, ik wacht nog wel even af. Het lijkt mijn test te zijn voor deze tijden. Afwachten over info van de auto, afwachten wat de reparatie van de tegenpartij zal gaan kosten, afwachten tot het UWC antwoord geeft, afwachten zus en afwachten zo. Goh, zou het Universum me iets willen vertellen of zo? Het lijkt er wel op.

Ik zat van de week te bladeren op Ali Expres en zag me toch iets hilarisch! Hard plastic kattensokken, zodat ze niet kunnen krabben! Nou ja! Zoiets idioots had ik nog nooit gezien. Alsof mijn katten dit aan hun pootjes zouden houden! Ik heb er best even om zitten lachen. Dat is punt één geen gezicht en punt twee, ik zou ze er niet eens in krijgen hier. Bij geen van de vier zou me dit niet lukken. En al lukte het wel, hoe lang zou het blijven zitten? Ik denk een paar seconden, hooguit. Wie doet zijn kat nou zoiets aan? Zet genoeg krabpalen neer, en ik kan het weten, en je hebt nergens last van. Zorg dat je met ze speelt of dat ze genoeg te spelen hebben, en ze zijn zo zoet als een kat kan zijn. Katten zijn geen honden, die moet je echt anders behandelen. Als ze krabben aan je meubels, dan klopt er iets niet in je huis.

Een huis moet katvriendelijk zijn, anders gaat je boel eraan. Dat lijkt me duidelijk. Ik zit wel eens met verwondering te kijken naar een aflevering van ‘my cat from hell’. Sommige mensen snappen niet eens wat ze in huis hebben gehaald. Kittens zijn schattig maar ze zijn het ook maar heel kort. Voor je het weet heb je een grote kat in huis en die verveelt zich snel. Ze hebben een natuurlijke behoefte om hun nagels te scherpen en als je daar geen voorzieningen voor hebt, dan pakken ze wat er dan voor gebruikt kan worden. Je muur of je bank of zo. Maar dat is heel simpel te voorkomen door ze krabpalen te geven. Simpel. Je moet het alleen even weten soms.

Ik werd ook getagd door mensen omdat ze een nieuwe eigenaar zoeken voor het kattencafé in Den Bosch. Heel leuk en lief dat er mensen voor me mee zoeken. Maar ik heb een café gehad, ik heb nooit gezegd dat ik dat leuk vond. Ik vond het vreselijk, echt waar. En voor katten zorgen, dat is heerlijk natuurlijk. Maar het is geen baan hè, dat bedrijf moet worden overgenomen. Dat doen ze niet gratis natuurlijk.

En in het licht van wat ik gisteren vertelde, tenzij ze dat voor een euro of tien willen doen, is dat voor mij niet mogelijk, al zou ik het willen. Maar nee, ik zou zoiets echt niet willen. Ik ben geen horeca mens, dat zit niet in mijn bloed en dat weet ik uit ervaring. Ik werk altijd hard en doe altijd mijn best, zelfs in een beroep dat ik niet leuk vind. Maar dat is nou juist iets, wat ik niet meer wil. Ik wil nu echt een keer gaan doen wat ik leuk vind en wat bij me past. En daar ben ik naar opzoek. Maar laat je er vooral niet van weerhouden om met me mee te zoeken, daar ben ik natuurlijk heel dankbaar voor. Je weet nooit hoe een koe een haas vangt! Ik zelf denk met een hengel, maar ja, wie ben ik?