15. mrt, 2019

Twee jaar en 290 dagen zonder Sunshine

Mijn hemel, ik heb weer een aardige dag achter de rug. Wel een positieve dit keer. Maar ook wel erg druk. Nou ja, het is weer voorbij en het is allemaal goed gegaan, zij het met wat rare zijsprongetjes af en toe. Uiteindelijk kwam alles op zijn pootjes terecht en zit ik nu te zoemen van vermoeidheid. Even zaak om snel mijn blog te schrijven en dan de katjes eten en hup de bank op. Ik weet nog niet of ik honger genoeg heb om te eten, dat zie ik later wel. Ik wil gewoon even languit of zo, even bijkomen.

Gisteren was de hele familie bezig met autootjes zoeken en op een gegeven moment stuurde mijn broer er eentje die ik wel leuk vond. Bovendien ook bij een particulier en er was van alles aan gedaan en het autootje zag er erg netjes uit. Ik heb gereageerd maar het heeft lang geduurd voor het berichtje gelezen werd. Ik had ook gebeld maar er werd niet opgenomen. Oké dus een berichtje achter gelaten, wie weet bellen ze terug. Ook nog over een Nissan Micra, die weinig kilometers had en van de 2e eigenaar was. Het eerste autootje had, buiten vele andere voordelen, ook de kleur erg mee. Het is een lila autootje! Die zie je niet zo vaak, ik had het nog nooit gezien en dat is nou eenmaal mijn kleur. Alles van donkerpaars tot zacht lila vind ik prachtig. Maar goed, dat was natuurlijk niet het enige.

Voor de Nissan belde ik ook, ook geen gehoor. Verder kon ik op een gegeven moment dus door al die auto’s het kerkhof niet meer zien. Het duizelde me gewoon. Het berichtje van de Nissan werd wel snel gelezen maar geen reactie verder. In de avond appte de meneer van het paarse autootje. Ik mocht hem nog goedkoper meenemen dan op de site stond. Eh, oké, moet ik dat wel vertrouwen dan? Maar via de app zag ik de foto van het gezinnetje en ik voelde niets van wantrouwen of zoiets. Je mag me best voor gek verklaren maar daar kan ik maar het beste op vertrouwen. Dan zit ik altijd goed. Hij stuurde me dat hij later het adres zou sturen en we spraken rond 11u30 af voor vandaag dan. Alleen hoorde ik hem niet meer die avond.

Ja, wat moest ik nu doen? Zou de afspraak wel doorgaan, dan moest ik de sloperij bellen zodat die wat later zouden komen. Wat een toestanden allemaal! Ik stuurde ’s morgens vroeg of het nog door zou gaan maar ik kreeg geen reactie. Ik stuurde dus via Marktplaats ook nog een berichtje en ik wenste ze verder veel succes. Ja, zeg het anders gewoon. Maar opeens begon het daar te ratelen van de berichtjes. Ik had toch met haar partner afgesproken. Ja, dat wel maar hij stuurt geen adres. Oh, als zij nou t adres stuurt, kon ik dan nog komen? Ja, dat denk ik wel. Lang verhaal kort, ik ga bellen om de sloper te verzetten en ik zeg tegen San dat we naar Hoogvliet gaan toch even.

Als de koop doorgaat, dan hebben ze van mij gelijk geen last meer. Straks kan ik dan zo mijn blauwe Christientje leeghalen en het in mijn lila liefie doen. Maar als we nog maar net onderweg zijn, mijn broer was ook vrij en ging ook mee, ging zijn auto raar doen. Hij heeft die ook nog niet zo heel lang en je weet het gewoon nooit. Dat blijkt maar weer want het is een Mercedes en dan denk je toch echt iets betrouwbaars in handen te hebben. Dat geldt niet altijd. Hij rijdt dus toch eerst maar even langs de garage. Ik zet al een heel verhaal klaar voor de verkoper want ik weet niet of we het gaan redden. Morgen wordt ook lastig door die auto van Ben en San en Kim en Daan kunnen ook niet. Daan dan want Kim rijdt niet.

Maar die van de garage zegt, ja rij er maar mee, tot je de ANWB nodig hebt. Nou, dat is ook wat. We komen in Hoogvliet en zijn ietsje later. Het autootje ziet er prachtig uit en is nog volop in gebruik want ze gebruikt hem altijd samen met haar dochtertje. De prinsessendingen zitten er nog in, aan het raam. Ze verwacht een tweede en er past in dit kleine toetje gewoon geen kinderwagen in de achterbak. Nee, daar is hij wel een beetje krapjes mee maar ja, ik zelf heb dat niet nodig. Boodschappen kunnen op de achterbank, en de rest van mijn spullen past daar wel in die achterbak. Maar een hele kinderwagen, nee dat gaat hem niet worden. Ze zegt het erg jammer te vinden en weet nog niet wat ze nu moet gaan kopen.

Deze is namelijk erg zuinig, hij rijdt 1/22 en de wegenbelasting is maar 16 euro per maand. Met een volle tank kan je heel lang doen. Kijk, dat is prettig want dat heb ik wel nodig. Hoe goedkoper in onderhoud, hoe beter. We grappen wat met zijn allen want Ben rijdt met me mee een stukje voor het proefritje maar hij is zo’n grote beer vergeleken bij het kleine autootje! Haar man wil er liever ook niet in rijden. Eigenlijk precies het autootje voor mij dus. Vrouwelijk en lila, ik vind het prachtig! Het autootje is goed onderhouden en is gekeurd tot januari 2020 ook nog. Ik wil hem wel hebben.

Nog een beetje gedoe met het pinnen want bij de ABN kan dat maar tot een klein bedrag per dag. Maar ik maak de helft over, terwijl mevrouw toe kijkt en daarna ga ik met meneer naar het Centrum om de auto over te schrijven. Als we aan komen lopen hangt er, heel Vlaams, een bordje dat ze zijn lunchen. Over zeven minuten zijn ze er weer. Nou ja, dat heb ik echt tot nu toe dan nog nooit in Holland gezien! Dat vertel ik hem ook. Hij zit op hete kolen want hij moet gaan werken. Uiteindelijk komt het dametje en kunnen we eindelijk de rest ook regelen. Ik bedank de meneer voor alles, mevrouw had ik thuis al bedankt en geluk gewenst. Hij is zelfs zo lief dat als het niet mocht lukken direct met de verzekering, hij pas die van hem uit zou zetten als ik weer thuis was. Maar gelukkig, geen problemen en ik appte hem dat ook.

Ik kreeg alleen de radio niet van de Turkse zenders af. Ik heb totaal niets tegen Turken, Marokkanen of wat voor andere medelanders er ook zijn. Alleen die muziek. Die vind ik echt niet te pruimen, sorry hoor. Dat is gewoon in mijn oren erge herrie. Alleen zat ik in een, voor mij, nieuwe auto en ik wist nog niet hoe die radio precies werkt. Waar ik ook op klikte, het bleef zulke muziek. Oh jee, daar moet ik echt nog een keer naar kijken. Ik wilde ook niet teveel afgeleid worden zoals vorige zaterdag dus ik zette hem maar zacht, dat knopje vond ik in elk geval wel. Dan maar bijna niets horen, dat is in elk geval beter.

Maar wat stuurde mijn google Maps me toch raar! Ik snapte er niks van, ik was ook zo de door mijzelf opgereden snelweg weer af. Op een gegeven moment dacht ik, hier klopt echt iets niet hoor. Ik reed helemaal binnendoor! Via Vlaardingen, daar zat ik op een gegeven moment opeens, zo Schiedam in, echt een route die niet klopt. Toen ik ging kijken zei hij ook nog ‘bij de volgende stop’. Huh?! Ik heb hem maar uitgezet. Ik zat ergens in Centrum Schiedam en ik wist vanaf daar de weg ook wel. Gekke Google!

Ben en San waren ook bij de sloperij. Ik had Kim even opgehaald want ik dacht al wel hulp nodig te hebben met al die troep van mij. De radio kregen we er niet uit, helaas. Al mijn spullen zijn gepakt en die moet ik hier ook deels uitzoeken. De zware dingen, krik, sleutels en dat soort dingen, liggen bij de reserveband. Ik heb wat sloopgeld gekregen maar ja, het zijn verdorie nieuwe banden en een volle tank. Ik kwam er daar ook achter dat Google Maps op lopen stond, in plaats van met de auto. Aha. Ik zeg niks verder. De auto is niet meer, of in elk geval binnenkort niet meer. Ik heb van Christientje net iets meer dan twee jaar plezier gehad.

Toch wilde mijn moeder even haar stempel drukken op vandaag. Want het overschrijven kostte 10-10, haar geboortedatum. En er was van alles op het bonnetje terug te vinden dat 13 was of dat 13 opgeteld was. Zelfs bij het overschrijven op mijn naam. Misschien was het toch echt ergens goed voor, dat ik een andere auto moest. Daar kom ik ooit nog een keertje achter. Voor nu, ik ga genieten van Lilaliefie. Rijdend met Adele door de speakers daarnet, voelde ik me al helemaal thuis. Ze rijdt fantastisch, tot nu toe. Laten we dat maar zo houden en veilig houden, dat lijkt me het beste!