18. mrt, 2019

Twee jaar en 293 dagen zonder Sunshine

Toen ik zondag wakker werd, het zal zo rond een uur of vier geweest zijn, te vroeg nog om op te staan, werd ik hele verdrietig wakker. Het duurde nog een hele tijd voor ik erachter kwam, dat waar ik zo verdrietig over was, een droom was geweest. Zo raar ging dat, zo heb ik het nog nooit ervaren. Of in elk geval weet ik dat nu niet meer. Ik had ook zo raar gedroomd! Ik had gedroomd dat ik naar die informatiesessie ging, van die opleiding. Ik liep te haasten en te vliegen, exact weet ik het allemaal niet meer maar ik was weer zo aan het spacen zeg maar. Ik kom daar aanvliegen, nog net op tijd was ik er. Er waren veel mensen en ik ging nog bijna een verkeerde dame achterna ook. Ik moest bij iemand zijn en die leek ik al goed te kennen. Er werd gezegd dat we aantekeningen moesten maken en ik besef opeens dat ik mijn tas niet meer heb. Daar zat alles in natuurlijk en ik raak gelijk een beetje in paniek. Want ik weet wel dat ik net mijn tas nog wel had. Wat had ik er dan mee gedaan?

Ik zeg dat ik mijn tas moet gaan zoeken. De mensen wijzen me erop dat ik wel moet zorgen dat ik op tijd ben en alles gevolgd heb, anders gaat het mooi niet door allemaal. Ja, dat begrijp ik wel maar er is iets met mijn tas gebeurd. Mijn portemonnee zit er ook in, met alle pasjes. Normaal heb ik nooit geld bij me maar ik had het geld van de auto, dat ik kreeg van de sloperij, er nog in zitten dit keer. Ik moest terug om hem te zoeken. Ik vlieg de straat weer over en ik zie heel erg in de verte de brievenbus staan, waar ik iets in heb gestopt want ik moest ook nog van alles verzenden, herinner ik me opeens weer.

Ook de CD met Turkse muziek die ik in de auto vond, heb ik daar op de post gedaan. Ik weet ook opeens weer, dat ik daar mijn zwarte tas bovenop heb gelegd, om mijn handen vrij te hebben. En ik ben in alle haast zonder die tas weer doorgelopen. Tergend langzaam lijk ik dichterbij de brievenbus te komen. De tas, eentje die ik jaren geleden al weg heb gedaan, zie ik liggen. Bovenop de brievenbus! Oh wat ben ik weer stom bezig met al dat gehaast. Daar word ik zo vergeetachtig door!

Als ik er bijna ben zie ik dat de tas open is. Nee hè! Het zal toch niet waar zijn?! Maar helaas is het wel waar, de portemonnee is weg. Mijn hart zinkt in mijn schoenen. Nu moet ik alles direct gaan regelen en blokkeren. Welke pasjes zaten er nog meer in? Mijn rijbewijs, bonuskaarten van allerlei winkels, mijn OV chip, van de bank natuurlijk. Oh mijn hemel, wat doe ik mezelf toch aan elke keer? Ik word er zo verdrietig van. Ik moet even tot mezelf komen en ik word dus wakker in het echt. Ik lig dus klaar wakker, te bedenken wat ik zo meteen allemaal moet gaan regelen. Ik voel me op exact dezelfde manier verdrietig als een week geleden, toen ik die aanrijding had. Ik moet mijn bankpasje blokkeren en noem het maar op allemaal! Wat een gedoe weer. En die opleiding met baan kan ik nu ook wel op mijn buik schrijven. Goed geregeld allemaal weer Ria, denk ik boos bij mezelf.

Ik probeer me te herinneren waarom ik dat al niet gelijk heb gedaan, dat pasje blokkeren is toch wel uiterste noodzaak. En zo kom ik langzaam tot het besef dat het maar een droom was. Nou ja zeg, wat is dit nou weer voor iets raars? Ik begrijp er helemaal niks van. Maar diep opgelucht ben ik wel, dat het in elk geval maar een droom was. Is dit even gek zeg! Ik ben weer in slaap gevallen. Nog steeds in opperste verbazing over wat ik net heb meegemaakt. Ik weet dat ik nog zo’n soort droom heb gehad daarna. Dat was een totaal andere situatie maar wel weer mijn portemonnee kwijt. Als ik weer wakker word zo rond half zeven, ga ik er maar uit en weer moet ik echt even bedenken dat ik het maar gedroomd heb allemaal. Het leek zo echt te zijn, bizar dit!

Ik zag op Facebook dat de beheerder van de Pagina Sappho’s Stray Cats, bezig was met een veiling te organiseren. En opeens ging er een lichtje bij me op. Ik heb haar benaderd en zij vond het ook een goed idee. Want mijn goede idee hoeft niet door iedereen goed gevonden te worden. Hier op deze site, kattebelletjes, heb ik een hele pagina staan met uitleg wie en wat Sappho’s Stray Cats is en doet. Nu ga ik op haar pagina mijn kattensnoepjes-potten zetten. Leuk Scrabble woord trouwens. Als ik dan via haar pagina potten verkoop, of via mensen die via haar pagina op mijn pagina iets kopen, en dan zeggen dat ze via Sappho’s willen kopen, dan gaat er 10% van naar de katten in Griekenland. Lumineus idee vond ik het zelf en gelukkig vond Caroline dat ook. Ik heb al iets geregeld, aan Caroline wanneer het erop komt! Alle beetjes helpen.

Dan heb ik nog vreselijk gelachen van de week. Een vriendin van mij is heel fanatiek aan het sporten geslagen. Ze lijkt wel verslaafd en ik vind het zo knap van haar! Ze zou graag willen dat ik ook zou gaan sporten maar ja, buiten het feit dat ik daar ook een broertje aan dood heb, heb ik daar de tijd, de puf én het geld niet voor. Ik heb vroeger wel veel gesport, vooral aerobics vond ik geweldig maar daar moest ik mee stoppen omdat ik splintschenen kreeg. Dat is enorm pijnlijk en het heeft jaren geduurd voordat ik daar vanaf was. Paardrijden is ook iets waar ik erg gek op was, ben eigenlijk, maar ook iets dat mijn portemonnee nooit meer heeft kunnen ophoesten. Dat zou ik nog het liefst gaan doen, mocht ik ooit die miljonair worden die ik verdien te zijn.

Ik zei van de week, via messenger, dat ik toch ook maar zou gaan sporten. Daar werd ze helemaal enthousiast van. Ja, dat is ook het beste en dat zou het inderdaad ook zijn maar ja, de redenen voor mij heb ik al genoemd, waardoor dat niet mogelijk is. Wat ik dan ging doen? Ik zeg ik ga op bitterbal! Voor haar een totale anticlimax natuurlijk maar ik lag dubbel. Ik had het eigenlijk nog langer moeten rekken en vertellen dat ik de keuze had uit twee sporten maar dat ik niet kon kiezen. Maar ja, daar had ik weer niet op tijd aan gedacht natuurlijk. Want ik had dan kunnen kiezen tussen bitterbal of gehaktbal. Dat zijn toch wel twee sporten die ik best zie zitten. Vooral met een beetje andijvie erbij, zou gehaktbal gewonnen hebben maar bitterbal is meer algemeen en voor bijna iedereen. Heel flauw ja maar ik vond hem geweldig grappig!

Wilde ik gisteren hetzelfde geintje maken in de familie app, lukte dat niet. Mijn lollige broer stuurde al; ‘goh, jij ook al? Ik ga op bitterbal.’ Partypooper! Daar ging mijn geintje. Nou ja, je kan ze niet allemaal tuk hebben want mijn nicht was er vlak daarvoor wel in getrapt. Die stuurde alleen maar, nou ik wacht wel tot je aanval van gekte over is. Toen moest ik wel bekennen dat ik op bitterbal zou gaan. Nu is de lol er wel af hoor. Sporten zal voor mij bij mijn trampoline blijven. Dat vind ik nog steeds leuk om te doen. Al zou ik dat alleen veel vaker moeten doen. Maar ja, die dagen vliegen zo voorbij, dat lijkt te blijven. Het is niet anders. Maar wie weet krijg ik het binnenkort wel heel druk. Werken en studie en volgens mij loop je als apothekersassistente ook wel aardig wat. Dan krijg ik weer beweging genoeg. Komt vast goed!