19. mrt, 2019

Twee jaar en 294 dagen zonder Sunshine

Zo, net de sommetjes voor vandaag weer gedaan op beter rekenen. Op niveau drie moet ik steeds een nederlaag verdragen, daar krijg ik ze maar niet alle vier goed. Dit keer maar 50%. Het zijn echt van die onmogelijke sommen, vind ik toch, waar je gewoon even wat meer tijd in moet stoppen maar daar heb ik dan net geen zin in. Of ik weet het gewoon niet hoe ik aan het antwoord moet komen. Als je dat dan leest, nadat je je nederlaag geleden hebt, dan is het altijd een AHA erlebnis of een oh ja natuurlijk! Daar heb ik nog wel wat werk te doen. Ik merk wel dat het steeds iets beter gaat maar dat moet en kan veel en veel beter. Het laat in elk geval mijn grijze cellen weer knarsen op een manier die ik prettig vind. Ik doe ze wel als ik achter de pc zit want dan kan ik ook gelijk mijn rekenmachine gebruiken. En die is wel nodig.

Uit het blote hoofdje zou ik het wel kunnen maar dan duren die lange sommen me te lang. Die van niveau 1 zijn niet zo spectaculair, die heb ik steeds wel allemaal goed. Er zijn ergere dingen als je sommen fout hebben. Zoals die aanslag gisteren in Utrecht. Ze weten eigenlijk niet eens zeker of het een terroristische aanslag was of niet. En het is toch wel heel erg dat ik dacht, goh, dat heeft nog lang geduurd. Want in zo’n wereld leven we nu. Toch wel een naar idee. Kim vroeg aan mij, hoe kunnen mensen nou zo zijn? Ja, dat is een kwestie van hoe hoog ze zijn in gevoel. En dat heeft weer alles te maken met de kosmische wet van reïncarnatie en hoever zo’n iemand is. De makkelijkste manier om dat uit te leggen is om al die geleefde levens te vergelijken met de jaren van een mensenleven.

Zo heb ik het Kim ook uitgelegd. Bezien in de wet van de reïncarnatie zitten zulke mensen nog niet eens op de kleuterschool en de mensen die zoiets nooit meer zouden doen hebben op zijn allerminst de lagere school al doorlopen. Mensen die veel hoger in gevoel al staan, zijn dat. De grootste groep zit op het middelbare onderwijs en er zijn natuurlijk mensen die de universiteit al gehad hebben. Hoe hoger het gevoel, hoe lager het aantal die daar zijn. Zo’n man is niet eens uit de luiers. Die heeft niet zo’n hoog gevoel en schroomt niet om mensenlevens te nemen. Daar voelt hij gewoon niets bij. Zo werkt dat. Kim kon het in elk geval wel volgen maar ja, Kim kent ook de wet van de reïncarnatie.

Zij moest gisteren weg voor een onderzoek en toen het gebeurde zat ze net in de bus. Daar was ze niet zo blij mee en daarom heb ik haar direct bericht gestuurd dat ik haar wel zou komen ophalen en naar huis zou brengen. Je weet maar nooit en op dat moment kon je van alles verwachten. Daar was zij wel blij mee en ik vond het voor mezelf ook een fijner idee. Ik heb nog zo moeten lachen ook toen ik bijna bij haar thuis was. Ze roept opeens tegen me; ‘Glas, glas! Stop daar, glas!’ Ik had geen flauw idee wat ze bedoelde en ik zag een soort container die eventueel een glasbak kon zijn. Wat wilde ze nou toch?! Ik stopte en zij gaat de auto uit en komt terug met twee hele mooie glazen bollen. Zo’n scheve, waar een plantje in zat en een grote glazen appel waar ook een plantje in moet hebben gezeten. Erg leuk voor mij om te beschilderen. Met haar buit omhoog gehouden, komt ze weer de auto in. Nu wist ik pas wat ze bedoelde. Het was even een raar maar grappig momentje.

Eenmaal thuis ben ik mijn, inmiddels mooi beschilderde, kastje in elkaar gaan zetten. Helaas heb ik daarbij één van de achterste spiegels gebroken. Nu brengt mij dat zeven jaar geluk hoor, minstens, net zoals 13 mijn geluksgetal is. Daar hoef je niet over in te zitten, doe ik ook niet. Maar ik zag ook dat ze zelf al eens twee van die spiegels hebben vervangen en die twee waren net iets minder in hoogte en daardoor kukelde hij er ook uit toen ik ermee bezig was. Pech, spiegel weg. Nu moet ik dus op jacht naar een spiegel die ik kan snijden en dan is het kastje weer picobello in orde. Hij is mooi geworden. Ik heb de katjes er even ingezet en licht erin gemaakt. Best leuk om te zien. Ik moet hem op gaan hangen maar ik weet nog niet waar.

Aangezien ik door de aanrijding geen centen meer heb om te kunnen verhuizen, heb ik een grote ‘change of plans’ moeten maken. Ik zit hier voorlopig nog wel. Elk jaar maar gewoon zorgen dat ik ingeschreven blijf, dan heb ik over een jaar of tien misschien wel de kans om een beneden huis of een, tegen die tijd, 65+ woning te vinden. Ondertussen moet ik het hier dan maar weer eens een beetje op gaan knappen. Zodat het er weer een tijdje tegenaan kan. Ik krijg steeds meer kattenspullen en daar ga ik dan uiteindelijk een beetje naartoe. Bloemen en katten in de inrichting. Kan mij het schelen.

Als eerste blijven die zolders toch de prioriteit om op en uit te ruimen. Dan maak ik daar plaats voor de dingen die ik niet weg wil doen nog maar hier niet meer kan gebruiken. De buitenaf zolder moet zowat leeg. En de binnenin zolder moet ook veel leger en heringericht worden. Dan moet er weer geverfd worden beneden en de muren een nieuwe laag muurverf. De teksten op de muur en alles van New York zal gaan verdwijnen. Mijn ‘Art Corner’ moet worden bekeken en zal ik toch anders gaan inrichten. Hoe weet ik nog niet. Ik weet wel dat ik de gang leeg ga maken. Alles fotolijsten gaan daar weg. Verven moet daar wel, muurverf nog niet echt noodzakelijk. Maar dan komt er ruimte vrij aan de muren voor wat anders.

Dan gaan de grote foto’s van de katten, die bij de Art hoek hangen, de gang op. Dan komt daar ruimte vrij en de kistjes die nu op de plank van mijn bureau staan, ga ik er aan de muur hangen. Dan komt die plank van het bureau ook weer vrij. Zo krijg ik daar nog meer opbergruimte, zonder dat ik meer oppervlakte besla. Ik ben daar heel handig in en die Japanse opruim-goeroe zou nog wat van me kunnen leren op dat gebied. Dat is echt waar. Ik zie het alweer helemaal voor me maar helaas zie ik ook voor me, wat een karwei dat allemaal weer gaat worden. Aan de andere kant, het feit dat ik nu zulke dingen zit te plannen, geeft me ook het gevoel dat ook dit weer vooruitgang is. Ja, ik ben nog steeds snel moe, ik kan niet goed tegen stress, echte stress en in de avond ben ik halfdood. Toch, ik ga echt met sprongen vooruit, je moet het alleen willen zien. 

Het liefst zou ik dit voor elkaar krijgen voordat ik de opleiding in zal gaan. Of dat haalbaar is, dat weet ik nog zo net niet maar goed, er vormt zich al van alles in mijn hoofd. Dat zou een paar weken geleden nog niet mogelijk zijn geweest. Voor nu moet ik eerst maar eens even zorgen dat het hier weer lekker opgeruimd gaat worden. De laatste dagen ben ik alleen aan het schilderen geweest en nu wordt het weer tijd om even de boel goed te doen. Dan voel ik me zelf ook altijd weer een stuk lekkerder. Toch blijf ik in mijn hoofd dan spelen met, oh dit kan zus en dat kan zo. Dat gaat weg en dat blijft. Het balkon moet ik ook weer wat mee gaan doen. Maar eerst hier binnen alles voor elkaar krijgen.

Vanaf mei staat, heb ik zo het vermoeden, alles verder op een heel laag pitje voor een maand of vijftien. Zolang duurt die opleiding en tot die tijd zal ik me op de studie moeten storten. Ga ik er wel even vanuit dat die doorgaat natuurlijk. Schilderen, schrijven, blog, het zal allemaal een lagere prioriteit krijgen. Misschien zal mijn blog wekelijks worden in plaats van dagelijks. Dat weet ik nog niet maar het zou zomaar kunnen. Ermee stoppen zolang Sunshine niet thuis is, nee, dat kan niet. Alleen gaat het leven wel verder en is zorgen voor de cits die nog wel hier zijn van de hoogste prioriteit. En om dat te kunnen doen, moet er brood op de plank komen. En daarom gaat dat voor alles, alles voor de cits!